Znaczenie: imię męczennika skitańskiego; w tradycji słowiańskiej reinterpretowane jako „impetyczny potok”.
Noszone pierwotnie przez męskiego męczennika z Małej Scytii, Inna stało się bardzo popularnym imieniem żeńskim w Rosji, na Ukrainie i w Rumunii, a interpretacja „burzliwa woda” należy raczej do folkloru niż do filologii.
20 stycznia
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Inna, Pinna i Rimma.
Trzej uczniowie apostoła Andrzeja, pomęceni w II wieku w Małej Scytii, w pobliżu Dunaju. Odmówili składania ofiar lokalnym bożkom, wybierając śmierć zamiast zdrady swoich przekonań. Inna, pierwotnie mężczyzna, wciela w sobie tę stanowczość obok Pinny i Rimmy.
Co z tego zostaje: Tutaj dowiadujemy się, że uczciwość czasem ma wysoką cenę, ale pozostaje jedynym stabilnym gruntem, na którym można stać twarzą w twarz z presją grupy. Odmowa ugięcia się nie jest uporem, lecz absolutnym szacunkiem wobec własnej prawdy.
Inna obchodzi imieniny we Francji, w Hiszpanii i w Niemczech 20 stycznia.
Inna kryje w sobie zaskakującą historię: pierwszy Inna był mężczyzną, chrześcijańskim męczennikiem ze Scytii, towarzyszem apostoła Andrzeja, utopionym pod lodem Dunaju wraz ze swoimi braćmi Pinna i Rimma. Z biegiem stuleć imię przesunęło się w stronę żeńską w krajach słowiańskich, gdzie mocno się zakorzeniło.
W Rosji, na Ukrainie i w Rumunii Inna przywołuje na myśl skromną, nieco tajemniczą elegancję, podtrzymywaną przez współczesne postacie artystyczne. Krótkie, dźwięczne, łatwe do wymówienia w niemal wszystkich językach, dobrze się podróżuje i przyciąga uwagę poza swoimi granicami pochodzenia.
Dziś Inna postrzegana jest jako imię zarówno klasyczne w Europie Wschodniej, jak i odświeżające w innych regionach: rzadkie, ale nie ekscentryczne, eleganckie, ale nie sztywne. Chętnie przypisuje się jej żywiołowy temperament, stąd popularna interpretacja jako „wir”.
Inna to imię, które zmieniło front: urodzone w chłodzie męskiego męczeństwa nad brzegami Dunaju, stało się w końcu wcieleniem eleganckiej i nieco nieuchwytnej słowiańskiej kobiecości. Z tego podwójnego życia zachowuje osobowość, która lubi zaskakiwać. Wyobrażamy sobie Innę spokojną na powierzchni, niemal zamkniętą w sobie, ale przenikniętą przez ten słynny „wir”, który przypisuje jej tradycja: wewnętrzną energię, która przelewa się przez brzegi, gdy tylko jakiś temat ją pasjonuje.
Korzeń męczeństwa nadaje jej kręgosłup: wierność bliskim, poczucie odpowiedzialności za dane słowo, odrzucenie kompromisów, które brzmią fałszywie. To nie jest wiatrowskaz, nawet jeśli mit o rwącym nurcie to sugeruje; to raczej żywa woda, która uparcie podąża swoim torem. Współczesne Inny, często artystki lub osoby kreatywne, w duchu wokalistek noszących to imię, dodają do tego wymiar sceniczny: gust do estetyki, poczucie rytmu, przyjemność bycia oglądaną, nigdy jednak nie prosząc o uwagę.
W sferze relacji numerologiczna dwójka dobrze do niej pasuje: Inna szuka zgody, łagodzi napięcia, odgrywa rolę mediatora. Ale uważajcie na tych, którzy biorą jej łagodność za słabość — dno scytyjskie powraca i rwący nurt porywa wszystko. Postępuje falami: fazy niemal monastycznego skupienia, a potem napady zaraźliwego entuzjazmu. Ciekawa kultur, często wielojęzyczna w sercu, dobrze podróżuje, tak jak jej imię, które przekracza granice, nigdy nie tracąc swojej formy. W jednym słowie: spokojna woda z ukrytymi kaskadami, głębsza, niż się wydaje, i nieskończenie lojalna wobec tych, którzy potrafią ją odczytać.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Inna nie podrywa, ona wdziera się. Dziedziczka porywistej rzeki, jaką przypisuje jej słowiańska legenda, jej podejście do miłości jest zmysłowym, surowym i koniecznym rozlewem. Nie prosi o pozwolenie na przekraczanie granic; rozbija je w pył z siłą rzeki w powodzi. Podbicie Inny oznacza zgodę na bywanie porwanym przez pasję, która nie zna zakrętów. Przyciągają ją dusze, które stawiają opór jej nurtowi, te, które oferują solidny brzeg w obliczu jej wewnętrznego zamieszania. Z kolei to, co natychmiast ją nudzi, to zastoje, płaska nuda i martwe wody rutyny. Dla niej miłość jest fizyczną i emocjonalną katharsis, wymianą sił, w której każdy pocałunek musi zostawić ślad. Kocha z sarmacką intensywnością, starożytną i feroczną, wymagając całkowitej wzajemności. Bez subtelnych gier, tylko naga prawda pożądania. Jeśli nie potrafisz nawigować w jej burzy, zostań w porcie. Inna nie dostosowuje się do pływów, ona je tworzy.
Wynika od imienia chrześcijańskiego męczennika z Małej Scytii, ucznia apostoła Andrzeja. Początkowo męskie, stało się bardzo popularnym żeńskim imieniem w świecie słowiańskim.
Nie ma on jasnego znaczenia etymologicznego; tradycja słowiańska przypisuje mu obraz „impetycznego potoku”, co jest raczej interpretacją ludową niż tłumaczeniem.
20 stycznia, dzień świętych Inna, Pinna i Rimma.
Historycznie męskie, dziś niemal wyłącznie żeńskie.
Bardzo popularne w Rosji, na Ukrainie i w Rumunii, rzadsze we Francji, gdzie zachowuje egzotyczny urok.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.