Znaczenie: drewno, las.
Z germańskiego Wido, „drzewo, las”, zlatinizowanego w Guido i bardzo szybko francuskiego.
12 czerwca
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święty Guido Vignotelli z Kortony.
Skromny mężczyzna z Cortony we Włoszech, w XIII wieku. Pomimo swojej skromnej pozycji uczynił gościnność swoim codziennym nawykiem, przyjmując innych z nieustanną hojnością.
Co z tego zostaje: Można wybrać otwartość na drugiego człowieka jako wartość centralną, niezależnie od statusu społecznego. Ta naturalna gotowość do bycia dla innych jest siłą, która łączy ludzi znacznie wykraczając poza konwenanse.
Do sprawdzenia: źródła na temat tej postaci są niepełne lub sprzeczne.
Źródło: Nominis
Guy obchodzi imieniny we Francji, w Hiszpanii i w Brazylii 12 czerwca; w USA 12 września.
Guy ma swoje korzenie w germańskim Wido, „drzewo, las”, zlatinizowanym jako Guido i bardzo szybko francuszczyzowanym. Był to imię rycerzy i krzyżowców, noszone przez wybitne postacie średniowiecza: Guy de Lusignan, król Jerozolimy w XII wieku, lub Guy de Dampierre, hrabia Flandrii. Jego krótka i prosta forma przetrwała stulecia, nigdy nie stając się ciężką.
W XX wieku Guy przeżywał swój złoty wiek między latami 1930 a 1950, wcielając w sobie pokolenie solidnych mężczyzn pozbawionych ozdób. Kultura francuska obficie go ilustrowała: pisarz Guy de Maupassant, śpiewak Guy Béart, prowadzący Guy Lux, niezapomniany Guy Roux z piłki nożnej. Słynny „taniec św. Guya” nawet przypomina, że imię to żywiło język potoczny.
Dziś Guy emanuje retro elegancją, urokiem przemiłego i zręcznego patriarchy. Kojarzy się z otwartością, lojalnością i suchym humorem. To imię ziemi, ciepłe i uspokajające, które pachnie dobrze wspólnym winem i dotrzymywanym słowem.
Guy to skała grupy. Za tym krótkim i kwadratowym imieniem kryje się mężczyzna o niezachwianej stabilności (8/10) i feroznej niezależności (8/10): nie potrzebuje nikogo, by czuć się dobrze, ani reflektorów skierowanych na niego (potrzeba uwagi 2/10). Guy działa, nie opowiada. Lojalny wobec przyjaciół tak, jak wobec swoich przekonań (lojalność 8/10), jest z tych, którzy przychodzą z pudełkiem narzędzi w niedzielne poranki, choć nikt ich o to nie prosił.
Jego humor (7/10) to przysmak suchego żartu: wtrąca zabójczą ripostę w najmniej oczekiwanym momencie, z kamienną twarzą, w stylu Guy Roux komentującego mecz. Mało podatny na nastroje (wrażliwość 3/10) i nie do końca dyplomatyczny (4/10), Guy mówi to, co myśli, jasno i wprost – co czasem zaskakuje, ale przynajmniej wiadomo, czego się po nim spodziewać. U niego nie ma podwójnego dna.
Etimologia „drzewo, las” pasuje do niego jak rękawiczka: Guy to człowiek zakorzeniony, dąb, a nie trzcina. Wyczuwa się w nim pokolenie rzemieślników i ludzi ziemi, które przeżyło swój złoty wiek w latach 40. XX wieku. Jego energia jest umiarkowana (5/10): idzie swoim tempem, bez pośpiechu, ale nic go nie zmusi do zmiany kursu. To pewny przyjaciel, sąsiad, któremu można zaufać, mężczyzna o słowach rzadko stosowanych, ale wartych złota. Piwo z Guyem to wspólna cisza i dwie, trzy zapadające w pamięć wypowiedzi. Na zdrowie, Guy.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Guy kocha tak, jak ktoś wkracza w gęsty las: z cierpliwością spokojnego drapieżnika i fascynacją cieniem. Jego uwodzenie nie jest ogniskiem, lecz powolnym sokiem, który nieodwracalnie wznosi się ku górze. Nie pędzi za zdobyczą; otacza ją, oferując szeroką, rozległą obecność, tę pierwotnego witu, które znosi ciężar czasu. To, co go pasjonuje, to złożoność korzeni, tajemnice, które toną pod korą. Szuka surowej intymności, takiej, która nie prosi o słowa, lecz o ziemię. Z kolei ucieka przed powierzchowną fruwolnością, tym zbyt ostrym światłem, które pali, nie grzejąc. Władza natychmiast go męczy; woli cichą substancję serca, które potrafi strzec swoich sekretów tak, jak las strzeże wody. Guy nie gra w kurtuazję, zakorzenia się. Chce miłości, która wytrzyma niepogody, solidnej, zielonej i głębokiej, w której każdy pocałunek jest pierścieniem wzrostu: powolnym, ciężkim i ostatecznym.
Guy to imię germańskiego pochodzenia, wywodzące się od słowa „Wido”, które oznacza „drzewo” lub „las”. Z czasem zostało zlatinizowane jako Guido, a następnie zfrancuszczone w formę Guy.
Jego imieniny obchodzone są 12 czerwca, ku czci błogosławionego Guida Vignotelliego z Cortony. Był mnichem z Zakonu Mniejszych i panem o bardzo skromnym pochodzeniu, ale bardzo gościnnym.
Imię Guy miało umiarkowaną popularność, z łącznie 193 zarejestrowanymi urodzeniami. Jego szczyt popularności przypadł na rok 1975, choć jego obecne użycie jest mniej częste.
Forma łacińska imienia to Guido, która jest powszechną wariantem w krajach włosko- i hiszpańskojęzycznych. Może ono również występować jako Witoldo w kontekstach germańskich, choć Guy jest najbardziej bezpośrednią formą francuską.
W języku hiszpańskim Guy wymawia się mniej więcej jak „gui”, z miękkim „g” i nieme „u”, podobnie jak ostatni sylaba w słowie „agua”. To krótkie i łatwe do wymówienia imię w dowolnym kontekście.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.