Znaczenie: ziemia, gleba, człowiek ulepiony z gliny.
Adama wywodzi się od hebrajskiego „adamah” (ziemia, gleba gliniasta), od którego pochodzi imię Adam; w Afryce Zachodniej Adama jest formą imienia Adam w językach fulbe i mandinka.
22 grudnia
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święty Adam.
Kapłan i szafarz klasztoru Loccum w Saksonii na początku XIII wieku. Poświęcił swoje życie starannemu utrzymaniu i dyskretnej służbie na rzecz wspólnoty monastycznej, zapewniając codzienną ciągłość życia duchowego i materialnego tego miejsca.
Co z tego zostaje: Można odnaleźć głęboką godność w dbałości o detale i w służbie całości. Jest to forma wierności, która nie szuka chwały, lecz stałości.
Do sprawdzenia: źródła na temat tej postaci są niepełne lub sprzeczne.
Źródło: Nominis
Adama obchodzi imieniny we Francji, we Włoszech, w Hiszpanii i w Niemczech 22 grudnia.
Adama wywodzi się z jednego z najstarszych słów Biblii: hebrajskiego „adamah”, oznaczającego ziemię, glebę, z której Bóg uformował Adama, pierwszego człowieka. Adam i adamah są nierozerwalnie ze sobą związane – człowiek jest dosłownie „ziemskim”, tym, który pochodzi z błota. Adama niesie więc w sobie ideę pierwotnej ludzkości, zakorzenienia i materii.
Jednak Adama ma drugie, ogromne życie: w Afryce Zachodniej – w Senegalu, w Mali, w Gwinei, wśród ludów Fulbe, Mandinka i Wolof – jest to lokalna forma imienia Adam, jednego z najpopularniejszych imion, które w zależności od regionu noszą zarówno mężczyźni, jak i kobiety. To podwójne pochodzenie, biblijne i afrykańskie, czyni go prawdziwie uniwersalnym imieniem.
Dziś Adama symbolizuje solidność, hojność i silne poczucie przynależności. Noszone przez wiodących sportowców i osobistości Afryki, promuje ciepły, godny i głęboko ludzki wizerunek.
Adama nosi w swoim imieniu samą ziemię, i pasuje to jak ulał: w tej osobie jest coś stałego, zakorzenionego, uspokajającego. U Adamy czuje się spokojną głębię, ten rodzaj temperamentu, którego nie przytłoczą burze i na którym naprawdę można polegać. Jest on oparciem, zarówno w rodzinie, jak i w grupie przyjaciół.
Jako podwójny spadkobierca biblijnej tradycji i kultur zachodniej Afryki, Adama posiada silne poczucie wspólnoty i więź ze swoimi korzeniami. Wierność, lojalność i szacunek wobec swoich są dla niego bardzo ważne. Jego liczba 2 wzmacnia ten wymiar: Adama jest tym, kto buduje spójność, jest twórcą pokoju, ktoś, kto preferuje harmonię ponad konflikt i wyciąga rękę do pojednania.
Hoły i ciepły, ma wyczucie dla dzielenia się i gościnności. U Adamy czuje się dobrze, ponieważ emanuje on szczerym życzliwością i piękną stabilnością emocjonalną. Jego siła nie polega na przełamywaniu barier, lecz na trwałości: idzie naprzód we własnym tempie, z metodą, i ostatecznie buduje coś trwałego.
Pod tą twardością drzemie jednak prawdziwa ambicja i często piękna energia fizyczna – nic dziwnego, że tak wielu sportowców nosi to imię. Adama wie, jak ciężko pracować, aby osiągnąć swoje cele, przy czym trzyma stopy mocno na ziemi, zarówno w sensie dosłownym, jak i przenośnym.
Jego małe wyzwanie? Nie nieść zbyt ciężaru innych na swoich barkach, ponieważ jego opiekuńcza natura czasem skłania go do zapominania o sobie. Jednak taki, jaki jest – zakorzeniony, lojalny, hoły i wchłaniający – Adama wciela w sobie tę ciepłą i uniwersalną ludzkość, którą jego imię, tak stare jak świat, wspaniale podsumowuje.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Pod skórą Adama leży glina, ten surowy materiał, który nie daje się zamknąć w sztywności. W miłości nie dryfuje lekkomyślnie z uczuciami; formuje je. Jego siła przyciągania jest siłą ziemi, która przyjmuje: intensywna, stabilna, niemal ciężka od znaczenia. Szuka partnerów, którzy nie boją się wilgoci głębszych emocji, tych, którzy akceptują bycie ugniatanym i przekształcanym, aż staną się jego unikalną i nierozłączną formą. Co go nudzi, to powierzchowność, powietrze, które nie zostawia śladów. Potrzebuje zakorzenienia, więzi, która po deszczu pachnie ziemią. Przyciąga swoją zdolnością przemieniania codzienności w coś świętego, tą spokojną siłą, która mówi: „Tutaj jesteś prawdziwy”. Dla niego miłość nie jest ulotnym uniesieniem, lecz ciągłym aktem tworzenia. Chce poczuć opór drugiej osoby, a potem złączenie. Nie szuka idoli, lecz towarzysza z gliny, tego, który pozostaje, gdy formy blakną.
Wynika z hebrajskiego „adamah”, oznaczającego ziemię lub glebę, będącego rdzeniem imienia Adam, człowieka ulepionego z gliny.
Oba: Jest biblijnym źródłem imienia Adam, a w Afryce Zachodniej jest to forma imienia Adam w językach fulbe i mandinka, która jest bardzo rozpowszechniona.
Jest to imię neutralne płciowo: w niektórych regionach (Mali, Gwinea) ma charakter raczej męski, a w innych, zwłaszcza w Senegalu, żeński.
Dzień imienia Adama przypada 22 grudnia, w dzień wspomnienia świętego Adama. Był on kapłanem i sakrystianem klasztoru Loccum w Saksonii.
Adama jest zarówno hebrajskim rdzeniem imienia Adam, jak i jego bezpośrednią zachodnioafrykańską wariantem.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.