Znaczenie: pomyślny, szczęśliwy, radosny.
Z łacińskiego faustus, „pomyślny, szczęśliwy, radosny”.
5 października
Dlaczego ten dzień? Ucy.me świętuje to imię na cześć postaci: Święta Faustyna Kowalska. Pamięć o niej trwa w osobie, która nosi to imię.
Polska zakonnica XX wieku, należąca do Zgromadzenia Najświętszej Maryi Panny Miłosierdzia. Poświęciła swoje krótkie życie pisaniu i rozpowszechnianiu przesłania skupionego na ludzkiej miłosierdziu, zachęcając innych do czynienia tego samego. Jej zaangażowanie zainspirowało trwały ruch duchowy.
Co z tego zostaje: Dowiaduje się, że współczucie nie jest słabością, lecz aktywną siłą. Można przekształcić własną kruchość w zaproszenie do dobroci wobec innych.
Faustina obchodzi imieniny we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii i w Argentynie 5 października.
Faustina to imię już w swoim znaczeniu świetliste: od łacińskiego faustus, „pomyślny, szczęśliwy, błogosławiony”, wróżba dobrego losu wyryta w samym brzmieniu. Jest to żeńska forma imienia Faustino i posiada głębokie korzenie w Rzymie cesarskim: dwie cesarzowe, Faustina Starsza i Faustina Młodsza, żony Antonina Piusa i Marka Aureliusza, wniosły jego blask, pojawiając się na monetach i w świątyniach.
W sferze chrześcijańskiej najsłynniejszą referencją jest Święta Faustina Kowalska, skromna polska zakonnica, apostoł Boskiego Miłosierdzia, kanonizowana w 2000 roku i wspominana 5 października. We Włoszech imię to ma również smak osiemnastowieczny i melodramatyczny, dzięki Faustinie Bordoni, słynnej weneckiej sopranistce. Dziś Faustina jest rzadkie i mglisto arystokratyczne, imię retro o uroku łacińskim i proroczym: eleganckie, słoneczne, z tym akcentem szczęścia obiecującym od kołyski.
Faustina urodziła się pod dobrą gwiazdą, a jej znaczenie to otwarcie potwierdza: „szczęśliwa, błogosławiona”. Osoba nosząca to imię często wydaje się promieniować naturalną słonecznością, głębokim optymizmem, który zaraża i który, niczym prorocza wizja spełniająca się w praktyce, w końcu przyciąga prawdziwe okazje i sympatię. W Faustinie jest klasyczna, niemal cesarska elegancja, przypominająca szlachetne rzymskie matrony, od których wywodzi się to imię: dumna postawa, gust do piękna, pewna świadomość własnej wartości, która nigdy nie przechodzi w arogancję. Jednocześnie odniesienie do świętej Faustyny Kowalskiej dodaje nutę słodyczy i głębokiej ludzkości, cechę osoby, która potrafi być miłosierna, hojna i uważna na innych. Faustina łączy zatem zewnętrzny blask z wewnętrznym ciepłem: jest towarzyska, ciepła, potrafi sprawić, by inni czuli się swobodnie, ale również pielęgnuje bogate życie wewnętrzne i wrażliwość, która czyni ją empatyczną i intuicyjną. Ma talent i ambicję, a jak wielka sopranistka Bordoni nie boi się sceny: lubi się wyrażać, błyszczeć i zostawiać ślad z gracją. Nie jest jednak z tych, którzy deptają innych, by się wyróżnić; woli wygrywać uśmiechem i jakością. Może mieć pewne pretensje i odrobinę dumy, ale jej szczęściem jest właśnie zdolność przekształcania trudności w okazje, podnoszenia się z lekkością. Lojalna w uczuciach, opiekuńcza wobec swoich bliskich, Faustina niesie wszędzie powiew dobrego omenu, jak żywy talizman. W imieniu dziś rzadkim i cennym kryje się cały program życia: pielęgnować szczęście i, hojnie, rozdzielać je.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Faustina nie szuka miłości, przyjmuje ją jako dar losu, zapowiedź dobra, która objawia się z łagodnością poranka w październiku. Jej uwodzenie jest aktem naturalnej łaski, uśmiechem, który obiecuje stabilność i ten rzadki los, o którym wszyscy marzą. Nie potrzebuje mrocznych gier; jej urok tkwi w zdolności sprawiania, by druga osoba czuła się chroniona, obdarzona, w centrum wszechświata, w którym wszystko zdaje się zmierzać ku najlepszemu. Zakochuje się w tym, kto potrafi rozpoznać jej dobroczynną istotę, w tym, kto oferuje lojalność bez zastrzeżeń. Jednak jej natura „szczęśliwej” sprawia, że jest nietolerancyjna wobec niepotrzebnych dramatów i jałowej negatywności. Gdy czar spokoju pęka, lub gdy druga osoba okazuje się chaotyczna i złowróżbna, Faustina wycofuje się z cichą godnością. Nie karze, po prostu oddala się, oddając wiatrowi to, co nie było przeznaczone, by pozostać, strzegąc swojego serca dla tego, kto naprawdę potrafi być jej szczęśliwym końcem.
„Pomyślna, szczęśliwa, błogosławiona”, od łacińskiego faustus.
Łacina: jest to forma żeńska od Faustino, wywodząca się od cognomen Faustinus, związanego z faustus.
5 października, w święto św. Faustyny Kowalskiej, apostoła Boskiego Miłosierdzia.
Faustina Starsza i Faustina Młodsza, żony cesarzy Antonina Piusa i Marka Aureliusza.
Nie, we Włoszech jest rzadkie i ma klasyczny, wyrafinowany ton.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.