Znaczenie: ziemia lub lokalna forma imienia Adam.
Od adamah po hebrajsku lub adaptacja Adama w Afryce Zachodniej.
22 grudnia
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święty Adam.
Zakonnik z opactwa w Loccum w Saksonii na początku XIII wieku. Poświęcił swoje życie starannemu utrzymaniu miejsc kultu oraz dyskretnej opiece nad wspólnotą monastyczną, nie szukając przy tym publicznej uznania.
Co z tego zostaje: Można odnaleźć głęboką godność w stałej trosce o rzeczy i miejsca, które nas otaczają. Ta cicha wierność codzienności jest formą oporu wobec obojętności.
Do sprawdzenia: źródła na temat tej postaci są niepełne lub sprzeczne.
Źródło: Nominis
Adama obchodzi imieniny we Francji, we Włoszech, w Hiszpanii i w Niemczech 22 grudnia.
Adama ma swoje korzenie w jednym z najstarszych słów Biblii: hebrajskim „adamah”, ziemi, gliniastym gruncie, z którego Bóg ulepił Adama, pierwszego człowieka. Adam i adamah są w tym kontekście nierozłączne: człowiek jest dosłownie „ziemskim”, tym, który pochodzi z błota. Adama niesie więc w sobie myśl o pierwotnej ludzkości, zakorzenieniu i materii.
Ale Adama ma drugie, ogromne życie: w Afryce Zachodniej – w Senegalu, w Mali, w Gwinei, wśród ludów fula, mandingo i wolof – jest to lokalna forma imienia Adam, jedno z najbardziej rozpowszechnionych imion własnych, noszone zarówno przez mężczyzn, jak i kobiety, w zależności od regionu. To podwójne pochodzenie, biblijne i afrykańskie, czyni z niego imię prawdziwie uniwersalne.
Dziś Adama przywołuje na myśl solidność, hojność i silne poczucie przynależności. Noszone przez sportowców i afrykańskie osobistości pierwszego rzędu, promieniuje ciepłym, godnym i głęboko ludzkim wizerunkiem.
W imieniu Adama kryje się sama ziemia, a to pasuje do niego jak ulał: w tej osobie jest coś solidnego, zakorzenionego, uspokajającego. U Adamy wyczuwa się spokojną głębię, temperament, którego nie potrafią zalać burze, i któremu naprawdę można zaufać. Jest filarem, zarówno w rodzinie, jak i w gronie przyjaciół.
Jako podwójny spadkobierca tradycji biblijnej i kultur zachodniej Afryki, Adama posiada silne poczucie wspólnoty i korzeni. Wierność, lojalność i szacunek do swoich bliskich znaczą dla niego bardzo wiele. Jego liczba 2 wzmacnia ten wymiar: Adama jest spoiwem, rozjemcą, kimś, kto preferuje harmonię nad spór i potrafi wyciągnąć rękę, by pojednać.
Hojny i ciepły, ma zmysł współdzielenia i gościnności. Bycie z Adamą sprawia przyjemność, ponieważ emanuje on szczerą dobrocią i dużą stabilnością emocjonalną. Jego siła nie tkwi w chwaleniu się, lecz w wytrwałości: idzie swoim tempem, metodycznie, i ostatecznie buduje solidne rzeczy.
Jednak pod tą solidnością kryje się prawdziwa ambicja, a często też duża energia fizyczna: nie dziwi, że tak wielu sportowców nosi to imię. Adama potrafi ciężko pracować, by osiągnąć swoje cele, zawsze trzymając stopy na ziemi, zarówno w sensie dosłownym, jak i przenośnym.
Jego małe wyzwanie? Nie brać na swoje ramiona zbyt dużego ciężaru innych, ponieważ jego ochronna natura czasem sprawia, że zapomina o sobie. Ale taki, jaki jest — zakorzeniony, lojalny, hojny i integrujący — Adama uosabia tę ciepłą, uniwersalną ludzkość, którą jego imię, tak stare jak świat, idealnie podsumowuje.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Pod korą Adamy kryje się glina, ten surowy materiał, który odmawia pozostawania w bezruchu. W miłości nie bawi się uczuciami lekko; formuje je. Jego uwodzicielstwo jest uwodzicielstwem ziemi, która przyjmuje: intensywne, stabilne, niemal ciężkie od znaczenia. Szuka partnerów, którzy nie boją się wilgoci głębokich emocji, tych, którzy akceptują bycie wyrabianymi, przeformowywanymi, aż staną się jedyną i nierozerwalną formą z nim. Co go nudzi, to powierzchowność, świeże powietrze, które nie zostawia śladu. Potrzebuje zakorzenienia, połączenia, które pachnie ziemią po deszczu. Przyciąga swoją zdolnością do przemieniania zwykłości w coś świętego, tą spokojną siłą, która mówi: „Tu jesteś prawdziwy”. Dla niego miłość nie jest ulotnym uczuciem, lecz ciągłym aktem tworzenia. Chce poczuć opór drugiej osoby, a potem ich złączenie. Nie szuka idola, lecz towarzysza z gliny, tego, który pozostaje, gdy formy znikają.
Pochodzi z hebrajskiego „adamah”, oznaczającego ziemię lub grunt, będącego rdzeniem imienia Adam, człowieka ulepionego z gliny.
Obie: jest to biblijny rdzeń imienia Adam i, w Afryce Zachodniej, forma fula i mandinga imienia Adam, bardzo rozpowszechniona.
Jest to imię mieszane: w niektórych regionach (Mali, Gwinea) ma charakter raczej męski, a w innych, zwłaszcza w Senegalu, żeński.
Dzień imienin Adama przypada 22 grudnia, ku czci świętego Adama. Był on kapłanem i zakrystianem opactwa w Loccum w Saksonii.
Adama jest jednocześnie hebrajskim rdzeniem imienia Adam oraz jego bezpośrednią odmianą z Afryki Zachodniej.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.