Znaczenie: syn Talmaiego.
Pochodzi z aramejskiego bar-Talmai, „syn Talmai”, patronimiku, w którym Talmai oznacza z kolei „bogaty w bruzdy” lub „odważny”.
24 sierpnia
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święty Bartłomiej.
Jeden z dwunastu apostołów Jezusa, aktywny w I wieku w starożytnym Bliskim Wschodzie. Przeszedł przez odległe ziemie, takie jak Armenia, aby przekazać przesłanie sprawiedliwości, stawiając czoła torturom i śmierci, nigdy nie rezygnując ze swoich przekonań.
Co z tego zostaje: Dowiaduje się tu, że spójność między jego słowami a czynami może być kosztowna, ale pozostaje jedynym sposobem na zachowanie jego integralności. Odmowa ugięcia się przed przemocą jest aktem ludzkiego, uniwersalnego i ponadczasowego odwagi.
Źródło: Wikidata
Bartolomeo obchodzi imieniny we Włoszech 24 sierpnia.
Bartolomeo ma swoje korzenie w aramejskim bar-Talmai, „syn Talmai”: jest więc imieniem patronimicznym, nazwą mówiącą o przynależności i ciągłości bardziej niż o znaczeniu, którą chrześcijaństwo ostatecznie uświęciło. Jego fundującym nosicielem jest bowiem apostoł Bartolomeo, jeden z Dwunastu, którego tradycja utożsamia z Natanaelem z Ewangelii Jana i któremu przypisuje ewangelizację Armenii oraz okrutne męczeństwo.
We Włoszech imię to jest związane z intensywnym kultem ludowym: święty Bartolomeo, czczony 24 sierpnia, jest patronem wielu wspólnot i – ze względu na męczeństwo przez zdjęcie skóry – garbarzy, rzeźników i introligatorów. Michał Anioł przedstawił go na fresku „Sąd Ostateczny” trzymającego własną skórę, co jest jednym z najsilniejszych obrazów Kaplicy Sykstyńskiej. Imię to odżywiło włoski renesans, od Fra Bartolomeo po Bartolomeo Cristofori, wynalazcę fortepianu.
Dziś Bartolomeo jest postrzegany jako imię uroczyste, nieco staroświeckie, ale szlachetne, które pachnie historią i sztuką. Niewiele rozpowszechnione wśród noworodków, zachowuje arystokratyczny urok i pozostaje żywe dzięki swoim czułym zdrobnieniom, takim jak Meo czy Bartolo.
Bartolomeo to imię, które pachnie fundamentami i ciosanym kamieniem. Powstało jako patronimik — „syn Talmaiego” — i już w tym zawiera coś istotnego: jest to imię, które nosi się jak dziedzictwo, z poczuciem ciągłości i przynależności. Osoby o imieniu Bartolomeo są zwykle solidne, skąpe w słowach, ale bogate w czyny; wolą budować niż się prezentować.
Ich opiekuńczym cieniem jest postać apostoła, jednego z Dwunastu, osoby nieśmiałej, ale odważnej aż po męczeństwo: dlatego u Bartolomeo często wyczuwa się granitową lojalność, wierność uczuciom i zasadom, która nie zna kompromisów. Nie jest typem osoby, która zmienia zdanie: gdy daje słowo, dotrzymuje go.
Jego liczba, ósemka, wzmacnia jego profil cierpliwego budowniczego, kogoś, kto w ciszy pracuje nad dziełami przeznaczonymi do trwania — tak jak Bartolomeo Cristofori, który z niczego wymyślił fortepian, czy jak architekci i malarze renesansu noszący to imię. W nim tkwi żyła rzemieślnicza, radość z dobrze wykonanej pracy, smak dla substancji, a nie dla błysku.
Uważaj jednak, by nie mylić go z ponurakiem: pod skromną zbroją kryje się suchy i wiarygodny humor, z tych, które pojawiają się w odpowiednim momencie. Bartolomeo nie szuka reflektorów, wręcz chętnie ich unika, ale jest to osoba, którą wszyscy chcą mieć przy sobie, gdy sprawy stają się poważne. Hojny bez szumu, uparty w stopniu wystarczającym, nieco staroświecki w najlepszym znaczeniu tego słowa, jest solidnym przyjacielem, kolegą, na którego można liczyć, punktem oparcia. Imię, które nie robi hałasu, ale zostawia ślad.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Bartolomeo nie szuka efemerycznego zauroczenia; szuka kotwicy, głębokiej bruzdy, w której korzenie mogą zakotwiczyć w żyznej glebie pasji. Jego natura, zakorzeniona w etymologii „bogaty w bruzdy”, przejawia się w miłości, która nie ucieka, lecz kopie, penetruje i szuka nagiej, surowej prawdy o drugiej osobie. To mężczyzna, który kocha ze spokojną siłą kogoś, kto odziedziczył odwagę przodków: nie krzyczy, ale podtrzymuje. Pozwala się uwieść inteligencji, która ostrzy zmysły, oraz godności, która się nie zgina. Co go męczy, to powierzchowność, lekkość bez substancji, która dryfuje na powierzchni, nie dotykając nigdy dna. W pocałunku Bartolomeo szuka złączenia dusz, tej archaicznej więzi, która łączy losy jak syna z ojcem. Kocha z cichą intensywnością, ochronnie, niemal sakralnie. Dla niego pragnienie jest aktem budowania, a nie niszczenia. Chce być bezpieczną przystanią, ale i awanturnikiem, który potrafi nawigować burze wewnętrzne partnera. Jego zmysłowość jest dotykowa, konkretna, utkana ze spojrzeń, które czytają duszę przed słowami. Nie kocha, by wypełnić pustkę, lecz by podzielić się już pełnym bogactwem wewnętrznym.
Pochodzi od aramejskiego bar-Talmai, „syn Talmaiego”: jest to patronimik, który stał się sławny dzięki apostołowi Bartolomeo.
24 sierpnia, dzień poświęcony apostołowi Bartolomeo.
Tradycja chrześcijańska utożsamia apostoła Bartolomeo z Natanaelem wymienionym w Ewangelii Jana.
Po francusku Barthélemy, po angielsku Bartholomew, po hiszpańsku Bartolomé, po niemiecku Bartholomäus.
Jest rzadkie wśród dzisiejszych noworodków, postrzegane jako klasyczne i nieaktualne, ale pozostaje bardzo żywe w nazwiskach, takich jak Bartoli i Bartolini.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.