Znaczenie: ten, który emanuje światłem, lub ten, który należy do światła.
Z łacińskiego gentylionimu Lucianus, patronimiku Lucius, wywodzącego się od rdzenia lux, „światło”.
7 stycznia
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święty Lucjan z Antiochii.
Kapłan i teolog III wieku, aktywny w Antiochii, w Syrii. Założył szkoły ścisłej egzegezy, kształcąc pokolenie myślicieli. Jego odmowa poddania się politycznym naciskom tamtych czasów przyniosła mu męczeństwo.
Co z tego zostaje: Można wybrać obronę prawdy wyłącznie siłą ducha i nauczania. To lekcja intelektualnej odwagi, która pozostaje aktualna.
Źródło: Wikidata
Luciano obchodzi imieniny w USA, we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii, w Argentynie i w Niemczech 7 stycznia; we Francji 8 stycznia.
Luciano wywodzi się z łacińskiego gentilicium Lucianus, będącego patronymikiem od imienia Lucius, które z kolei pochodzi od rdzenia „lux”, oznaczającego „światło”. Oznacza więc „świecący” lub „ten, kto należy do światła”, często odnosząc się do osoby urodzonej o świcie.
Dzień imienia przypada 7 stycznia, w hołdzie św. Lucjanowi z Antiochii, IV-wiecznemu kapłanowi, teologowi i męczennikowi. Jednakże imię to nawiązuje również do starożytnego greckiego pisarza Lukiana z Samosaty, mistrza ironii i satyry.
We Włoszech Luciano jest ciepłym, popularnym i głęboko cenionym imieniem, szczególnie w XX wieku. Wystarczy wspomnieć Luciano Pavarottiego, którego głos zaprowadził operę do całego świata, lub Luciano Ligabue, rockowego poety z Emilii. Imię postrzegane jest jako słoneczne, przystępne i kwintesencyjnie włoskie, a jego znaczenie nasycone światłem odzwierciedla charakter jego nosicieli: ludzi dobrego serca, hojnych, z łatwym uśmiechem.
Luciano to nie tylko człowiek; jest wydarzeniem oświecenia. Jego imię, będące bezpośrednim odgałęzieniem od Lucius i rozkazem świecenia, determinuje duszę, która odmawia przebywania w cieniu. Posiada promienistą arogancję Apolla, boga słońca, który nie przegapił ani jednego świtu, łącząc artystyczny sznyt z nieustępliwą, niemal oślepiającą jasnością. Jego dominującą cechą jest nieustępliwa autentyczność; nie potrafi udawać ciepła, ani tolerować zimnego pozoru innych. Jak protagonista w obrazie Caravaggia, żyje w ostrej kontrze między światłem a ciemnością, szukając prawdy z żarem, który bywa tak samo oświecający, jak niszczycielski. Nie szepcze; ujawnia. Jego obecność ma magnetyczną siłę przyciągania, nie dlatego, że szuka uwagi, lecz dlatego, że wciela w życie ideał bycia widzianym. Jest świecą w burzy, płonącą z intensywnością, która wymaga, byś odwrócił wzrok, albo został oparzony. Jest światłem, które odsłania, blaskiem, który nie pozwala żadnemu sekretowi pozostać ukrytym w kącie.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
W miłości Luciano jest siłą natury, wymagającą partnera, który wytrzyma żar jego absolutnego oddania. Nie flirtuje; oczarowuje surową intensywnością swojego spojrzenia, zrywając maski, aż pozostanie tylko niezbędna prawda. Przyciągają go dusze, które posiadają własny wewnętrzny ogień, te, które mogą dorównać jego świetlistości, nie gasnąc. Ma wstręt do banału, letniości i wahania. Uwodzenie jest dla niego wzajemnym objawieniem, niebezpiecznym tańcem, w którym granice rozpuszczają się w blasku wspólnej wrażliwości. Kocha z zaborczą gracją, oferując całkowitą przejrzystość jako swój największy dar. Jednak ta intensywność jest mieczem obosiecznym; staje się niespokojny, gdy iskra słabnie, gdy pasja zamienia się w rutynę. Potrzebuje kochanki, która jest jednocześnie muzą i lustrem, kogoś, kto kwestionuje jego blask, zamiast biernie go odbijać. Kochać Luciano to stać w słońcu – ekscytująco, odsłaniająco i całkowicie żywo.
„Jasny, należący do światła”, od łacińskiego Lucianus, wywodzącego się od Lucius i od lux, „światło”.
7 stycznia jest dniem świętego Lucjana z Antiochii, kapłana i męczennika.
Jest to imię łacińskie, wywodzące się jako patronimik od starożytnego rzymskiego imienia własnego Lucius.
Bardzo popularne w XX wieku; dziś rzadziej nadawane noworodkom, ale wciąż bardzo rozpoznawalny klasyk.
Tak, nosił je satyryk Lukian z Samosaty, jeden z najwybitniejszych autorów greckich.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.