Znaczenie: pochodzenia niepewnego, być może „piąte dziecko”.
Pochodzi od rzymskiego nazwiska rodowego Pompeius, prawdopodobnie związanego z oskijskim słowem pompe („pięć”), co oznacza „piąte (dziecko)”; niektórzy łączą je z greckim słowem pompḗ („procesja, pochód”).
14 grudnia
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święty Pompejusz.
Biskup Pawi w IV wieku, we Włoszech. Kierował swoją wspólnotą z pokorą i stanowczością, zapewniając ciągłość duchową po swoim poprzedniku. Jego imię, związane z wielkim rzymskim rodem, przywodzi na myśl godność i wytrwałość.
Co z tego zostaje: Może wcielać w życie autorytet bez arogancji, stawiając służbę innym w centrum swojego działania. Postawa ta wymaga cichego uporu, ale pozostawia trwały ślad w tkance społecznej.
Pompeo obchodzi imieniny we Włoszech 14 grudnia.
Pompeo to imię o starożytnym i uroczystym brzmieniu. Pochodzi od rzymskiego nazwiska Pompeius, być może związanego z oskijskim słowem pompe, oznaczającym „pięć” (a więc „piąte dziecko”), tym samym korzeniem, który odnajdujemy w nazwie miasta Pompeje. Jest to imię, które kojarzy się z Rzymem republikańskim i historią cesarstwa.
Nie sposób wymówić go, nie myśląc o Gnejuszu Pompejuszu Wielkim, wielkim generale i mężu stanu, rywalu Juliusza Cezara: od niego imię dziedziczy aurę wielkości, ambicji i magnificencji. W kalendarzu katolickim jest natomiast związane ze świętym Pompeo, biskupem Pawii z IV wieku.
We Włoszech Pompeo jest dziś rzadkie i poszukiwane, z klasycznym urokiem, który czyni je odpowiednim dla osób ceniących imiona ważne i bogate w historię. Wybitni artyści, tacy jak malarz Pompeo Batoni, utrzymywali jego szlachetność na przestrzeni wieków.
Pompeo nie przechodzi niezauważony, a w gruncie rzeczy nie chce. Imię niesie ze sobą echa Pompejusza Wielkiego i całej rzymskiej wielkości, a rzeczywiście osoby noszące to imię często mają temperament ambitny, naturalną skłonność do „myślenia na dużą skalę”. Pompeo myśli w skali: ważne projekty, wysokie cele, pewien smak dla magnificencji i rzeczy robionych tak, jak trzeba, bez oszczędności.
Numerologiczna ósemka, cyfra władzy i przedsięwzięć materialnych, wzmacnia jego predyspozycje do bycia protagonistą. Pompeo ma energię, potrafi podejmować inicjatywę i nie boi się wyzwań, które zniechęciłyby innych; lubi czuć się w centrum, być rozpoznawanym, zostawiać widoczny ślad. Jest w nim coś z dawnego wodza, ale też z artysty o talencie — jak malarz Pompeo Batoni — zdolnego dążyć do doskonałości i piękna.
Ta wielkość ma jednak swoją cenę. Pycha zawsze czyha, a Pompeo może ulec pokusie, by wydawać się więcej niż jest, by mierzyć swoją wartość oklaskami. Podobnie jak rzymski generał, ryzykuje, że celuje zbyt wysoko i zderzy się z godnymi rywalami: musi się nauczyć, że prawdziwa wielkość nie boi się dzielić sceny.
W relacjach jest hojny i opiekuńczy, przyjacielem o ważnej obecności, choć nie zawsze najczulejszym w codzienności. Jest lojalny wobec tych, których szanuje, ale nie toleruje, by go niedoceniano.
Gdy skieruje swoją ambicję na służbę czemuś większemu niż on sam — przedsięwzięciu, społeczności, idei — Pompeo staje się niezwykłą siłą napędową. To Wspaniały: ktoś, kto, gdy wchodzi do pokoju, zmienia atmosferę, i kto zawsze marzy o kolejnym stopniu wyżej.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Pompeo niesie w sercu święty i tajemniczy ciężar „piątego”, cień odwróconej pierworodności, który czyni go nieoczekiwanym kochankiem, niemal późnym, ale cennym darem. Jego uwodzenie nie jest krzyczane, lecz wkrada się jak cicha procesja (pompē) w życie partnera: powolna, procesyjna, nieuchronna. Nie szuka pierwszego miejsca, ale ostatniego, tego, które zostaje, tego, które obserwuje z antyczną, oskijską przenikliwością. Kocha z zakorzenioną wytrwałością, opartą na konkretnych gestach, a nie na ulotnych słowach. Co go oszałamia, to powierzchowność; jego duch szuka głębi, rytuałów, połączeń, które mają smak historii i ziemi. Nie zadowala się efemerycznym pozorem. Chce być wybrany, a nie tylko pożądany. Jego urok tkwi w tej cichej godności, w zmysłowości, która nie prosi o pozwolenie, lecz czeka, stała jak kamień milowy, gotowa pochłonąć każdą powierzchowną rozrywkę surową i słodką siłą tego, kto wie, że czas i historia są po jego stronie.
Łacina: od rzymskiego nazwiska rodowego Pompeius, prawdopodobnie od oskijskiego pompe („pięć”), co oznacza „piąte dziecko”.
Szczególnie do Gnejusza Pompejusza Wielkiego, rzymskiego generała i męża stanu, rywala Juliusza Cezara.
14 grudnia, wspomnienie św. Pompeusza, biskupa Pawii.
Tak: oba imiona dzielą oskijski rdzeń „pompe” (pięć).
Dziś jest rzadkie i ma klasyczny smak, wybierane przez osoby, które cenią imiona bogate w historię.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.