Znaczenie: królowa, wywyższona lub boska.
Wyprowadzone z fenickiego Elishat.
17 listopada
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święta Elżbieta Węgierska.
Węgierska księżniczka XIII wieku, która w Turyngii została wdową w wieku dwudziestu lat. Zrezygnowała z wygód dworskich, aby osobiście opiekować się chorymi i ubogimi, aż do całkowitego wyczerpania. Jej konkretna ofiarność zapisała się w pamięci ludzi jej epoki.
Co z tego zostaje: Można wybrać, by zdefiniować swoją wartość nie przez swój status, lecz przez swoją użyteczność dla innych. Jest to dowód na to, że hojność może być formą osobistej siły.
Źródło: Nominis
Elyssa obchodzi imieniny we Francji i w USA 17 listopada.
Elyssa niesie w sobie echa jednej z największych postaci starożytnego basenu Morza Śródziemnego: Elissy, fenickiej księżniczki z Tyru, która według legendy założyła Kartaginę i stała się jej pierwszą królową — tą, którą Wergiliusz uwiecznił pod imieniem Dydony. Stąd znaczenia „królowa”, „wzniosła”, „boska” przypisywane temu imieniu, wywodzącemu się z fenickiego Elishat.
Ten semicki rdzeń czyni je imieniem o zapachu przygody i władzy, nasyconym odwagą i kobiecym przywództwem: Elissa zostawia wszystko za sobą, przekracza Morze Śródziemne i buduje miasto, które będzie rywalizować z Rzymem. Fonetycznie imię to przypomina również Élisa i Élisabeth, co wyjaśnia, dlaczego bywa czasem utożsamiane z tą rodziną — choć jego oryginalne pochodzenie jest rzeczywiście fenickie.
We Francji, jak i w świecie arabskim oraz śródziemnomorskim, Elyssa jest uwodząca dzięki swojej muzykalności i szlachetności. Upowszechniona w szczególności przez libańską popową supergwiazdę Elissę, przywołuje zarówno elegancję Wschodu, jak i siłę królowej-budowniczej.
Elyssa ma królewską krew. Imię niesie ze sobą majestatyczny cień Dydony, założycielki Kartaginy, a ten rodowód jest widoczny w jej wyglądzie: pewna postawa, wzrok skierowany w dal, odrzucanie półśrodków. Elyssa nie przeżywa życia biernie, lecz je zakłada – gotowa zostawić wszystko za sobą, by gdzie indziej zbudować coś większego, dokładnie tak jak jej sławna patronka.
Ambicja jest tu cechą nadrzędną, ale jest to ambicja szlachetna, skierowana ku kreacji, a nie sterylnemu podbojowi. Elyssa lubi tworzyć, podejmować przedsięwzięcia, zostawiać ślad. Posiada poczucie sznytu i energię, która przyciąga innych za nią; ludzie podążają za nią chętnie, ponieważ wzbudza zaufanie i ponieważ odważa się.
Jej niezależność jest zaciekła. Elyssa decyduje samodzielnie, bierze odpowiedzialność za swoje wybory i źle znosi, gdy inni dyktują jej drogę. Ta wolność może czynić ją nieprzewidywalną, ale czyni ją też magnetyczną osobowością, niemożliwą do zamknięcia w ramy. Kierowana liczbą 9, łączy tę siłę z hojną wizją: jej wielkie projekty często mają coś wspólnego z innymi, z ideałem, z „po”, które wykracza poza nią.
Za pancerzem królowej kryje się namiętna dusza. Tradycja czyni z Dydony absolutną kochankę, zdolną dać wszystko; Elyssa dziedziczy tę intensywność serca. Lojalna wobec swoich, kocha głęboko i całkowicie, bez letniości. Dyplomatyczna, gdy to konieczne, wojowniczka, gdy zdradzona, prowadzi swoje relacje tak, jak prowadzi swoje projekty: z wielkością. Imię założycielskie, dla tych, którzy nie zadowalają się podążaniem za historią, ale zamierzają ją pisać.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Elyssa nie wchodzi w związek po prostu; wstępuje w niego. Z imieniem oznaczającym „Królową” i „Bóstwo”, jej miłość jest aktem suwerennym, królewskim i bezwstydnie intensywnym. Zaczarowuje cichą, magnetyczną grawitacją, przyciągając partnerów nie głośnym flirtem, lecz aurą wywyższonej pewności siebie, która wydaje się jednocześnie upajająca i święta. Kochać Elyssę to stać w obecności czegoś wywyższonego; żąda ona oddania nie jako służąca, lecz jako poddany zauroczony jej blaskiem. Pociągają ją ci, którzy potrafią dorównać jej duchowej wysokości, mężczyźni, którzy posiadają siłę, by utrzymać własną pozycję wobec jej boskiego majestatu. Z drugiej strony, szybko odpycha ją przeciętność i emocjonalna tchórzliwość. Brak ambicji lub głębi natychmiast ją nudzi; wymaga partnera, który dostrzega królową w kobiecie i szanuje tron, który ona zajmuje. Jej namiętność jest zmysłowa, ale przeplatana głębokim, niemal mistycznym połączeniem. Kocha żarliwie, opiekuńczo i z królewską hojnością, ale tylko dla tych, którzy udowodnią, że są godni jej wywyższonego serca.
„Królowa”, „wywyższona”, „boska”: odnosi się do Elissy, królowej-założycielki Kartaginy.
Pochodzenie fenickie i semickie (Elishat), noszone przez legendarną Dydonę-Elissę.
W kalendarzu nie ma świętej Elyssa; imię to bywa czasem kojarzone z Élisa lub Élisabeth w kontekście święta.
Są do siebie podobne, ale Elyssa wywodzi się z fenickiego Elishat, podczas gdy Élisa pochodzi od hebrajskiego Elisheva: dwa odrębne źródła.
Księżniczka Tyru, siostra króla Pygmaliona, założycielka Kartaginy, ubóstwiona przez swój lud.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.