Znaczenie: biały, błyszczący, lśniący, czysty, niewinny, szczery.
Z łacińskiego „candidus”, od rdzenia „candere” („płonąć na biało”).
3 października
Dlaczego ten dzień? Ucy.me świętuje to imię na cześć postaci: Święty Kandyd. Pamięć o niej trwa w osobie, która nosi to imię.
Rzymski chrześcijanin z pierwszych stuleci, zmęczony męczeństwem i pochowany na wzgórzu Eskwilin. Odmówił odwrócenia się od swej wiary pod naciskiem władz, wybierając męczeństwo zamiast wyrzeczenia się swoich przekonań. Ta moralna nieustępliwość uczyniła go symbolem oporu.
Co z tego zostaje: Tu się tu dowiadujemy, że stawianie czoła władzy, by pozostać wiernym samemu sobie, wymaga brutalnego odwagi. Ta upartość pozostaje wzorem godności wobec ucisku.
Candido obchodzi imieniny w USA, w Hiszpanii, w Brazylii i w Argentynie 3 października.
Cándido pochodzi z łacińskiego „candidus”, oznaczającego „biały, błyszczący, jaśniejący”, od rdzenia „candere” („palić się na biało”), który dał nam również „incandescente”, „candela” i nawet „candidato” (w Rzymie kandydaci nosili białą togę). Znaczenie przesunęło się od koloru do cnoty: czysty, niewinny, szczery.
Nosili go liczni męczennicy, jak św. Cándido z Rzymu (3 października) lub św. Cándido Tebańczyk, żołnierz Legii Tebańskiej, pomordowany wraz ze św. Maurycjuszem. W kulturze popularnej „Cándido” jest również bohaterem satyry Woltera (1759), symbolem naiwnego optymizmu w obliczu okrutnego świata.
Dziś jest to klasyczne i rzadkie imię, o łagodnym, nieco dziadkowym zabarwieniu, które przekazuje dobroć, przejrzystość i dobre serce. W hiszpańskojęzycznej sztuce nosili je pamiętni malarze, od argentyńskiego Cándido López po brazylijskiego Cândido Portinari.
Cándido niesie w imieniu światło – „candidus”, biały, który lśni – i tę jasność widać w jego obyciu: jest przejrzysty, niezdolny do podwójnej gry, z tych, którzy myślą na głos i stawiają prawdę na pierwszym planie, choć czasem to ich drogo kosztuje. Jego szczerość rozbraja; z Cándido zawsze wiesz, na czym stoisz, a w świecie półcieni to jest warte złota.
Jest marzycielski i wrażliwy, z płodną wyobraźnią, która prowadzi go do widzenia możliwości tam, gdzie inni widzą mury. Dzieli z bohaterem Woltera ten uparty optymizm, wiarę w to, że „wszystko będzie dobrze”, która może graniczyć z naiwnością, ale daje mu też zazdroszczoną odporność: upada i wstaje z nienaruszonym duchem. Nie jest rekinem ambicji – bardziej zależy mu na ludziach i pomysłach niż na stanowiskach – i jego potrzeba uwagi jest niska; wystarczy mu dobrze robić swoje.
Jego lojalność jest stała, a jego natura hojna. Szybko wybacza, zaufanie jest jego domyślnym ustawieniem i daje drugie szanse może za często, bo trudno mu uwierzyć w czyjąś złą wiarę; tam leży jego podatność na rany, a kto go kocha, uczy się pilnować jego pleców. W rodzie Cándido są artyści, którzy patrzyli na świat czystymi oczami, jak malarze, którzy nosili to imię, i ta mieszanka niewinności i głębi czyni ich kochanymi.
Imię brzmi klasycznie, niemal z innej epoki, i to mu dobrze służy: Cándido jest zatoką szczerości i spokojnego dobrego humoru, osobą, do której się zwracasz, gdy jesteś zmęczony kalkulacjami i potrzebujesz kogoś godnego zaufania, bez podwójnego dna i z sercem na wierzchu.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Cándido nie szuka cieni ani brudnych gier; jego namiętność jest czystym, żarzącym się i przejrzystym światłem. W łożu jest białym ogniem, który nie pali, lecz oświetla każdy ukryty zakątek ciała i duszy. Jego sposób kochania jest rozżarzony: bezpośredni, bez filtrów i podwójnych intencji. Pociąga go radykalna autentyczność, ta skóra, która nie potrzebuje emocjonalnego makijażu, by lśnić. Dla niego uwodzenie jest aktem absolutnej jasności, w którym kontakt wzrokowy pali bardziej niż dłonie. Jednak jego granicą jest mgła. Manipulacja, gry władzy i moralna dwuznaczność zamrażają go natychmiast; jeśli wyłapie cień lub kłamstwo, jego ogień gaśnie z chłodem marmuru. Kocha z intensywnością świecy, która potrzebuje tylko tlenu, by płonąć, ale wymaga krystalicznej wzajemności. Jeśli miłość jest czysta, on jest wieczny; jeśli mętna, wycofuje się z godnością kogoś, kto nie plami swojej białości.
„Biały, czysty, lśniący”, z łacińskiego „candidus”. Z czasem zaczął oznaczać również niewinny i szczery.
Tak: mają wspólne źródło. W Rzymie kandydaci do urzędów nosili białą togę („toga candida”), stąd pochodzi słowo „kandydat”.
3 października, w święto męczennika Cándido z Rzymu. Obchodzone są również 22 września, w święto Cándido z Teb, z Legii Tebańskiej.
Tak, jest to naiwny i optymistyczny bohater satyrycznej powieści „Candide” (1759), jednego z najsłynniejszych dzieł francuskiego autora.
Jest klasyczny i dziś rzadko spotykany, z ujmującym i nieco tradycyjnym charakterem.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.