Znaczenie: pomyślny, fortunny, szczęśliwy.
Z łacińskiego faustus.
5 października
Dlaczego ten dzień? Ucy.me świętuje to imię na cześć postaci: Święta Faustyna Kowalska. Pamięć o niej trwa w osobie, która nosi to imię.
Polska zakonnica XX wieku, należąca do Zgromadzenia Najświętszej Maryi Panny Miłosierdzia. Poświęciła swoje krótkie życie pisaniu i rozpowszechnianiu przesłania skupionego na ludzkiej miłosierdziu, zachęcając innych do czynienia tego samego. Jej zaangażowanie zainspirowało trwały ruch duchowy.
Co z tego zostaje: Dowiaduje się, że współczucie nie jest słabością, lecz aktywną siłą. Można przekształcić własną kruchość w zaproszenie do dobroci wobec innych.
Faustina obchodzi imieniny we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii i w Argentynie 5 października.
Faustina to imię świetliste już w swoim znaczeniu: od łacińskiego faustus, „pomyślny, szczęśliwy, błogosławiony”, wróżba dobrego losu wyryta w samym brzmieniu. Jest żeńską formą imienia Faustino i ma głębokie korzenie w cesarskim Rzymie: dwie cesarzynie, Faustina Starsza i Faustina Młodsza, żony Antonina Piusa i Marka Aureliusza, wniosły jego blask, pojawiając się na monetach i w świątyniach.
W sferze chrześcijańskiej najsłynniejszym odniesieniem jest św. Faustina Kowalska, skromna polska zakonnica, apostoł Boskiego Miłosierdzia, kanonizowana w 2000 roku i wspominana 5 października. We Włoszech imię to ma również smak osiemnastowieczny i melodramatyczny, dzięki Faustinie Bordoni, słynnej weneckiej sopranistce. Dziś Faustina to imię rzadkie i nieco arystokratyczne, w stylu retro, o uroku łacińskim i proroczym: eleganckie, słoneczne, z tym akcentem szczęścia obiecanego od kołyski.
Faustina urodziła się pod dobrą gwiazdą, a jej znaczenie otwarcie to potwierdza: „szczęśliwa, błogosławiona”. Osoba nosząca to imię często emanuje naturalną słonecznością, głębokim optymizmem, który zaraża i który, jak samospełniająca się przepowiednia, przyciąga rzeczywiście okazje i sympatię. W Faustynie jest klasyczna, niemal cesarska elegancja, przypominająca szlachetne matrony rzymskie, od których wywodzi się to imię: duma w postawie, gust do piękna, pewna świadomość własnej wartości, która nigdy nie przechodzi w arogancję. Jednocześnie odniesienie do świętej Faustyny Kowalskiej dodaje nutę słodyczy i głębokiej ludzkości, cechę osoby, która potrafi być miłosierna, hojna i uważna na innych. Faustina łączy zatem zewnętrzny blask z wewnętrznym ciepłem: jest towarzyska, ciepła, potrafi sprawić, by inni czuli się swobodnie, ale również pielęgnuje bogate życie wewnętrzne i wrażliwość, która czyni ją empatyczną i intuicyjną. Ma talent i ambicję, a jak wielka sopranistka Bordoni nie boi się sceny: lubi się wyrażać, błyszczeć, zostawiać ślad z gracją. Ale nie jest z tych, którzy deptają innych, by się wyróżnić; woli wygrywać uśmiechem i jakością. Może mieć pewne pretensje i odrobinę dumy, ale jej szczęściem jest właśnie zdolność przekształcania trudności w okazje, podnoszenia się z lekkością. Lojalna w uczuciach, opiekuńcza wobec bliskich, Faustina niesie wszędzie powiew dobrego omenu, jak żywy talizman. W imieniu dziś rzadkim i cennym kryje się cały program życia: pielęgnowanie szczęścia i hojnie jego rozdawanie.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Faustina nie szuka miłości, przyjmuje ją jako dar losu, zapowiedź dobra, która objawia się słodyczą poranka w październiku. Jej uwodzenie jest aktem naturalnej łaski, uśmiechem, który obiecuje stabilność i ten rzadki los, o którym wszyscy marzą. Nie potrzebuje mrocznych gier; jej urok tkwi w zdolności sprawiania, by druga osoba czuła się chroniona, obdarzona, w centrum wszechświata, w którym wszystko zdaje się zmierzać ku dobremu. Zakochuje się w tym, kto potrafi rozpoznać jej dobroczynną istotę, w tym, kto oferuje lojalność bez zastrzeżeń. Jednakże jej natura „szczęśliwej” sprawia, że nie toleruje niepotrzebnych dramatów i jałowej negatywności. Gdy czar spokoju zostaje złamany, lub gdy druga osoba okazuje się chaotyczna i pechowa, Faustina wycofuje się z cichą godnością. Nie karze, po prostu oddala się, oddając wiatrowi to, co nie było przeznaczone, by pozostać, strzegąc swojego serca dla tego, kto naprawdę potrafi być jej szczęśliwym zakończeniem.
„Pomyślna, szczęśliwa, błogosławiona”, od łacińskiego faustus.
Łacina: jest to żeńska forma imienia Faustino, wywodzącego się od cognomen Faustinus, związanego z faustus.
5 października, w święto św. Faustyny Kowalskiej, apostołki Bożego Miłosierdzia.
Faustina Starsza i Faustina Młodsza, żony cesarzy Antonina Piusa i Marka Aureliusza.
Nie, we Włoszech jest rzadkie i ma klasyczny, wyrafinowany ton.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.