Znaczenie: Czcigodny, majestatyczny, poświęcony.
Z łacińskiego augustus, „poświęcony przez wróżby, godny czci”, powiązanego z czasownikiem augere „pomnażać” i sferą sakralną wróżb.
7 października
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święty Augustyn z Burdeux.
Zakonnik i opat VI wieku, osiadły w regionie Bourges we Francji. Pomimo niepełnosprawności, która zmuszała go do pełzania, by przeżyć, wykorzystał swoje skromne zasoby na założenie kaplicy i klasztoru w Brives. W ten sposób stworzył trwałe miejsce życia i pracy dla swojej wspólnoty.
Co z tego zostaje: Może przekształcić stan wielkiej kruchości w konkretny projekt. Upór tego, kto odmawia zostawania zdefiniowanym przez swoją słabość, inspiruje bardziej niż jakikolwiek łatwy sukces.
Źródło: Nominis
Augusto obchodzi imieniny we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii i w Argentynie 7 października.
Augusto nie narodził się jako imię, lecz jako tytuł: w 27 r. p.n.e. Senat nadał go Oktawianowi, aby podkreślić jego sakralną władzę, a od tego czasu „augustus” oznaczał wszystko, co jest uroczyste, godne czci i wyższe. Dopiero znacznie później, między XVI a XVIII wiekiem, termin ten przekształcił się w imię własne, rozpowszechnione głównie przez europejskie domy panujące (Saksonię, Hanower), zachwycone prestiżem rzymskiego cesarstwa.
We Włoszech Augusto ma smak XIX-wieczny i risorgimentalny, kojarzy się z wielką, wykształconą burżuazją i patriarchą rodziny. Jest to imię, które przywołuje spokojny autorytet kogoś, kto nie musi podnosić głosu, by być słuchanym. Jego echa pozostają związane z miesiącem sierpniem (mensis Augustus, przemianowanym na cześć cesarza), a zatem z szczytem lata.
Dziś jest to imię rzadkie i nieco vintage, przeżywające powrót uroku typowy dla imion „dziadkowych”: ten, kto je nosi, stawia na klasę ponadczasową, elegancką i lekko niemodną w stopniu wystarczającym, by się wyróżnić.
Augusto to nie imię, które się szepcze; to tytan, którego się deklamuje. Noszenie tego imienia oznacza wcielenie w sobie majestatu starożytności, tego łacińskiego korzenia augere, świętego aktu powiększania, podnoszenia własnego bytu ponad codzienną przeciętność. Jest archetypem Cesarza-Opiekuna, mieszaniną Augusta Cezara i etruskiego kapłana, tego, kto czyta lot ptaków, by wytyczyć własny los. Jego dusza jest poświęcona wielkości, nie z próżności, ale z egzystencjalnej potrzeby porządku i prestiżu. Żyje z godnością niemal ponadczasową, z dominującą cechą, która sprawia, że patrzy na świat z góry, jakby zawsze stał na podium. Nie szuka tłumu, szuka szacunku. Jak mówił Montaigne, „Największą rzeczą na świecie jest wiedzieć, jak ustawić się na swoim miejscu”, a Augusto wie o tym lepiej niż ktokolwiek inny. Jego fizyczna obecność jest ciężarem, grawitacją, która przyciąga dusze, próbując je uporządkować. Jest godny czci, ponieważ wybrał trudne życie, życie ciągłego podnoszenia się. Nie jest zimny, jest skoncentrowany. Każde jego działanie to wróżba skierowana do samego siebie, rytuał powiększania własnej esencji. Żyje w wiecznym napięciu między ziemią a niebem, starając się być godnym własnej historii.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
W miłości Augusto nie szuka ulotnego flirtu; szuka korony do dzielenia, świętego sojuszu. Jego uwodzenie jest powolne, lepkie, zbudowane z spojrzeń, które mierzą duszę, zanim dotkną ciała. Podbija Cię swoją stabilnością, tą pewnością, która sprawia, że druga osoba czuje się bezpiecznie, ale też uwięziona w złotej klatce. Kocha z zaborczą, niemal liturgiczną intensywnością: każdy pocałunek jest rytuałem, każdy dotyk konsekracją. Nie toleruje powierzchowności, nieuporządkowanego chaosu; szuka towarzyszki, która wytrzyma ciężar jego godności, królowej, która zrozumie ciszę między słowami. Pasja jest ciepła, zmysłowa, ale nigdy wulgarna; to dotyk kogoś, kto zna wartość rzeczy. To, co go odpycha, to banalność, obojętność wobec wielkości. Jeśli miłość staje się rutyną pozbawioną szacunku, wycofuje się do swojej wewnętrznej świątyni, zimnej i niedostępnej. Chce być czczony nie z egoizmu, ale dlatego, że wierzy, że miłość jest najwyższą formą ludzkiego uwielbienia.
Od łacińskiego tytułu honorowego Augustus, nadanego przez Senat Oktawianowi w 27 r. p.n.e. Pochodzi od czasownika augere („przysparzać”) oraz od idei tego, co jest uświęcone przez augurów.
„Wielce godny, majestatyczny, godny czci”. W pierwotnym znaczeniu wskazywał na niemal sakralną godność.
Imię Augusto obchodzone jest 7 października, ku czci świętego Augustyna. Był on kapłanem i opatem w Bourges.
Tak: miesiąc Sextilis został w 8 r. p.n.e. przemianowany na Augustus na cześć cesarza, i to jest źródłosłów włoskiego „agosto”.
Dziś jest rzadki i postrzegany jako klasyczny oraz retro, ale należy do grupy imion „vintage”, które wracają do mody.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.