Znaczenie: ten, który urodził się w okresie Wielkanocy.
włoska forma imienia Pascal, od hebrajskiego „pesach”: Pascha, przejście.
17 maja
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święty Paweł Baylon.
Hiszpański zakonnik z XVI wieku, pochodzący z ubogiej rodziny. Berger, który został braminem w klasztorze, uczynił gościnność i dobroć swoim celem istnienia, zdobywając szacunek wszystkich dzięki swojej niezachwianej łagodności. Przeszedł przez przemoc swego czasu, nigdy nie ulegając nienawiści, i przebaczył swoim sprawcom.
Co z tego zostaje: Tu się tu dowiadujemy, że siła nie pochodzi zawsze z wykształcenia ani ze statusu społecznego, lecz z głębokiej uczciwości. Pokazuje, że można pozostać otwartym i hojnym, nawet w obliczu niesprawiedliwości czy okrucieństwa.
Pasquale obchodzi imieniny we Francji, w USA, we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii i w Niemczech 17 maja.
Pasquale to imię o starożytnych i jasnych korzeniach: pochodzi od łacińskiego „paschalis”, oznaczającego „związany z Wielkanocą”, i sięga do hebrajskiego „pesach”, co oznacza „przejście”, przypominając o wyzwoleniu narodu izraelskiego. Przez stulecia było to imię wybierane dla dzieci urodzonych w okresie Wielkanocy, pełniąc rolę symbolu nadziei na odrodzenie i odnowę.
Święty Pasqual Baylon, skromny franciszkanin z Hiszpanii z XVI wieku, podniósł to imię do poziomu ogromnej czci, ciesząc się szczególnym uznaniem w południowych Włoszech i w Neapolu, gdzie świętego tradycyjnie uważa się za patrona kobiet. Imię niesie w sobie nutę prostoty, dobroci i przywiązania do tradycji.
Pasquale cieszył się dużą popularnością w XX wieku, zwłaszcza na południu, i nadal jest używany dziś z ciepłym, rodzinnym i lekko vintage akcentem. Przywołuje obraz dobrego, stópami na ziemi, hojnego mężczyzny zakorzenionego w swoich wartościach. Ze swoimi czułymi zdrobnieniami, takimi jak Pasqualino czy Lino, wydaje się być imieniem zakorzenionym w domu, rodzinnych świętach i głębokim dziedzictwie.
Pasquale niesie w sobie daleki echo przejścia, tej tajemniczej podróży między cieniem a światłem. Jako dziecko Wielkanocy, nie został po prostu urodzony, lecz zdarzył się, jak odruch życia w sercu moralnej zimy. Jego charakter utkany jest z tej dualności: wibrującej włoskiej ziemi i głębokich hebrajskich korzeni, oscyluje między pochłaniającą pasją artysty barokowego a mądrą powściągliwością mędrca. Ideał przewodni: odrodzenie. Nie znosi stagnacji; dla niego życie oznacza zmianę skóry. Jak mówił Romain Rolland: „Jest tylko jeden bohaterstwo na świecie: widzieć świat takim, jaki jest, i kochać go.” Pasquale kocha go, owszem, ale go przekształca, nadaje mu barwę własnego światła. Jego dominującą cechą jest ta radosna odporność, zdolna zamieniać żałoby w celebracje. Jest przetrwalnikiem, który tańczy na popiołach, niosącym światło, które nigdy nie gaśnie, lecz się zmienia.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
W miłości Pasquale jest łagodnym i trwałym ogniem. Nie poddaje się zalotom, on objawia. Jego uwodzenie jest aktem wiary: widzi w drugim człowieku rozbitą wersję samego siebie, którą stara się złożyć w całość. Zmysłowy, ale duchowy, szuka alchemii, w której ciało służy jako most do duszy. Przyciągają go dusze, które przeszły burzę i zachowały jej sok; banał go usypia, pustka go odpycha. Kocha z intensywnością, która może wydawać się przytłaczająca, ponieważ dla niego kochać to przekazywać siebie drugiemu, opuszczać własny brzeg, aby dołączyć do wyspy drugiego. Co go męczy? Obliczona chłoda, gry o władzę bez serca. Pragnie palącej transparentności. Porzuca tego, kto pozostaje na swoim brzegu, ponieważ dla Pasquale miłość jest przede wszystkim podróżą, wspólnym przekroczeniem, po którym nie wraca się takim samym, lecz przemienionym, ożywczym, nieodwołalnie związanym.
Oznacza to „połączony z Wielkanocą”: wywodzi się z łacińskiego „paschalis” i hebrajskiego „pesach”, „przejście”.
Jest obchodzony 17 maja, w dniu świętego Paschal Baylón, hiszpańskiego brata franciszkanina.
Zgodnie z tradycją nadawano to imię, sprzyjające dzieciom urodzonym w okresie Wielkanocy, symbolu odrodzenia.
Po francusku odpowiada mu Pascal, po hiszpańsku Pascual, a po angielsku Paschal.
Szczególnie w południowych Włoszech, a zwłaszcza w Neapolu, gdzie św. Pasquale jest wielce czczony przez lud.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.