Znaczenie: z morza.
Pochodzi z łacińskiego „marinus”, „z morza”, wywodzącego się od „mare”.
18 lipca
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święta Marina z Aguas Santas.
Młoda kobieta pochodząca z Półwyspu Iberyjskiego, na początku II wieku. Odmówiła odwrócenia się od swoich przekonań wobec władzy rzymskiej, akceptując męczeństwo zamiast ugięcia się pod presją polityczną.
Co z tego zostaje: Można wybrać, by pozostać wiernym swoim zasadom, nawet gdy cały świat wymaga ich zdrady. To forma godności, która nie zależy od żadnej obietci życia pozagrobowego.
Źródło: Nominis
Marina obchodzi imieniny we Francji, w Hiszpanii, w Brazylii, w Argentynie i w Niemczech 18 lipca; w USA 17 lipca; we Włoszech 18 czerwca.
Marina to czysta słona woda: pochodzi z łacińskiego „marinus”, „z morza”, wywodzącego się od „mare”. To z tych imion, które natychmiast przywołują obraz — otwartego morza — i dlatego nigdy do końca nie wyszły z mody.
Chrześcijaństwo nadało imię kilku świętym Marinom. W Hiszpanii wyróżnia się Santa Marina de Aguas Santas, męczennica bardzo czczona w Galicji i Ourense, obchodzona 18 lipca; oraz Santa Marina la Monja, która żyła przebrana za mnicha. Do nich dołącza cała konstelacja kulturowa: zarzuela „Marina” Emilia Arriety (1855), klasyk hiszpańskiego repertuaru lirycznego, lub powieść „Marina” Carlosa Ruiza Zafóna (1999).
Dziś Marina postrzegana jest jako imię jasne, świeże i eleganckie, obecne w całej Hiszpanii i Ameryce Łacińskiej, a także na arenie międzynarodowej: pisze się je tak samo po włosku, rosyjsku i niemiecku. Sugeruje spokój, szerokość i wolność o smaku soli.
Marina nosi w imieniu morze i coś z niego przenika do jej charakteru. Z łacińskiego „marinus” imię emanuje rozległością, płynnością i głęboką wolnością (wysoka niezależność i wrażliwość w jej profilu), co sprawia, że trudno ją zamknąć w sztywne ramy. Podobnie jak woda, Marina dostosowuje się do kształtu naczynia, nie tracąc swojej istoty: może być w całkowitym spokoju lub podnosić fale, ale zawsze wraca do swojego poziomu. Nie lubi klatek ani sztywnych scenariuszy; potrzebuje horyzontu.
Jej antena emocjonalna jest niezwykle wrażliwa – to klasyczna dwójka w numerologii: wyczuwa prądy, których inni nawet nie przeczuwają, wie, kiedy milczeć, a kiedy kołysać, dlatego to często do niej inni przychodzą, by się wygadać. Ta empatia czyni ją naturalną dyplomatką, zdolną uspokajać cudze burze ze spokojem, który wydaje się odziedziczony od samego morza. W niej tkwi refleksyjny, niemal kontemplacyjny osad, który łączy się z żywą wyobraźnią: nie jest rzadkością, że Mariny mają artystyczną żyłkę, jak autorka tekstów i piosenkarka Marina Rossell czy rzeźbiarka Marina Núñez del Prado.
Pokoleniowo imię przekazuje świeżość i klasę bez krzyku, nie jest ani staroświeckie, ani chwilową modą. Jego odwrotna strona tkwi w tej samej płynności: gdy przychodzi odpływ, Marina może zbyt mocno schronić się w siebie, wątpić w swój kierunek lub dać się ponosić prądom, których sama nie wybrała. Wystarczy jednak, że odnajdzie swój północny punkt, by powróciła jej najlepsza wersja: spokojna, wolna, głęboko ludzka i obdarzona tą swoją zdolnością do sprawiania, że w jej towarzystwie woda zawsze znów staje się spokojna.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Marina kocha z solą na skórze i przypływem w duszy. Jej uwodzenie nie jest krzykiem, lecz stałym wiatrem, który Cię otula – ciepłym i słonym, niemożliwym do zignorowania. Nie szuka efemerycznych fajerwerków, lecz nieprzeniknionej głębi wspólnego oceanu. Przyciąga ją spokojna siła, to pewność siebie, która nie potrzebuje krzyczeć, by narzucić swoją obecność, jak klif wobec fal. Jednak ucieka z prymitywnym instynktem przed suchą sztywnością, przed jałową ziemią, która nie pozwala na przepływ życia.
W intymności jest dotykowa i obecna; jej ciało pamięta sól i wilgoć wysokich pływów. Nie znosi zimna obojętności ani duszącego posiadania, które kotwiczy stateczek, nie pozwalając mu żeglować. Potrzebuje otwartych przestrzeni, w których miłość oddycha swobodnie jak wiatr w żaglu. Jeśli Cię nudzi, jej wzrok staje się daleki, szukając horyzontu. Jeśli Cię wybiera, oferuje głęboką, odporną i wieczną pasję, tak rozległą i tajemniczą jak morze, z którego pochodzi, gdzie każdy pocałunek jest prądem, który porywa Cię w nieznane, ale zawsze bezpieczne.
Oznacza „z morza” lub „morska”, od łacińskiego „marinus”, pochodzącego od „mare” („morze”).
Dzień imienia Mariny przypada 18 lipca, ku czci świętej Mariny z Aguas Santas. Była to galicyjsko-iberyjska męczenniczka chrześcijańska i patronka Ourense.
Jest pochodzenia łacińskiego; początkowo funkcjonowało jako przymiotnik odnoszący się do morza, a utrwaliło się jako imię własne chrześcijańskie dzięki kilku świętym.
Tak, pisze się tak samo po hiszpańsku, włosku, rosyjsku i niemiecku, co czyni je bardzo uniwersalnym.
Tak: nadaje tytuł słynnej zarzueli „Marina” Emilia Arriety (1855) oraz powieści „Marina” Carlosa Ruiza Zafóna (1999).
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.