Znaczenie: z morza, morski.
Z łacińskiego „marinus/marina”, „związany z morzem”, pochodzącego od „mare” („morze”). Używane jako cognomen, a następnie jako imię chrześcijańskie.
18 lipca
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święta Marina.
Kobieta z Galicji z II wieku, żyjąca w regionie Ourense w Hiszpanii. Odmówiła wyrzeczenia się swoich przekonań wobec władzy rzymskiej, akceptując ścięcie zamiast ulegania. Jej imię pozostało związane z miastem Aguas Santas, gdzie czci się jej pamięć.
Co z tego zostaje: Pamięta się o niej jako o spokojnej sile kogoś, kto nie godzi się na kompromisy ze swoimi zasadami, nawet za cenę własnego życia. To przykład wierności sobie, który przetrwa stulecia.
Do sprawdzenia: źródła na temat tej postaci są niepełne lub sprzeczne.
Źródło: en.wikipedia.org · historia-hispanica.rah.es
Marina obchodzi imieniny we Francji, w Hiszpanii, w Brazylii, w Argentynie i w Niemczech 18 lipca; w USA 17 lipca; we Włoszech 18 czerwca.
Marina to czysta słona woda: imię wywodzi się z łacińskiego „marinus”, „z morza”, pochodzącego od „mare”. To jedno z tych imion, które natychmiast przywołują obraz — szerokiej wody — i właśnie dlatego nigdy naprawdę nie wyszły z mody.
Chrześcijaństwo nadało swoje imię kilku świętym Marinom. W Hiszpanii szczególnie pamięta się o świętej Marinie z Aguas Santas, męczennicy bardzo czczonej w Galicji i w Ourense, której wspomnienie obchodzone jest 18 lipca, oraz o świętej Marinie Zakonnicy, która żyła przebrana za mnicha. Do tego dochodzi cała konstelacja kulturowa: zarzuela „Marina” Emilia Arriety (1855), klasyk hiszpańskiego repertuaru operowego, lub powieść „Marina” Carlosa Ruiza Zafóna (1999).
Dziś Marina postrzegana jest jako imię jasne, świeże i eleganckie, rozpowszechnione w całej Hiszpanii i Ameryce hiszpańskojęzycznej, ale też międzynarodowe: pisze się je tak samo po włosku, rosyjsku i niemiecku. Przywołuje spokój, rozległość i wolność o smaku morskiej bryzy.
Marina nosi w swoim imieniu morze, a odrobina jego natury przenika jej charakter. Z łacińskiego „marinus” imię to emanuje rozległością, płynnością i głęboką wolnością — niezależnością i wrażliwością, które wyraźnie zaznaczają się w jej profilu — czyniąc ją trudną do zaklasyfikowania. Podobnie jak woda, Marina przybiera kształt naczynia, w którym się znajduje, nie tracąc swojej istoty: może być spokojna jak lustro lub wzburzona, ale zawsze wraca do swojego poziomu. Klatki i sztywne schematy nie są dla niej; potrzebuje horyzontu.
Jej antena emocjonalna jest niezwykle wrażliwa: wychwytuje prądy, których inni nawet nie podejrzewają, wie, kiedy milczeć, a kiedy kołysać, dlatego często to do niej inni zwracają się, by się zwierzyć. Ta empatia czyni ją naturalną dyplomatką, zdolną uspokajać burze innych ze spokojem, który wydaje się odziedziczony po samym morzu. W niej tkwi refleksyjna, niemal kontemplacyjna podstawa, która łączy się z żywą wyobraźnią: nie jest rzadkością, że osoby o imieniu Marina mają artystyczną duszę, jak piosenkarka Marina Rossell czy rzeźbiarka Marina Núñez del Prado.
Pokoleniowo imię to przekazuje świeżość i klasę bez pretensjonalności, nie jest ani staroświeckie, ani efemeryczne. Jego drugie dno kryje się w tej samej płynności: gdy przypływ opada, Marina może zbyt bardzo zamknąć się w sobie, wątpić w swój kurs lub dać się ponosić prądom, których sama nie wybrała. Wystarczy jednak, że odnajdzie swój północny kierunek, by powróciła jej najlepsza wersja: spokojna, wolna, głęboko ludzka, z tą charakterystyczną dla niej zdolnością do sprawiania, że w jej towarzystwie woda zawsze odzyskuje spokój.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Marina kocha jak ocean: z surową siłą, nieuchronnym przypływem, który pochłania małe rzeki obojętności. Uwodzenie nie jest dla niej grą, lecz zanurzeniem. Nie gawędzi, ona nurkuje. Jej wzrok ma słoną głębokość otchłani, zdolny wciągnąć cię bez wysiłku, zostawiając cię bez tchu, z zawrotem głowy, zawieszonego między dwoma światami. Co ją przyciąga, to spokojna, ale niebezpieczna siła, ta, która nie ulega pierwszemu podmuchowi wiatru. Ucieka przed letniością, przed powierzchowną pianą relacji bez dna. Marina szuka duszy, która potrafi nawigować w burzy, która nie boi się być przemoczona aż do kości. Kocha z płynną intensywnością, otulającą, czasem duszącą, ale zawsze życiodajną. Nuda jest jej jedyną trucizną; rutyna to odpływ, który szybko porzuca. Dla niej miłość to stały przypływ: rośnie, wdziera się, przekształca wewnętrzny krajobraz. Nie chce schronienia, chce żywiołu. Bez owijania w bawełnę, bezpośrednio, zmysłowo. Ofiaruje ci swoje serce tak, jak morze oferuje swoje fale: bez hamowania, w surowej i absolutnej piękności, która zostawia wieczne ślady na brzegu twojej pamięci.
Oznacza „z morza” lub „morski”, od łacińskiego „marinus”, pochodzącego od „mare” („morze”).
Dzień imienin imienia Marina przypada 18 lipca, ku czci Świętej Mariny z Aguas Santas. Jest ona chrześcijańską męczenniczką czczoną w Galicji.
Pochodzi z łaciny; początkowo był to przymiotnik związany z morzem, który dzięki kilku świętym stał się w pełni chrześcijańskim imieniem.
Tak, pisze się je tak samo po hiszpańsku, włosku, rosyjsku i niemiecku, między innymi, co czyni z niego bardzo uniwersalne imię.
Tak: nadaje tytuł słynnej zarzueli „Marina” Emilia Arriety (1855) oraz powieści „Marina” Carlosa Ruiza Zafóna (1999).
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.