Znaczenie: pożądany.
Z łacińskiego „desiderium” lub „desideratus”, pragnienie lub pragniony.
23 maja
Dlaczego ten dzień? Ucy.me świętuje to imię na cześć postaci: Święty Didak. Pamięć o niej trwa w osobie, która nosi to imię.
Biskup Wienne na początku VII wieku, w Frankijskiej Galii. Odmówił poddania się królowej Brunehaut, która żądała, by tolerował nadużycia i zbrodnie jej dworu. Za obronę prawdy wobec absolutnej władzy został zamordowany na rozkaz władczyni.
Co z tego zostaje: Można zachować integralność, gdy wszyscy oczekują, że ugniesz się. To obywatelskie męstwo, polegające na powiedzeniu „nie” niesprawiedliwości nawet kosztem własnego bezpieczeństwa, pozostaje wzorem godności.
Didier obchodzi imieniny we Francji, w Hiszpanii, w Brazylii i w Argentynie 23 maja.
Didier to imię o czułym sercu ukrytym za bardzo stanowczym wyglądem. Pochodzi z łacińskiego „desiderium”, pragnienie, lub „desideratus”, pożądany – dosłownie tak oczekiwane dziecko, to, na które się czekało. To czuła etymologia, która wiele mówi o przyjęciu zarezerwowanym dla tych, którzy je noszą.
Jego święty, Didier z Vienne, był biskupem z czasów wczesnego średniowiecza, nieugiętym strażnikiem dyscypliny, zmartwionym za panowania królowej Brunehaut; obchodzony jest 23 maja. Ciekawostka: wielki humanista Erasmy nosił imię Desiderius, czyli po łacinie Didier.
Imię to rozkwitało głównie we Francji w latach 1950–1960, co nadaje mu dziś uroczy, vintage aromat, ciepły i popularny w najlepszym znaczeniu tego słowa. Wciela się w sympatycznych i bardzo lokalnych postaciach: w mistrzu świata, selekcjonerze Didierze Deschampsie, komiku Didierze Bourdonie oraz napastniku Didierze Drogbie. W rezultacie Didier przywodzi na myśl wiernego przyjaciela, dobrego kompana, nieco żartownisia – tego, z którym odbudowuje się świat przy kieliszku.
Didier to złoty przyjaciel, filar grupy, ten, którego samo imię wywołuje czuły uśmiech. Jego etymologia – „pożądany”, tak oczekiwane dziecko – idealnie pasuje do jego natury: Didier to ktoś, na widok którego czujemy przyjemność. Jest ciepły i żartobliwy (humor 7/10), posiada zmysł do łagodnych żartów i dobrej atmosfery, na wzór Didiera Bourdona: potrafi rozbawić cały stół, nigdy nie starając się nikogo ranić.
Pod żartami kryje się kropla niezawodności. Jego stabilność (8/10) i lojalność (8) czynią z niego przyjaciela na całe życie, z tego typu, który odpowiada „obecny” dwadzieścia lat później, jakby nic się nie zmieniło. Nie potrzebuje błyszczeć (potrzeba uwagi 3/10): Didier woli być dyskretnym fundamentem niż gwiazdą, co nie przeszkadza mu mieć charakteru i dużej niezależności (7) – potrafi powiedzieć „nie” i bronić swoich pozycji, w stylu Deschampsa, który prowadzi, nie zdradzając siebie.
Jego energia jest spokojna (5/10), bardziej wytrzymały żółw niż pośpiechliwa zając: idzie swoim tempem, pewny siebie, i to zawsze się opłaca – patrz na dorobek selekcjonera. Jego umiarkowana ambicja (5) i spokojna fantazja (5) rysują postać zbalansowanego mężczyzny, bez przesady, który znajduje szczęście w rzeczach realnych: przyjaciele, rodzina, dobre jedzenie, partia w karty. Urodzony w latach 50. lub 60., Didier ma ten pocieszający, vintage zapach solidnego i hojnego człowieka, przy którym odbudowuje się świat wokół kieliszka i któremu naprawdę można zaufać. Pożądany, który, będąc dorosłym, nadal czyni dobro dla wszystkich.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Didier nie należy do tych, którzy bawią się w ucznia czarodzieja w kwestii uwodzenia. Jego imię, to „pożądane”, ten ciężar oczekiwania, nadaje mu magnetyczną, niemal ciężką zmysłowość. Nie goni za miłością; pozwala jej przyjść, pewny, że grawitacja jego aury w końcu przyciągnie ku niemu ciała i dusze. Dla niego uwodzenie jest aktem kontrolowanej cierpliwości, wolnym tańcem, w którym ujawnia swoją wyliczoną wrażliwość. To, co go wprawia w drżenie, to ta rzadka intensywność, ten wzrok, który mówi: „czekałem na ciebie”. Z drugiej strony, ucieka przed bezczelną powierzchownością i wiecznymi grami bez wyjścia. Obojętność lub lekkość bez głębi natychmiast go męczą; szuka cielesnego i duchowego połączenia, które uzasadni oczekiwanie. Dla Didiera miłość jest słodkim, ale nieuniknionym podbojem, w którym pożądanie nie jest impulsem, lecz ciężkim dowodem sensu. Chce być tym, którego nie zapomina się, tym, który pozostaje.
Pochodzi z języka łacińskiego i wywodzi się od terminu „desideratus”, co oznacza „pożądany” lub „ten, kto jest przedmiotem pragnienia”. Odnosi się do silnego pragnienia lub bardzo kochanej osoby.
Oficjalna data to 23 maja. To święto upamiętnia świętego Didiera z Wiednia, biskupa tego miasta na początku VII wieku w Frankijskiej Galii.
Zarejestrowano 1910 urodzeń z tym imieniem, a szczyt popularności osiągnął w 2013 roku.
Nie odnotowano powszechnych wariantów językowych ani konkretnych zdrobnień tego imienia w innych językach.
Pisze się z wielką literą D na początku, po której następują litery i, d, i, e, r. Jest to ustalony zapis łaciński, który w standardowej formie zwykle nie ulega zmianie.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.