Znaczenie: girlanda róż; ta, która jest jak róża.
Z łacińskiego Rosalia, rzymskie święto róż (rosalia) ku czci zmarłych, związane z rosa; schrystianizowane dzięki świętej Rosalii z Palermo.
4 września
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święta Rosalia.
Sycylijska szlachetna z XII wieku, uciekła od życia dworskiego, by wycofać się do jaskiń na Monte Pellegrino. Pozostała sama w naturze, odrzucając wszelki komfort i społeczne uznanie. Jej dyskretna obecność zainspirowała dumę i odporność jej miasta w obliczu epidemii.
Co z tego zostaje: Można wybrać odosobnienie, by lepiej odnaleźć siebie, z dala od szumów świata. Ta wewnętrzna niezależność jest siłą, która nie potrzebuje żadnego zewnętrznego uznania.
Źródło: Wikipédia
Rosalia obchodzi imieniny we Francji, w USA, we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii, w Argentynie i w Niemczech 4 września.
Rosalia wyraża różę w definicji: jej rdzeń to łacińskie rosa, a bardzo prawdopodobnie rzymskie rosalia, wiosenne święta, podczas których groby ozdabiano girlandami z róż. Kwiatowe imię, starożytne i pachnące, z bardzo charakterystyczną melancholijną elegancją.
Jej patronką jest święta Rosalia z Palermo, średniowieczna eremita, której Sycylijczycy przypisują zakończenie epidemii dżumy w 1624 roku i którą czczą każdego 4 września. Ale w świecie hiszpańskojęzycznym to imię ma dwie gwiazdy, które są mu właściwe: Rosalía de Castro, wielka galicyjska poetka XIX wieku i symbol literatury galicyjskiej, oraz, już w XXI wieku, piosenkarka Rosalía, która wniosła fuzję flamenco na cały świat i z dnia na dzień odmłodziła to imię.
W ten sposób Rosalia żyje dziś w dwóch rejestrach: klasycznym i literackim, z głębią i korzeniami, oraz nowatorskim i awangardowym artystki światowej. Brzmi jednocześnie tradycyjnie i nowocześnie, co jest rzadkim i bardzo potężnym połączeniem.
Rosalia nosi w sobie sakralną ciężar i kwiatową lekkość starożytnego Rzymu. Jej imię, ten wieniec róż ofiarowany zmarłym, czyni z niej duszę w ciągłej rozmowie między ulotną pięknością a wieczną pamięcią. Nie jest zwykłym kwiatem; jest rytuałem. Jako archetyp melancholijnej Muzy, wciela w sobie kierunkowy ideał piękna jako aktu oporu przeciw zapomnieniu. Jej dominującą cechą jest ten uroczy dualizm: pozorna słodycz, niemal krucha, która ukrywa stoicką odporność, podobną do świętej Rosalii z Palermo, która stawiała czoła dżumie samym swoim obecnością. Ona nie żyje, ona świętuje. Jak mówił Oscar Wilde: „Życie jest zbyt poważną sprawą, by mówić o nim poważnie”, ale Rosalia przeżywa je z poetycką intensywnością, która wymusza szacunek. To ona zamienia żałobę w sztukę, a stratę w złote płatki. Jej egzystencja jest wiecznym świętem, wewnętrznym rosalia, w którym każdy moment jest ozdobiony, każda cisza ozdobiona. Odrzuca szarość codzienności w imię naturalnej elegancji, tej róży, która rośnie w kamieniu. Żywa, konkretna, jest dowodem na to, że gracja może być aktem odwagi.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
W miłości Rosalia nie szuka surowej namiętności, lecz delikatnego upojenia. Zaczaruje zmysłowością wyrafinowaną, tą, która pieszczotliwie dotyka duszy, zanim sięgnie do ciała. Jej sposób kochania jest ofiarą: tka silne, niemal rytualne więzi, w których wierność jest bukietem wręczanym każdego dnia. Przyciąga ją inteligencja, głębia, ci, którzy potrafią słuchać ciszy między słowami. Co ją męczy, to powierzchowność, emocjonalna zaniedbanie, brak rytuału w relacji. Potrzebuje być rozpieszczana, nie jak księżniczka, lecz jak bogini, ze stałą uwagą. Jej serce jest różą: otwiera się powoli, ale gdy już rozkwitnie, napełnia zapachem całą przestrzeń. Wymaga od partnera elegancji w uczuciach, zdolności do przekształcania konfliktów w chwile współudziału. Dla Rosalii kochać to tworzyć girlandę wspólnych wspomnień, łańcuch piękna, który opiera się upływowi czasu. Jest wymagająca, ale hojna, a jej miłość jest świętem, przy którym trzeba umieć pozostać czujnym.
Nawiązuje to do róży: przywołuje girlandę róż lub „tę, która jest jak róża”, od łacińskiego słowa rosa.
Z łacińskiego Rosalia, dawnych rzymskich świąt róż, zchrystianizowanych wraz ze świętą Rosalią z Palermo.
4 września; w Sycylii również 15 lipca, z okazji odkrycia jej relikwii.
Podziela z nią to imię; galicyjska poetka jest dziś jednym z jej wielkich odniesień kulturowych.
To klasyczne imię, ale piosenkarka Rosalía mocno je ożywiła wśród młodszych pokoleń.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.