Znaczenie: uroczysty, godny szacunku, wyższy.
Z łacińskiego augustus, tytuł nadany Oktawianowi przez Senat w 27 r. p.n.e.
7 października
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święty Augustyn z Burdeig.
Zakonnik i opat z Bourges w VI wieku, we Francji. Mimo niepełnosprawności, która zmuszała go do pełzania, by żebracze, wykorzystał otrzymane jałmużny na budowę kaplicy i założenie dwóch klasztorów w pobliżu Brives.
Co z tego zostaje: Może przekształcić własną kruchość w siłę budującą. Jest to dowód na to, że godność nie zależy od stanu fizycznego, lecz od woli budowania czegoś trwałego.
Źródło: Nominis
Augusto obchodzi imieniny we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii i w Argentynie 7 października.
Augusto nie narodziło się jako imię, lecz jako tytuł: w 27 r. p.n.e. Senat nadał go Oktawianowi, by sankcjonować jego władzę sakralną, a od tego czasu „augustus” oznaczał wszystko, co uroczyste, godne czci i wyższe. Dopiero znacznie później, między XVI a XVIII wiekiem, termin ten przekształcił się w imię własne, rozpowszechnione głównie przez europejskie rody królewskie (Saksonię, Hanower), zachwycone prestiżem rzymskiego imperium.
We Włoszech Augusto ma smak dziewiętnastowieczny i risorgimentalny, wielkiej, wykształconej burżuazji i patriarchy rodziny. Jest to imię, które przywołuje spokojny autorytet, kogoś, kto nie musi podnosić głosu, by być słyszanym. Jego echa pozostają związane z miesiącem sierpniem (mensis Augustus, przemianowanym na cześć cesarza), a zatem z pełnym latem.
Dziś jest to imię rzadkie i nieco vintage, przeżywające powrót fascynacji typowy dla imion „dziadkowych”: ten, kto je nosi, gra kartą ponadczasowej klasy, elegancji i lekkiej nieaktualności, wystarczającej, by się wyróżnić.
Augusto to nie imię, które się szepcze; to tytan, którego się deklamuje. Noszenie tego imienia oznacza wcielenie majestatu starożytności, tego łacińskiego korzenia augere, świętego aktu powiększania, podnoszenia własnego bytu ponad codzienną przeciętność. To archetyp Cesarza-Rektora, mieszanka Augusta Cezara i etruskiego kapłana, tego, który czyta lot ptaków, by wytyczyć własny los. Jego dusza jest poświęcona wielkości, nie z próżności, lecz z egzystencjalnej potrzeby porządku i prestiżu. Żyje z godnością niemal poza czasem, z dominującą cechą, która sprawia, że patrzy na świat z góry, jakby zawsze stał na podium. Nie szuka tłumu, szuka szacunku. Jak mówił Montaigne: „Największą rzeczą na świecie jest wiedzieć, jak ustawić się na swoim miejscu”, a Augusto wie o tym lepiej niż ktokolwiek inny. Jego fizyczna obecność jest ciężarem, grawitacją, która przyciąga dusze, próbując je uporządkować. Jest godny czci, ponieważ wybrał trudne życie, życie ciągłego wznoszenia. Nie jest zimny, jest skoncentrowany. Każde z jego działań jest wróżbą skierowaną do samego siebie, rytuałem powiększania jego esencji. Żyje w wiecznym napięciu między ziemią a niebem, starając się być godnym swojej historii.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
W miłości Augusto nie szuka ulotnego flirtu; szuka korony, którą można podzielić, świętego przymierza. Jego uwodzenie jest powolne, lepkie, zbudowane z spojrzeń, które mierzą duszę, zanim dotkną ciała. Zdobywa swoją stabilnością, na tym poczuciu bezpieczeństwa, które sprawia, że druga osoba czuje się bezpieczna, ale też uwięziona w złotej klatce. Kocha z posiadającą, niemal liturgiczną intensywnością: każdy pocałunek jest rytuałem, każdy dotyk konsekracją. Nie znosi powierzchowności, nieuporządkowanego chaosu; szuka towarzyszki, która zdoła udźwignąć ciężar jego godności, królowej, która zrozumie ciszę między słowami. Namiętność jest ciepła, zmysłowa, ale nigdy wulgarna; to dotyk kogoś, kto zna wartość rzeczy. Co go odpycha, to banalność, obojętność wobec wielkości. Jeśli miłość staje się rutyną pozbawioną szacunku, wycofuje się do swojej wewnętrznej świątyni, zimnej i niedostępnej. Chce być czczony nie z egoizmu, lecz dlatego, że wierzy, że miłość jest najwyższą formą ludzkiej czci.
Od łacińskiego tytułu honorowego Augustus, nadanego Oktawianowi przez Senat w 27 r. p.n.e. Wywodzi się od czasownika augere („zwiększać”) oraz od idei tego, co jest poświęcone przez wróżby.
„Wielce szanowny, majestatyczny, godny czci”. Oryginalnie wskazywał na niemal sakralną godność.
Dzień imienin Augusta przypada na 7 października i jest poświęcony świętemu Augustynowi. Był on kapłanem i opatem w Bourges.
Tak: miesiąc Sextilis został w 8 r. p.n.e. przemianowany na Augustus na cześć cesarza, i jest to źródłosłów włoskiego „agosto”.
Dziś jest rzadki i postrzegany jako klasyczny i retro, ale należy do grupy imion „vintage”, które wracają do mody.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.