Znaczenie: Bóg jest łaskawy.
Z hebrajskich korzeni Yôhanân, co oznacza „Bóg jest łaskawy”.
30 maja
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święty Jan Chrzciciel.
Kaznodzieja I wieku, w Judei, pod rządem Rzymian. Oskarżył elity o nadużywanie władzy i przygotował lud do nowej sprawiedliwości, akceptując więzienie i ścięcie, zamiast milczeć o swojej prawdzie.
Co z tego zostaje: Można wybrać, by mówić to, co się myśli, nawet gdy władza staje w opozycji do nas. To forma odwagi, która nie zależy od żadnego zewnętrznego autorytetu.
Źródło: Nominis
Jana obchodzi imieniny we Francji, w USA, we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii, w Argentynie i w Niemczech 30 maja.
Jana jest żeńską formą imienia Jean w językach słowiańskich (czeskim, słowackim) i germańskich, których korzenie sięgają hebrajskiego Yôhanân, oznaczającego „Bóg jest łaskawy”. Ciekawostką jest to, że Jana ma również arabskie brzmienie, gdzie جنى (jannā) przywołuje owoce lub Rajski Ogród, co odzwierciedla podwójne pochodzenie zbiegające się w idei daru i obfitości.
Choć imię jest szeroko popularne w Europie Środkowej i świecie arabskim, w Francji zyskało znaczenie dopiero od lat 90. XX wieku. Imię jest uczczone 30 maja, co pokrywa się z dniem święta Joanny d’Arc, co dodaje jego znaczeniu nuty ducha i odwagi.
Postrzegane jako łagodne, krótkie i międzynarodowe, Jana przyciąga rodziny wielokulturowe poszukujące imienia łatwego w użyciu i dobrze funkcjonującego w różnych kontekstach. Pod jego czułym brzmieniem kryje się mieszanka gracji i zdecydowanej determinacji — subtelny balans, który czyni imię naprawdę ujmującym.
Jana ma w sobie oszukującą słodycz imion, które skrywają stalową wolę. Jako słowiańska i germańska forma żeńska imienia Jean, niesie ze sobą piękne hebrajskie znaczenie „Bóg daje łaskę” — podczas gdy w języku arabskim Jana przywołuje owoce i Rajski Ogród. Dwa źródła, jedna wspólna idea hojności i ofiarowania. A ponieważ jej imieniny przypadają na 30 maja, dzień świętej Joanny d’Arc, imię to nabiera również francuskiego akcentu odwagi i determinacji.
Jany często posiadają ten rzadki zestaw gracji i charakteru. Delikatne na powierzchni, wiedzą dokładnie, czego chcą, i trzymają się tego. Upór Panny z Orleanu unosi się nad tym imieniem: Jana nie poddaje się, nie daje się zastraszyć, z cichą stanowczością zmierza do swoich celów.
Loyalna, godna zaufania, zorganizowana, Jana jest jedną z tych przyjaciółek, na których można polegać z zamkniętymi oczami. Kultywuje subtelną równowagę między wrażliwością a rozumem, między słuchaniem innych a wiernością własnym zasadom. Jej dyplomacja pozwala rozładowywać napięcia, ale ostrożnie z tymi, którzy ją niedoceniają: słodycz imienia skrywa prawdziwą siłę przekonań.
Z natury kosmopolityczna, popularna od Czech po świat arabski, przez Niemcy, Jana wciela w sobie otwartą i spokojną nowoczesność. Dzisiejsza Jana dorasta między wieloma kulturami i czerpie z nich cichą bogactwo. Łatwo wyobrazić sobie, jak wchodzi na szczyt za szczytem, w ciszy, z tym spokojnym uśmiechem kogoś, kto wie, dokąd zmierza.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Jana kocha z cichą i niszczycielską gracją. Jej imię, zakorzenione w boskim miłosierdziu, przejawia się w czułości, która rozbraja, zanim uderzy. Ona nie goni; przyciąga, jak światło księżyca pociągające przypływ. Sztuka uwodzenia jest dla niej subtelna — to spojrzenie, które nie ustępuje, głos, który szeptem niesie starożytną słowiańską melancholię. Szuka głębi, a nie hałasu. Powierzchowna iskra natychmiast ją nudzi; pragnie duszy, która rozumie ciszę z tą samą biegłością, z jaką rozumie mowę. Jest przyciągana przez tych, którzy posiadają wewnętrzną siłę, mężczyzn lub kobiety, którzy są solidni, uczciwi i nie boją się kruchości. Jej uczucie jest ciepłe, ale powściągliwe, powolny podmuch wiatru, a nie pożar lasu. Co ją wyczerpuje? Frywolność. Pustość rozmów tych, którzy nie znają własnych cieni. Jana potrzebuje partnera, który potrafi stać niewzruszenie w burzy, kogoś, kto uzna, że jej gracja nie jest słabością, lecz wybraną siłą. Kiedy się oddaje, jest feralnie lojalna, otulając partnera ochronnym i spokojnym uściskiem. To miłość, która sprawia wrażenie powrotu do domu po długiej podróży — bezpieczna, święta i głęboko, głęboko prawdziwa.
Jana to forma żeńska imienia John w językach słowiańskich i germańskich, wywodząca się od hebrajskiego imienia Yôhanân, oznaczającego „Bóg okazuje łaskę”.
Bóg udziela łaski; w arabskim Jana przywołuje również owoce lub ogród raju.
Dniem imienia Jana jest 30 maja, w hołdzie dla św. Jana Chrzciciela. Jest znany jako „Dziewica z Orlenu”.
Tak, Jana jest formą słowiańską i germańską tego imienia, tak samo jak Jane w języku angielskim lub Juana w języku hiszpańskim.
Rozpowszechnił się tam niedawno, zaczynając od lat 90., napędzany przez swoją krótką i międzynarodową naturę.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.