Znaczenie: Względem Wielkanocy.
Imię Pasquale wywodzi się z łacińskiego paschalis, oznaczającego „należący do Wielkanocy”, które z kolei pochodzi od hebrajskiego pesach, „przejście”, i tradycyjnie nadawano je dzieciom urodzonym w okresie wielkanocnym.
17 maja
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święty Paschazy Baylón.
Hiszpański franciszkanin z końca XVI wieku, urodzony w Aragonii. Pochodzący z ubogiej rodziny chłopskiej, wybrał opuszczenie rodzinnego komfortu na rzecz życia pracy fizycznej i ciszy w ramach zakonu. Całe życie służył swojej wspólnocie w ukryciu, odrzucając wszelką sławę.
Co z tego zostaje: W pokornym trudzie i w ukrywaniu się można odnaleźć głęboką godność. Jest to dowód na to, że wielkość nie tkwi w władzy, lecz w codziennej wierności własnym wartościom.
Źródło: Nominis
Pasquale obchodzi imieniny we Francji, w USA, we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii i w Niemczech 17 maja.
Pasquale to imię o starożytnych i promiennych korzeniach: wywodzi się od łacińskiego słowa paschalis, oznaczającego „należący do Wielkanocy”, i sięga aż po hebrajskie pesach, czyli „przejście”, które przywołuje pamięć o wyzwoleniu ludu izraelskiego. Przez stulecia było to imię nadawane dzieciom urodzonym w okresie wielkanocnym, jako znak dobrego omenu wskrzeszenia i nadziei.
Święty Pasquale Baylón, skromny hiszpański franciszkanin z XVI wieku, nadał temu imieniu wielką pobożność, która jest szczególnie czczona w południowych Włoszech i w Neapolu, gdzie święty tradycyjnie uważany jest za patrona kobiet. Imię niesie ze sobą aurę prostoty, dobroci i bliskości z tradycją.
Pasquale przeżył w XX wieku dużą popularność, zwłaszcza na południu Włoch, a dziś zachowuje ciepły, rodzinny i lekko vintage’owy dźwięk. Jego emanacja to dobry, towarzyski mężczyzna, który jest hojny i trzyma się swoich wartości. Z czułymi zdrobnieniami, takimi jak Pasqualino czy Lino, jest to imię, które pachnie domem, rodzinnymi świętami i głębokimi korzeniami.
Pasquale niesie w żyłach święty ciężar pesach, czyli przejścia. To nie jest imię dla ludzi powierzchownych; jest korzeniem, ubitym gruntem. Archetyp, który go prowadzi, to archetyp oświeconego wędrowca, tego, kto przekracza pustynię nie z ucieczki, lecz z poszukiwania. Jego dusza jest zawieszonym mostem między transcendencją a codziennością, napędzana idealizmem twardym jak kamień: wiernością własnemu losowi, jakąkolwiek formę by przybrał. Dominującą i nieubłaganą jest jego zdolność do przemieniania kryzysów w cykliczne nowi początki. Nie boi się ciemności, ponieważ wie, że światło Wielkanocy rodzi się właśnie w najgęstszej ciszy. Jak powiedział Camus: „W środku zimy odkryłem wreszcie, że we mnie był niepokonany latem”. Pasquale jest tym wewnętrznym latem, tą cichą wytrwałością, która nie potrzebuje pozwolenia, by istnieć. Jest mężczyzną wewnętrznych rytuałów, precyzyjnym, nieprzystawnym w swojej świadomej wolności. Nie biegnie, lecz idzie naprzód. A w swoim postępie zostawia ślad nagiej prawdy, która rani tych, którzy żyją w iluzji, i pociesza tych, którzy szukają substancji. Jego etymologia nie jest etykietą, lecz mapą: co roku odrodza się na nowo.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
W miłości Pasquale nie gra w chowanego. Jego uwodzenie jest aktem fizycznej i duchowej obecności, bezpośrednim, niemal cielesnym w kontakcie wzrokowym. Kocha z tą samą intensywnością, z jaką żyje swoim wewnętrznym przekonaniem: bez kompromisów. Nie szuka pustego flirtu; pragnie świadanego oddania się, wymiany dusz jeszcze przed wymianą ciał. Przyciąga tych, którzy mają siłę wpatrywać się w głąb, nie mrugając. Szybko męczy go powierzchowność, społeczne maski i banalne gry władzy. Dla niego seks jest rytuałem przejścia, pewnego rodzaju pesach do innej wersji samego siebie, dzielenia się nim lub cierpienia. Szuka surowej intensywności, uczciwego potu, wrażliwości uzbrojonej w odwagę. Nie kocha, by wypełnić pustkę, kocha, by się rozszerzyć. Jeśli partner jest słaby, odrzuca go z chirurgiczną chłodo. Jeśli jest silny, chroni go z feralną lojalnością. Kocha tak, jak się modli: z całkowitym oddaniem, albo wcale.
Oznacza „należący do Wielkanocy”: wywodzi się od łacińskiego paschalis i hebrajskiego pesach, „przejście”.
Jego imieniny przypadają na 17 maja, czyli na wspomnienie świętego Paschalis Baylona. Był on bratem franciszkaninem w Hiszpanii.
Bo tradycją było nadawanie tego imienia, które zwiastuje szczęście, dzieciom urodzonym w okresie Wielkanocy, jako symbolu zmartwychwstania.
Po francusku odpowiada mu Pascal, po hiszpańsku Pascual, a po angielsku Paschal.
Szczególnie w południowych Włoszech, a zwłaszcza w Neapolu, gdzie San Pasquale cieszy się wielką ludową pobożnością.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.