Znaczenie: Bóg ustanawia, Bóg podnosi.
Z hebrajskiego אֶלְיָקִים (Elyaqim), złożonego z ʾĒl „Bóg” i z korzenia qûm „wstawać, wstawać”, co oznacza „Bóg ustanawia”.
20 lipca
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święty Eliasz.
Hebrajski prorok z IX wieku przed naszą erą, w Izraelu. Sam skonfrontował się z kapłanami Baala na górze Karmel, wyzywając ugruntowaną władzę i większość, by trwać przy swoim przekonaniu. W obliczu przeciwności odmówił ustąpienia, nawet za cenę swojego życia.
Co z tego zostaje: Można wybrać, by nie podążać za prądem, gdy uważa się, że prawda leży gdzie indziej. Jest to forma odwagi, która wymaga wytrwałości, ponieważ trzymanie się swojego stanowiska wobec tłumu jest często samotną próbą.
Źródło: Nominis
Eliakim obchodzi imieniny we Francji i w Brazylii 20 lipca.
Eliakim zakorzenia swoje korzenie w biblijnym hebrajskim: „Bóg ustanawia”, „Bóg wznosi”. Znajdujemy go w Starym Testamencie w postaci Eliakima, syna Hilqijahu, zarządcy pałacu króla Jozjasza z Judy, któremu prorok Izajasz obiecuje „klucz do domu Dawida” — obraz człowieka zaufania, na którego barkach spoczywa władza. Imię to przechodzi następnie do chrześcijańskiej pamięci, ponieważ figuruje w genealogii Chrystusa u św. Mateusza.
We Francji Eliakim przez długi czas pozostawał imieniem poufnym, filtrowanym przez literaturę: Racine wyciągnął „Eliacina” ze swojej tragedii Atalia, tego młodego Joasza ukrytego w Świątyni. Od lat 2000., napędzany gustem do rzadkich i dźwięcznych imion hebrajskich, ponownie pojawia się dyskretnie w rejestrach urodzeń, nigdy jednak nie stając się masowym.
Dziś Eliakim przywołuje mieszankę biblijnej powagi i świadomej oryginalności: imię dla rodziców poszukujących sensu, głębi i brzmienia, które nie przypomina żadnego innego.
Eliakim niesie w swoich sylabach obietnicę: „Bóg podnosi”. Trudno znaleźć coś bardziej solidnego jako fundamentu. Łatwo wyobrazić sobie prosty, spokojny temperament, temperament dziecka, które obserwuje, zanim zacznie mówić, i które bardzo wcześnie staje się naturalnym spowiednikiem szkolnego podwórka. Echa sługi Ezechiasza, tego człowieka, któremu powierza się „klucz” i na którego ramiona kładzie się ciężar spraw, nie są tu obce: Eliakim ma coś z postaci filara, kogoś, na kogo wskazuje się, gdy potrzebuje się kogoś wiarygodnego.
Ale uważaj, by go nie sprowadzać do powagi. Rzadkość imienia wymusza to, że dzisiejszy Eliakim rośnie z ostrą świadomością swojej wyjątkowości: w klasie nie ma dwóch takich samych, i uczy się przekształcać to w siłę, a nie w niedogodność. Wynika z tego spokojna oryginalność, zamiłowanie do alternatywnych ścieżek, ciekawość, która pcha go ku historii, językom, wielkim kwestiom.
W sferze serca przeczuwa się w nim lojalność aż po szpik kości, silniejsze związki z kilkoma głębokimi przyjaźniami niż z tłumem relacji. Nie lubi pozorów, woli dotrzymane słowo niż sceniczne efekty i potrafi podnosić innych – jak zachęca go jego imię – bez chwalenia się i zbierania oklasków. Jego ambicja istnieje, jest realna, ale postępuje w przebraniu, cierpliwie, skierowana ku temu, co ma sens, a nie ku prestiżowi. Trochę zamknięty w sobie, czasem zbyt bardzo w swojej głowie, zyskuje na byciu otoczonym przez ludzi, którzy go śmieszą i wyrywają go z jego naturalnej powagi. W gruncie rzeczy Eliakim to taki, o którym mówi się po wielu latach: „na niego można było liczyć”.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Eliakim nie goni za efemerycznymi płomieniami; szuka niepodważalnych fundamentów. Jego podejście do uwodzenia charakteryzuje się rzadką intensywnością, niemal archaiczną, jakby każdy rzucany w drugą osobę wzrok był aktem tworzenia. Nie oferuje pustych obietnic, lecz pewności. Jego zmysłowość jest zmysłowością fundamentu: solidna, dająca poczucie bezpieczeństwa, zdolna podnieść ciężkie dusze. Nieodparto przyciąga go kruchość, którą potrafi przekształcić w siłę, partnerzy, którzy akceptują bycie podniesionymi i odbudowanymi. Z kolei to, co natychmiast go męczy, to fruwolna powierzchowność, niestabilność emocjonalna, która odrzuca wszelkie zakorzenienie. Potrzebuje więzi, w której duch i ciało wzrastają razem, w której miłość nie jest grą, lecz świętą budowlą. Dla niego kochać to ustanawiać. To powiedzieć drugiej osobie: „Jestem tu i nic nas nie wyrwie z naszych miejsc”. Pasja, która nie mija, lecz trwa.
Z hebrajskiego Elyaqim, „Bóg ustanawia / podnosi”, noszone przez wielu bohaterów Starego Testamentu, w tym przez komornika króla Ezechiasza.
Dosłownie „Bóg ustanawia” lub „Bóg podnosi”, od El (Bóg) i od rdzenia qoum (wstawać, podnosić).
Obchodzone są zwykle 20 lipca; niektóre kalendarze utrzymują również 24 marca dla świętego Eliakim.
Tak, literacka forma „Eliacin”, która stała się sławna dzięki tragedii Athalie Jeana Racine’a.
Nie, pozostaje rzadki we Francji, wybierany głównie przez rodziców związanych z oryginalnymi imionami biblijnymi.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.