Znaczenie: ziemia, gleba, człowiek ulepiony z gliny.
Adama pochodzi z hebrajskiego „adamah” (ziemia, gliniasty grunt), od którego wywodzi się imię Adam; w Afryce Zachodniej Adama jest formą peulską i mandingowską imienia Adam.
22 grudnia
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święty Adam.
Kapłan i szafarz klasztoru Loccum w Saksonii na początku XIII wieku. Poświęcił swoje życie starannemu utrzymaniu i dyskretnej służbie na rzecz wspólnoty monastycznej, zapewniając codzienną ciągłość życia duchowego i materialnego tego miejsca.
Co z tego zostaje: Można odnaleźć głęboką godność w dbałości o detale i w służbie całości. Jest to forma wierności, która nie szuka chwały, lecz stałości.
Do sprawdzenia: źródła na temat tej postaci są niepełne lub sprzeczne.
Źródło: Nominis
Adama obchodzi imieniny we Francji, we Włoszech, w Hiszpanii i w Niemczech 22 grudnia.
Adama sięga swymi korzeniami do jednego z najstarszych słów w Biblii: hebrajskiego „adamah”, ziemi, gliniastego gruntu, z którego Bóg kształtuje Adama, pierwszego człowieka. Adam i adamah są tam nierozerwalnie związane – człowiek jest dosłownie „ziemistym”, tym, który pochodzi z gliny. Adama niesie więc w sobie myśl o pierwotnej ludzkości, zakorzenieniu i materii.
Ale Adama ma drugie, ogromne życie: w Afryce Zachodniej – w Senegalu, w Mali, w Gwinei, wśród ludów peul, mandingów i wolofów – jest to lokalna forma imienia Adam, jedno z najpopularniejszych imion, noszone zarówno przez mężczyzn, jak i kobiety, w zależności od regionu. To podwójne pochodzenie, biblijne i afrykańskie, czyni z niego imię prawdziwie uniwersalne.
Dziś Adama przywołuje na myśl solidność, hojność i silne poczucie przynależności. Noszone przez sportowców i czołowe osobistości afrykańskie, promieniuje ciepłym, godnym i głęboko ludzkim wizerunkiem.
W imieniu Adama kryje się sama ziemia, i pasuje ono do niego jak ulał: w tej osobie jest coś solidnego, zakorzenionego, dającego poczucie bezpieczeństwa. U Adamy czuje się spokojną głębię, temperament, którego nie przytłoczą burze i na którym można naprawdę polegać. To filar, zarówno w rodzinie, jak i w gronie przyjaciół.
Podwójny spadkobierca tradycji biblijnej i kultur zachodniej Afryki, Adama ma silny zmysł wspólnoty i korzeni. Wierność, lojalność i szacunek dla swoich są dla niego niezwykle ważne. Jego liczba 2 wzmacnia ten wymiar: Adama jest kimś, kto jednoczy ludzi, rozjemcą, kimś, kto woli harmonię niż spór i potrafi wyciągnąć rękę, by pojednać.
Hojny i ciepły, ma zmysł dzielenia się i gościnności. U Adamy czuje się dobrze, ponieważ emanuje on szczerą dobrocią i piękną stabilnością emocjonalną. Jego siła nie leży w pozowaniu, lecz w stałości: idzie swoim tempem, metodycznie i w końcu buduje coś trwałego.
Pod tą solidnością tli się jednak prawdziwa ambicja i często piękna energia fizyczna – nic dziwnego, że tak wielu sportowców nosi to imię. Adama potrafi ciężko pracować, by osiągnąć swoje cele, jednocześnie trzymając nogi przy ziemi, w sensie dosłownym i przenośnym.
Jego małe wyzwanie? Nie brać na swoje ramiona zbyt ciężkiego ciężaru innych, ponieważ jego ochronna natura czasem skłania go do zapominania o sobie. Ale taki, jaki jest – zakorzeniony, lojalny, hojny i integrujący – Adama wciela w życie tę ciepłą i uniwersalną ludzkość, którą jego imię, stare jak świat, wspaniale podsumowuje.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Pod korą Adamy kryje się glina, surowy materiał, który odmawia utrwalenia. W miłości nie obraca uczuć z lekkością; kształtuje je. Jego uwodzicielstwo to uwodzicielstwo ziemi, która przyjmuje: intensywne, stabilne, niemal ciężkie od znaczenia. Szuka partnerów, którzy nie boją się wilgotności głębokich emocji, tych, którzy akceptują bycie ulepianymi, przeobrażanymi, aż staną się jedyną, nierozłączną z nim formą. Co go męczy, to powierzchowność, wietrzność, która nie zostawia żadnego śladu. Potrzebuje zakorzenienia, połączenia, które pachnie ziemią po deszczu. Przyciąga zdolnością do przemieniania codzienności w coś świętego, tą spokojną siłą, która mówi: „Tu jesteś prawdziwa”. Dla niego kochać to nie ulotne wzruszenie, lecz ciągły akt tworzenia. Chce poczuć opór drugiej osoby, a potem złączenie. Nie szuka bożka, lecz towarzysza z gliny, tego, kto zostaje, gdy formy znikają.
Pochodzi z hebrajskiego „adamah”, oznaczającego ziemię lub glebę, i jest rdzeniem imienia Adam, człowieka ukształtowanego z gliny.
Obie: to biblijne źródło imienia Adam oraz, w Afryce Zachodniej, forma peulska i mandingowska imienia Adam, bardzo rozpowszechniona.
Jest to imię mieszane: raczej męskie w niektórych regionach (Mali, Gwinea) i żeńskie w innych, zwłaszcza w Senegalu.
Dzień imienin Adama przypada 22 grudnia, ku czci świętego Adama. Był on kapłanem i sakrystanem opactwa w Loccum w Saksonii.
Adama jest zarówno hebrajskim rdzeniem imienia Adam, jak i jego bezpośrednią odmianą zachodnioafrykańską.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.