Znaczenie: Bóg ustanawia, Bóg podnosi.
Z hebrajskiego אֶלְיָקִים (Elyaqim), złożonego z ʾĒl „Bóg” i rdzenia qûm „wstawać, stawiać”, co oznacza „Bóg ustanawia”.
20 lipca
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święty Eliasz.
Hebrajski prorok z IX wieku przed naszą erą, w Izraelu. Sam skonfrontował się z kapłanami Baala na górze Karmel, wyzywając ugruntowaną władzę i większość, by trwać przy swoim przekonaniu. W obliczu przeciwności odmówił ustąpienia, nawet za cenę swojego życia.
Co z tego zostaje: Można wybrać, by nie podążać za prądem, gdy uważa się, że prawda leży gdzie indziej. Jest to forma odwagi, która wymaga wytrwałości, ponieważ trzymanie się swojego stanowiska wobec tłumu jest często samotną próbą.
Źródło: Nominis
Eliakim obchodzi imieniny we Francji i w Brazylii 20 lipca.
Eliakim sięga swymi korzeniami do biblijnego hebrajskiego: „Bóg ustanawia”, „Bóg podnosi”. Spotykamy go w Starym Testamencie w postaci Eliakima, syna Hilqijahu, zarządcy pałacu króla Ezechiasza z Judy, któremu prorok Izajasz obiecuje „klucz do domu Dawida” — obraz człowieka zaufania, na którego barkach spoczywa autorytet. Imię to przenika następnie do chrześcijańskiej pamięci, ponieważ figuruje w genealogii Chrystusa u św. Mateusza.
We Francji Eliakim pozostawał przez długi czas imieniem mało znanym, filtrowanym przez literaturę: Racine stworzył na jego podstawie „Éliacina” ze swojej tragedii Athalie, młodego Joasza ukrytego w Świątyni. Od lat 2000., napędzany przez gust do rzadkich i dźwięcznych imion hebrajskich, ponownie dyskretnie pojawia się w rejestrach urodzeń, nigdy jednak nie stając się masowo popularnym.
Dziś Eliakim przywołuje mieszankę biblijnej powagi i świadomej oryginalności: imię dla rodziców poszukujących sensu, głębi oraz brzmienia, które nie przypomina żadnego innego.
Eliakim niesie w swoich sylabach obietnicę: „Bóg podnosi”. Trudno znaleźć mocniejszy fundament. Łatwo wyobrazić sobie prosty, spokojny temperament, temperament dziecka, które obserwuje, zanim zacznie mówić, i które bardzo wcześnie staje się naturalnym spowiednikiem podwórkowych przyjaciół. Nie bez znaczenia jest tu echo intendenta Ezechiasza, człowieka, któremu powierza się „klucz” i na którego barkach spoczywa ciężar spraw: Eliakim ma w sobie coś z filara, kogoś, kogo wskazuje się, gdy potrzeba kogoś godnego zaufania.
Ale uważajmy, by nie sprowadzać go do powagi. Rzadkość imienia sprawia, że dzisiejszy Eliakim rośnie z ostrą świadomością swojej wyjątkowości: nie ma dwóch takich w klasie i uczy się traktować to jako siłę, a nie jako kłopot. Stąd bierze się spokojna oryginalność, smak dla dróg pobocznych, ciekawość, która pcha go ku historii, językom i wielkim pytaniom.
W sferze serca wydaje się lojalny aż do kości, bardziej przywiązany do kilku głębokich przyjaźni niż do tłumu relacji. Nie lubi blichtru, preferuje dotrzymywanie słowa nad efekciarstwo i potrafi podnosić innych – tak, jak zachęca go do tego jego imię – bez proszenia o reflektory. Jego ambicja istnieje, jest realna, ale postępuje w ukryciu, cierpliwie, skierowana ku temu, co ma sens, a nie ku prestiżowi. Trochę zamknięty w sobie, czasem zbyt zanurzony w myślach, zyskuje, otaczając się ludźmi, którzy go śmieszą i wyrywają go z jego naturalnej powagi. W głębi duszy Eliakim jest z tych, o których mówi się po latach: „na niego można było liczyć”.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Eliakim nie goni za efemerycznymi płomieniami; szuka niezniszczalnych fundamentów. Jego podejście do uwodzenia ma rzadką intensywność, niemal archaiczną, jakby każdy rzucany na drugiego wzrok był aktem tworzenia. Nie oferuje pustych obietnic, lecz pewności. Jego zmysłowość jest zmysłowością podwalin: stała, uspokajająca, zdolna unieść ciężkie dusze. Nieodparcie pociąga go kruchość, którą potrafi przekształcić w siłę, do partnerów, którzy akceptują bycie podniesionymi i odbudowanymi. Z kolei to, co go natychmiast męczy, to frywolna powierzchowność oraz niestabilność emocjonalna, która odrzuca jakiekolwiek zakorzenienie. Potrzebuje połączenia, w którym umysł i ciało wznoszą się razem, w którym miłość nie jest grą, lecz świętą budowlą. Dla niego kochać, to budować. To powiedzieć drugiej osobie: „Jestem tu i nic nas nie wyrzuci”. To pasja, która nie mija, lecz trwa.
Z hebrajskiego Elyaqim, „Bóg ustanawia / podnosi”, noszone przez kilka postaci Starego Testamentu, w tym przez skarbnika króla Ezechiasza.
Dosłownie „Bóg ustanawia” lub „Bóg podnosi”, od El (Bóg) i od rdzenia qoum (wstawać, podnosić).
Jego imieniny obchodzone są 20 lipca, w dzień świętego Eliasza. Jest to prorok Starego Testamentu.
Tak, literacka forma „Éliacin”, która stała się sławna dzięki tragedii Athalie Jeana Racine’a.
Nie, nadal jest rzadki we Francji, wybierany głównie przez rodziców przywiązanych do oryginalnych imion biblijnych.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.