Znaczenie: drewno, las (czasem „szeroki, obszerny”).
Guy wywodzi się z germańskiego Wido, pochodzącego od witu „drewno, las” (lub od wit „szeroki”), zlatynizowanego jako Wido/Guido i rozpowszechnionego we francuskim już w średniowieczu.
12 czerwca
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Błogosławiony Guy Vignotelli de Cortone.
Włoski kupiec z XIII wieku, pochodzący z Cortone. Po życiu rozwiązłym porzucił wszystko, by rozdać swój majątek ubogim i poświęcić się najuboższym, stając się kapłanem i pustelnikiem.
Co z tego zostaje: Zawsze można zmienić kurs, niezależnie od przeszłości. Hojność i zdolność do reinwencji to siły, które nigdy nie starzeją się.
Źródło: Nominis
Guy obchodzi imieniny we Francji, w Hiszpanii i w Brazylii 12 czerwca; w USA 12 września.
Guy sięga swymi korzeniami do germańskiego Wido, oznaczającego „drzewo, las”, zlatynizowanego jako Guido, a następnie bardzo wcześnie sfrancuszczonego. Był imieniem rycerzy i krzyżowców, noszonym przez wybitne postacie średniowiecza: Guy de Lusignan, król Jerozolimy w XII wieku, lub Guy de Dampierre, hrabia Flandrii. Jego krótka i szczera forma przetrwała stulecia, nigdy nie stając się ciężką.
W XX wieku Guy przeżywał swój złoty wiek między latami 30. a 50., uosabiając pokolenie solidnych mężczyzn pozbawionych ozdobników. Kultura francuska obficie go ilustrowała: pisarz Guy de Maupassant, śpiewak Guy Béart, prowadzący Guy Lux, niezapomniany Guy Roux z piłki nożnej. Słynny „taniec świętego Guya” przypomina nawet, że imię to żywiło język ludowy.
Dziś Guy emanuje retro elegancją, urokiem łagodnego i majsterkującego patriarchy. Kojarzy się ze szczerością, lojalnością i suchym humorem. To imię swojskie, zakorzenione w ziemi, ciepłe i uspokajające, które pachnie wspólnym winem i dotrzymywanym słowem.
Guy to skała tej ekipy. Za tym krótkim i prostym imieniem kryje się mężczyzna o niezachwianej stabilności (8/10) i dzikiej niezależności (8/10): nie potrzebuje nikogo, by czuć się dobrze, ani reflektorów skierowanych na niego (potrzeba uwagi 2/10). Guy robi, nie opowiada. Lojalny wobec przyjaciół i swoich przekonań (lojalność 8/10), jest z tych, którzy zjawiają się z torbą narzędzi w niedzielny poranek, choć nikt o to nie prosił.
Jego humor (7/10) to uczta dla miłośników suchego żartu: rzuca zabójczy żart w momencie, gdy nikt się tego nie spodziewa, z kamienną twarzą, w stylu Guya Roux komentującego mecz. Nie ma skłonności do rozczulania się (wrażliwość 3/10) i nie jest szczególnie dyplomatyczny (4/10): Guy mówi to, co myśli, jasno i wprost — co czasem dezorientuje, ale przynajmniej wiadomo, czego się po nim spodziewać. W jego przypadku nie ma podwójnego dna.
Etymologia „las, drzewo” pasuje do niego jak ulał: Guy to człowiek zakorzeniony, dąb, a nie trzcina. Czujemy w nim pokolenie rzemieślników i ludzi związanych z ziemią, które przeżywało swój złoty wiek w latach 40. Jego energia jest umiarkowana (5/10): idzie swoim tempem, nie spieszy się, ale nic go nie zmusi do zmiany kursu. To pewny przyjaciel, sąsiad, na którego można liczyć, człowiek małomówny, którego słowo jest na wagę złota. Piwo z Guyem to milczenie pełne porozumienia i dwie czy trzy zapadające w pamięć pointy. Na zdrowie, Guy.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Guy kocha tak, jak wchodzi się do gęstego lasu: z cierpliwością spokojnego drapieżnika i fascynacją cieniem. Jego uwodzenie nie jest ogniskiem, lecz wolnym sokiem, który wznosi się w górę, nieodpartym. Nie goni za ofiarą; otacza ją, oferując szeroką, obszerną obecność, ten witu w pierwotnym znaczeniu, który niesie ciężar czasu. To, co go pasjonuje, to złożoność korzeni, tajemnice, które zagłębiają się pod korę. Szuka surowej intymności, takiej, która nie wymaga słów, lecz ziemi. Z drugiej strony ucieka od powierzchownej frywolności, tego zbyt ostrego światła, które pali, ale nie grzeje. Próżność natychmiast go męczy; woli cichą substancję serca, które potrafi strzec swoich sekretów tak, jak drewno strzeże wody. Guy nie bawi się w uwodziciela, zakorzenia się. Chce miłości, która opiera się burzom, solidnej, zielonej i głębokiej, w której każdy pocałunek jest pierścieniem wzrostu, wolnym, ciężkim i ostatecznym.
Guy jest pochodzenia germańskiego (frankijskiego), od imienia Wido oznaczającego „drewno, las”. Zostało ono zlatynizowane w formie Guido, a następnie sfrancuszczone w średniowieczu.
Imieniny Guya przypadają 12 czerwca, ku czci błogosławionego Guya Vignotellego z Cortony. Był szlachcicem i franciszkaninem z Cortony, który został mnichem.
Oznacza „drzewo” lub „las”, według germańskiego witu; niektórzy widzą w nim również znaczenie „szeroki, obszerny”.
Tak, bardzo stare. Noszone przez królów i rycerzy krzyżowych w średniowieczu, osiągnęło szczyt popularności we Francji w latach 1930–1950.
W starofrancuskim spotyka się formę Gui, we włoskim i hiszpańskim Guido, a w średniowiecznym niemieckim Wido.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.