Znaczenie: wianek róż; ta, która jest jak róża.
Z łacińskiego Rosalia, rzymskie święto róż (rosalia) ku czci zmarłych, związane z różą; zostało schrystianizowane przez św. Różę z Palermo.
4 września
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święta Rosalia z Palermo.
Sycylijska szlachcianka z XII wieku, wybrała życie pustelnicze w jaskiniach na górze Pellegrino. Odrzuciła wygodę dworu na rzecz życia ascetycznego i ciszy, żyjąc w doskonałej harmonii z dziką przyrodą swojego schronienia.
Co z tego zostaje: Poznajemy tu, że szczęście nie tkwi w gromadzeniu, lecz w zdolności do zadowalania się tym, co niezbędne. Ta wewnętrzna wolność, zdobyta dzięki oderwaniu od dóbr doczesnych, pozostaje potężnym wzorem odporności.
Źródło: Wikidata
Rosalia obchodzi imieniny we Francji, w USA, we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii, w Argentynie i w Niemczech 4 września.
Rosalía pachnie różami z definicji: jej korzeń to łacińskie rosa, a bardzo prawdopodobne, że rosalia rzymskie, wiosenne święta, podczas których groby ozdabiano girlandami z róż. Kwiatowe, antyczne i pachnące imię, z wyjątkową, elegancką melancholią.
Jej patronką jest św. Rosalia z Palermo, średniowieczna eremita, której Sycylijczycy przypisują zakończenie epidemii dżumy w 1624 roku i którą czci się co roku 4 września. Ale w świecie hiszpańskojęzycznym imię ma dwie własne gwiazdy: Rosalię de Castro, wielką galicyjską poetkę XIX wieku i symbol literatury w języku galicyjskim, oraz, już w dwudziestym pierwszym wieku, piosenkarkę Rosalię, która zaprowadziła fuzję flamenco na cały planetę i nagle odmłodziła to imię.
Tak więc Rosalía współistnieje dziś w dwóch rejestrach: klasycznym i literackim, z głębią i korzeniami, oraz przełomowym i awangardowym artystki globalnej. Brzmi jednocześnie tradycją i nowoczesnością, rzadkie i bardzo mocne połączenie.
Rosalia to nie imię, które szeptem, lecz imię pachnące starożytnym kadzidłem i opadłymi płatkami. Wyrosła z echa rzymskich Rosalia, festiwali róż poświęconych zmarłym, niesie w sobie sakralną melancholię, piękno, które nie boi się rozkładu, lecz go transfiguruje. Jest archetypem Sybilli, która widzi wieczność w krótkim rozkwicie różu: poetka, wizjonerka, kobieta żyjąca w szczelinie między żywymi a pomnikiem. Jej dominującą cechą jest intelektualna zmysłowość, zimna jak marmur, ale ciepła jak przelana krew. Nie szuka światła reflektorów, lecz gęstego cienia zamkniętych ogrodów. Jak powiedział Owidiusz, «Flos, et in florido tempore deperit» (kwiat umiera w kwiecie), a Rosalia wciela w życie ten konieczny dramat: wie, że jej wielkość tkwi właśnie w świadomości końca. Jest tą, która jest jak róża: najpiękniejsza, kolczasta, efemeryczna w formie, ale wieczna w istocie. Nie ulega banałowi, żyje intensywnością, wewnętrznymi rytuałami, tymi różami, które ofiarowuje się tylko temu, kto ma odwagę dotknąć ich rąk brudnych ziemią i historią.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
W miłości Rosalia nie prosi o pozwolenie, wymaga rytuału. Jej uwodzenie jest ofiarą zatrutych płatków: śmiertelna słodycz, która zaprasza do zostania spalonego. Nie kocha tych, którzy są płascy, którzy nie potrafią napełnić powietrza tajemnicą. Obrzydza ją pośpiech, anonimowość łóżka pozbawionego historii. Szuka duszy, która potrafi rozmawiać z ciszą, która nie boi się spojrzeć śmierci w oczy, by znaleźć najczystszy eros. Zakochuje się w tych, którzy potrafią zamienić ból w sztukę, w tych, którzy wiedzą, że każdy pocałunek jest ostatnią wieczerzą. Gdy się zmęczy, nie ucieka: wycofuje się do swojego wewnętrznego ogrodu, staje się lodem, staje się wspomnieniem. Nie wybacz powierzchowności, braku głębi. Kocha z tą samą intensywnością, z jaką czci się zmarłych: z oddaniem, z ogniem, z świadomością, że to, co płonie, trwa krócej, ale zostawia nieusuwalną bliznę. Nie chce być posiadana, chce być przywoływana.
Jest związane z różą: odnosi się do girlandy róż lub do „tej, która jest jak róża”, od łacińskiego słowa rosa.
Z łacińskiego Rosalia, starorzymskie święta róż, zchrystianizowane przez św. Różę z Palermo.
4 września; na Sycylii również 15 lipca, z okazji odnalezienia jej relikwii.
Podziela imię; galicyjska poetka jest dziś jednym z jej wielkich odniesień kulturowych.
Jest klasyczne, ale piosenkarka Rosalía z dużym zapałem przywróciła je do łask wśród młodszych pokoleń.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.