Znaczenie: uroczysty, godny szacunku, wyższy rangą.
Tytuł nadany przez Senat Oktawianowi w 27 r. p.n.e., aby zatwierdzić jego świętą władzę.
7 października
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święty Augustyn z Bordeaux.
Ksiądz i opat w Girondzie w VI wieku. Pomimo niepełnosprawności, która zmuszała go do pełzania po ziemi, wykorzystał zebrane jałmużny na założenie klasztorów i kaplicy w Brives.
Co z tego zostaje: Może przekształcić fizyczną wrażliwość w siłę budowania. To dowód na to, że godność nie zależy od postawy, lecz od sposobu, w jaki wykorzystuje się to, co się otrzymuje.
Źródło: Nominis
Augusto obchodzi imieniny we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii i w Argentynie 7 października.
Augusto nie narodziło się jako imię, lecz jako tytuł: w 27 r. p.n.e. Senat nadał go Oktawianowi, by sankcjonować jego świętą władzę, a od tego czasu „augustus” oznaczał wszystko, co jest uroczyste, godne czci i wyższe. Dopiero znacznie później, między XVI a XVIII wiekiem, termin ten przekształcił się w imię własne, rozpowszechnione głównie przez europejskie dynastie królewskie (Saksonów, Hanowerów), zachwycone prestiżem rzymskiego cesarstwa.
We Włoszech Augusto ma smak XIX-wieczny i risorgimentalny, wielkiej, wykształconej burżuazji i patriarchy rodziny. To imię, które przywodzi na myśl spokojny autorytet, kogoś, kto nie musi podnosić głosu, by być słyszanym. Jego echa pozostają związane z miesiącem sierpniem (mensis Augustus, nazwany na cześć cesarza) i, co za tym idzie, z pełnym latem.
Dziś jest to imię rzadkie i nieco vintage, przeżywające powrót uroku typowy dla imion „dziadkowych”: jego nosiciel gra kartą ponadczasowej klasy, elegancji i lekkiego wyjścia z mody, dokładnie w stopniu wystarczającym, by się wyróżnić.
Augusto to nie imię, które się szepcze; to tytan, którego się deklamuje. Noszenie tego imienia oznacza wcielenie w sobie majestatu starożytności, tego łacińskiego korzenia augere, świętego aktu przyrostu, podniesienia własnego bytu ponad codzienną przeciętność. Jest archetypem Cesarza-Opiekuna, mieszanką Augusta Cezara i etruskiego kapłana, tego, który czyta lot ptaków, by wytyczyć własny los. Jego dusza jest poświęcona wielkości, nie z próżności, lecz z egzystencjalnej potrzeby porządku i prestiżu. Żyje z godnością niemal poza czasem, z dominującą cechą, która sprawia, że patrzy na świat z góry, jakby zawsze stał na podium. Nie szuka tłumu, szuka szacunku. Jak mówił Montaigne: „Największą rzeczą na świecie jest wiedzieć, jak ustawić się we własnym miejscu”, a Augusto wie o tym lepiej niż ktokolwiek inny. Jego fizyczna obecność jest ciężarem, grawitacją, która przyciąga dusze, próbując je uporządkować. Jest godny czci, ponieważ wybrał trudne życie, życie ciągłego wznoszenia się. Nie jest zimny, jest skoncentrowany. Każde z jego działań jest wróżbą skierowaną do samego siebie, rytuałem, by powiększyć własną esencję. Żyje w wiecznym napięciu między ziemią a niebem, starając się być godnym własnej historii.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
W miłości Augusto nie szuka ulotnego flirtu; szuka korony, którą można podzielić, świętego przymierza. Jego uwodzenie jest powolne, lepkie, utkane ze spojrzeń, które ważą duszę, zanim dotkną ciała. Podbija Cię swoją stabilnością, tym poczuciem bezpieczeństwa, które sprawia, że druga osoba czuje się bezpiecznie, ale też uwięziona w złotej klatce. Kocha z posesywną, niemal liturgiczną intensywnością: każdy pocałunek jest rytuałem, każde pieszczotliwe dotknięcie poświęceniem. Nie znosi powierzchowności, nieuporządkowanego chaosu; szuka towarzyszki, która zdoła udźwignąć ciężar jego godności, królowej, która zrozumie ciszę między słowami. Płomień jego namiętności jest ciepły, zmysłowy, ale nigdy wulgarny; to dotyk kogoś, kto zna wartość rzeczy. Co go odpycha, to banalność, obojętność wobec wielkości. Jeśli miłość zamieni się w rutynę pozbawioną szacunku, wycofuje się do swojej wewnętrznej świątyni, zimnej i niedostępnej. Chce być czczony nie z egoizmu, lecz dlatego, że wierzy, że miłość jest najwyższą formą ludzkiej czci.
Od łacińskiego tytułu honorowego Augustus, nadanego Oktawianowi przez Senat w 27 r. p.n.e. Wywodzi się od czasownika augere („pomnażać”) oraz od idei tego, co jest poświęcone przez wróżby.
„Wielce szanowany, majestatyczny, godny czci”. Oryginalnie wskazywał na niemal świętą godność.
Jego imieniny przypadają na 7 października, dzień, w którym obchodzone jest święto świętego Augusta. Był on kapłanem i opatem w Bordeaux.
Tak: miesiąc Sextilis został w 8 roku p.n.e. przemianowany na Augustus na cześć cesarza, i jest źródłem włoskiego słowa „agosto”.
Dziś jest rzadki i postrzegany jako klasyczny i retro, ale należy do grupy imion „vintage”, które ponownie wracają do mody.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.