Znaczenie: towarzyszka wieczoru.
Z arabskiego samir, wywodzącego się od rdzenia s-m-r, oznaczającego nocną rozmowę.
20 sierpnia
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święty Samuel.
Prorok i sędzia Izraela w XI w. p.n.e., centralna postać przejścia do monarchii. Wybrał i namaścił dwóch pierwszych królów, Saula i Dawida, odmawiając ulegania pozorom i wybierając według serca, a nie według wzrostu fizycznego.
Co z tego zostaje: Poznajemy tu, że prawdziwy roztropność polega na patrzeniu poza powierzchnię, aby ocenić wartość człowieka. To silne przypomnienie, że przywództwo i zaufanie opierają się na wewnętrznej substancji, nigdy na zewnętrznych etykietach.
Źródło: Nominis
Samira obchodzi imieniny we Francji, w USA, we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii, w Argentynie i w Niemczech 20 sierpnia.
Samira (سميرة) to żeńskie imię arabskie, żeński odpowiednik imienia Samir, wywodzące się z korzenia s-m-r, który przywołuje nocne biesiady: słowo samar oznacza rozmowę prowadzoną w nocy, przy świetle gwiazd. Samira oznacza więc „towarzyszkę nocnej biesiady”, tę, której słowo oczarowuje noc i odpędza sen.
Imię to jest bardzo rozpowszechnione od Maghrebu po Bliski Wschód i południową Azję (gdzie spotyka się również zapis Sameera), a szeroko rozpowszechniło się we Francji od lat 60. wraz z osiedlaniem się rodzin pochodzących z Maghrebu, zanim rozprzestrzeniło się na cały francuskojęzyczny obszar.
Imię to noszą wspaniałe osobistości: marokańska diwa Samira Saïd, irańska reżyserka Samira Makhmalbaf czy amerykańska aktorka Samira Wiley. Postrzegane jako ciepłe, melodyjne i przeniknięte poezją, imię Samira nie ma święta w kalendarzu chrześcijańskim: kobiety noszące to imię chętnie świętują swój dzień urodzin. Jest to imię eleganckie, jednocześnie zakorzenione i uniwersalne.
Samira wywodzi się z najpiękniejszej arabskiej sceny: nocnej biesiady, kiedy ludzie zbierają się pod gwiazdami, by opowiadać, rozmawiać i wydłużać noc. Jej rdzeń s-m-r oznacza dokładnie tę towarzyszkę nocnych rozmów, której słowo trzyma sen na dystansie, bo nie chce, by je przerwać. W Samirze jest wszystko: urok słowa, sztuka czarowania, magia wymiany słów szeptem.
Jest to zatem imię urodzonej opowiadaczki, z żywym humorem i hojną wyobraźnią. Wyobrażamy sobie Samirę jako osobę dowcipną, ciepłą, zdolną zamienić kolejkę oczekujących w salwę śmiechu, a zwykłą kolację w niezapomnianą biesiadę. Jej fantazja jest łagodnym płomieniem, który nigdy całkowicie nie gaśnie; jej wrażliwość, prawdziwa, często ukrywa się za sprytną odpowiedzią.
Imię, bardzo rozpowszechnione od Maghrebu po Bliski Wschód, rozkwitło w całej frankofonii od lat 60. XX wieku. Noszą je wspaniałe postaci: Samira Saïd, diwa marokańskiej piosenki; Samira Makhmalbaf, wcześnie debiutująca i odważna irańska reżyserka; Samira Wiley, aktorka o promiennym uśmiechu. Wszystkie mówią coś o Samirze: talencie wcielenia się, opowiadania, gromadzenia wokół głosu.
Niezależna, Samira nie lubi, gdy dyktuje się jej drogę, ale jej lojalność wobec bliskich jest nienaruszalna. Idzie swoim tempem, pewna swojego uroku, bez pilnej potrzeby bycia w centrum – to centrum przychodzi do niej. Za opowiadaczką widać uważną duszę, która słucha tak samo, jak mówi. Podsumowując, Samira jest blaskiem w nocy, tą, która utrzymuje płomień rozmowy.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Samira nie goni za miłością, zaprasza ją do stołu swojej nocy. Jej podejście jest podejściem nocnej narratorki: powolne, hipnotyzujące, tkane słowami, które pieszczą duszę bardziej niż ciało. Zmysłowość płynie z jej obecności, z tego gęstego ciepła wieczorów pod gwiazdami, gdzie cisza nie jest pusta, lecz pełna obietnic. Przyciąga ją głębia spojrzenia, to spojrzenie, które potrafi słuchać bez oceniania, towarzysz zdolny zamienić cień w porozumienie. Szuka alchemii zawieszonego czasu, intymnego szeptu, który sprawia, że noc drży. Z drugiej strony, nic nie męczy jej szybciej niż głośna powierzchowność, surowe światło, które odpycha intymność. Banalność, intelektualna pustka lub pośpiech posiadania bez zrozumienia pozostawiają Samirę chłodną, wycofaną w jej legendarną autonomię. Dla niej miłość jest sztuką narracyjną: wymaga rytmu, cierpliwości i duszy zdolnej do tańca we wspólnym mroku. Bez tej nocnej alchemii więź rozpływa się jak rosa o poranku.
Samira to imię arabskiego pochodzenia, oznaczające „towarzyszkę wieczoru”. Pochodzi od terminu „samir”, wywodzącego się z korzenia s-m-r, który odnosi się do nocnej rozmowy.
Dzień imienia Samira obchodzony jest 20 sierpnia ku czci świętego Samuela. Jest on prorokiem Izraela ze Starego Testamentu.
W Hiszpanii zarejestrowano 9443 urodzenia z tym imieniem. Jego popularność osiągnęła szczyt w 1985 roku, choć od tamtej pory utrzymuje stałą obecność.
Imię jest używane głównie w swojej oryginalnej formie w języku hiszpańskim i innych językach. Nie ma powszechnie ustandaryzowanych zdrobnień, choć czasem jako nieformalny przydomek używa się „Sam”.
Prawidłowa wymowa to sa-MI-ra, z akcentem na sylabę „i”. Jest to imię trójsylabowe, które w języku hiszpańskim wymawia się płynnie i równomiernie.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.