Znaczenie: noworodek.
Z semickiego rdzenia w-l-d, od czasownika walada, „urodzić”.
23 lutego
Dlaczego ten dzień? Ucy.me świętuje to imię na cześć postaci: Al-Walid I, zm. 23 lutego. Pamięć o niej trwa w osobie, która nosi to imię.
Kalif omajjadzki z VIII wieku, panujący nad imperium rozciągającym się od Hiszpanii po Indie. Przekształcił Damaszek w ważny ośrodek intelektualny i architektoniczny, polecając wzniesienie Wielkiego Meczetu Omajjadów, arcydzieła syntezującego tradycje antyczne i nowości jego czasów.
Co z tego zostaje: Dowiaduje się od niego, że wielkość epoki mierzy się jej zdolnością do łączenia wiedzy i talentów w celu tworzenia trwałych dzieł. Przypomina, że ambicja, gdy jest skierowana ku pięknu i wiedzy, może pozostawić niezatarte ślady.
Źródło: Wikipédia · britannica.com
Walid obchodzi imieniny we Francji, we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii i w Niemczech 23 lutego.
Walid (الوليد) to arabskie imię, które oznacza „noworodek”, „dopiero co urodzone dziecko”. Opiera się na semickim rdzeniu w-l-d, będącym rdzeniem czasownika walada, „rodzić” — rdzeniem wspólnym dla wielu arabskich słów oznaczających dziecko i pochodzenie. Jest to imię o jasnym symbolizmie: odnowa, obietnica, przyszłość, która się zaczyna.
Najwybitniejszym jego nosicielem jest Al-Walîd I, kalif z dynastii Omajjadów z początku VIII wieku, za którego panowania wzniesiono wspaniałą Wielki Meczet Omajjadów w Damaszku, a imperium doznało dalszej ekspansji. Imię zachowało z tego dziedzictwa aromat wielkości i historycznej potęgi.
Bardzo rozpowszechnione w całym świecie arabskim i w Maghrebie, imię Walid pojawiło się we Francji w połowie XX wieku i osiągnęło szczyt popularności na początku lat 2000. Ciepłe, proste i solidne, dziś przywołuje młodość, towarzyskość i silne przywiązanie do rodzinnych korzeni.
Walid, „nowonarodzony”, niesie w sobie świeżość początku i obietnicę pięknego przyszłości. Jest to imię, które oddycha optymizmem, witalnością i visceralnym przywiązaniem do rodziny – bo powiedzieć „nowonarodzony”, to znaczy też powiedzieć o przynależności, przekazie, miejscu w klanie. Typowy Walid to ktoś, kto nigdy nie zapomina, skąd pochodzi.
Ciepły i towarzyski, ma wrodzone poczucie gościnności: w jego towarzystwie czuje się dobrze, jest się przyjętym i wysłuchanym. Hojny swoim czasem i stołem, tka trwałe i trwale przyjaźnie, a często pełni rolę filara w swoim gronie. Jego lojalność nie jest pustym słowem: broni swoich bliskich z konsekwencją, która budzi zaufanie.
Cień jego słynnego imiennika, kalifa-budowniczego Al-Walîd, szeptem podpowiada mu spokojną ambicję i gust w projektach, które przetrwają. Walid nie jest nieprzekonany marzyciel: lubi realizować, budować, zostawiać ślad. Pracowity i wytrwały, idzie naprzód z spokojną energią, bez chwalenia się, ale nigdy nie rezygnując ze swojego celu.
Emocjonalnie jest czuły, choć czasem ukrywa się za pewnym siebie wyglądem. Duma nie pozwala mu pokazywać słabości, ale wobec tych, których kocha, potrafi okazać rozbrajającą słodycz. Obdarzony dobrym poczuciem humoru, często żartobliwym, rozładowuje napięcia dobrze postawionym żartem.
Podsumowując, Walid łączy cechy hojnego serca i budowniczego temperamentu: zakorzeniony w swoich tradycjach, zwrócony ku przyszłości, wciela w życie piękną myśl, że każde narodziny są obietnicą – i że można całe życie być godnym tej obietnicy.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Walid nie jest kochankiem powierzchownym; jest renesansem. Zdobycie Walida oznacza przyjęcie ponownego narodzin, zdjęcie społecznych masek, by odzyskać surową czystość pierwszego oddechu. Nie szuka fruwolnego podboju, lecz intensywnego zakorzenienia. Jego urok to urok absolutnej świeżości: obecność, która rozbraja, która zaprasza do bycia podatnym na rany. Przyciąga tych, którzy szukają nierozłącznej więzi duchowej i cielesnej, złączenia, w którym ego znika. Jednakże ostrożnie: jego natura „noworodka” wymaga stałej uwagi. Zmęcza go dusząca rutyna, rutyna, która zamraża chwilę. Potrzebuje zdumienia, odkryć, które rozpalą płomień. Ucieka przed stagnacją jak przed zarazą. Aby go zatrzymać, trzeba pozostać wiecznym zaskoczeniem, nieprzebranym źródłem nowości. Kocha z braterską i namiętną intensywnością, łącząc macierzyńską czułość z palącym pragnieniem. Jeśli szukasz bezpieczeństwa starej skały, omiń go. Walid to nurt, fala, oddech, który się zmienia. Trzeba z nim tańczyć, nigdy się nie zasypiając.
„Noworodek, dziecko, które właśnie się urodziło”, od arabskiego rdzenia w-l-d.
To arabskie imię, bardzo rozpowszechnione na Bliskim Wschodzie i w Maghrebie.
Nie: to imię o pochodzeniu muzułmańskim, nie ma święta w kalendarzu chrześcijańskim.
Al-Walîd I, kalif z dynastii Omajadów, za którego panowania zbudowano Wielki Meczet w Damaszku.
W zależności od transliteracji spotyka się zapisy Waleed, Waleed lub Oualid.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.