Znaczenie: doradczyni (etymologia niepewna).
Sporna etymologia: prawdopodobnie z greckiego „monos” („jedyna, samotna”) albo z berberyjskiego pochodzenia w północnej Afryce; w tradycji ludowej interpretowane jako „doradczyni”.
27 sierpnia
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święta Monika.
Kobieta z IV wieku, pochodząca z Tagasty w Numidii (dzisiejsza Algieria). Towarzyszyła burzliwemu życiu swojego syna, Augustina, z niezmąconą cierpliwością, nie rezygnując z niego pomimo jego błędów i odstępstw. Jej upór w wychowaniu i w utrzymaniu więzi rodzinnej ostatecznie doprowadził do tego, że jej syn się uspokoił i zmienił życie.
Co z tego zostaje: Uczy się tu, że miłość nie jest czymś, co się ogłasza, ale czymś, co utrzymuje się w czasie, nawet gdy wszystko wydaje się stracone. Ta uczuciowa wytrwałość jest siłą zdolną rozbroić nawet najtrwalsze konflikty.
Monica obchodzi imieniny we Francji, w USA, we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii, w Argentynie i w Niemczech 27 sierpnia.
Monika to imię o spornej etymologii: może wywodzić się z greckiego „monos” („jedyna”, „pojedyncza”) albo mieć korzenie w Afryce Północnej, ponieważ święta Monika była pochodzenia z dzisiejszej rzymskiej Algierii. W tradycji ludowej przypisuje się mu znaczenie „doradczyni”, ze względu na rolę, jaką ta święta odegrała w życiu swojego syna. To właśnie ona, matka świętego Augustyna z Hippony, była postacią, która uczyniła to imię sławnym na całym świecie: wzorem cierpliwości i wytrwałości przez długie lata modlitwy, które doprowadziły do nawrócenia jej syna.
W Hiszpanii i Ameryce Łacińskiej Monika była niezwykle popularna w latach sześćdziesiątych i osiemdziesiątych i do dziś pozostaje rozpoznawalnym, ciepłym i towarzyskim imieniem. Jej sylaba spadzista nadaje mu elegancki i wyrazisty charakter.
Dziś Monika jest postrzegana jako nowoczesny klasyk, kojarzona z kobietami komunikatywnymi, spontanicznymi i o zdecydowanym charakterze. Śpiewaczki, aktorki i sportowczynie hiszpańskojęzyczne nosiły je z dumą, wzmacniając jego wesoły i swobodny wizerunek.
Monica to często dusza towarzyska każdego grupy: towarzyska, wyrazista i obdarzona naturalnym talentem do nawiązywania kontaktu z ludźmi. Jej wyrafinowana dyplomacja i zaraźliwa energia sprawiają, że potrafi ożywić spotkanie, a jednocześnie dać właściwą radę temu, kto jej potrzebuje – wiernie oddając ludzkie znaczenie jej imienia, „ta, która radzi”. Nie bez powodu jej imienniczka, Święta Monika, jest archetypem wytrwałości, która towarzyszy i przekonywa, nigdy się nie poddając.
W niej tkwi zdrowa ambicja i, zgodnie z jej numerologiczną jedynką, instynkt przywództwa i inicjatywy: Monica nie czeka, aż rzeczy się wydarzą, ale sprawia, że się dzieją. Bierze głos, proponuje, porywa grupę. Jej lojalność jest jedną z najtrwalszych, jakie można spotkać, a jej poczucie humoru łagodzi nawet momenty napięcia. Lubi się podobać – jej potrzeba uwagi jest jedną z najwyższych w grupie – ale kompensuje to autentycznym ciepłem, które sprawia, że chętnie przebacza sobie rolę głównej bohaterki.
Echo jej imienniczek to potwierdza: sceniczna siła Mónica Naranjo, sportowy zacięcie Mónica Puig, swoboda Mónica Cruz. Wszystkie dzielą ten żywotny magnetyzm, ten miks charakteru i bliskości, który nie pozostawia obojętnym.
Drugim jej obliczem jest to, że ta sama pasja, która ją napędza, może sprawić, że bywa nieco dominująca lub niecierpliwa, gdy tempo jej nie nadąża, a jej potrzeba uznania może stać się wymagająca, wobec siebie i wobec innych. Jako dobra wytrwała (dziedzictwo jej świętej), czasem ma trudności z puszczeniem rzeczy z rąk i delegowaniem obowiązków. Ale gdy to przejdzie, wyłania się Monika hojna, zabawna i lojalna, ta przyjaciółka-rada, która oświetla i napomyka. Wyraziste imię dla osobowości, która nigdy nie przechodzi niezauważona.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Monica niesie w sobie magnetyczną ambiwalencję, będącą dziełem etymologii, która oscyluje między greckim samotnictwem a północnoafrykańską przebiegłością. W miłości nie szuka tłumu, lecz intensywności wyłącznej, niemal totalizującej więzi. Jej natura „doradczyni” nie ogranicza się do wydawania opinii: ona dekoduje, przewiduje i otula. Seksualnie jest zmysłowa, ale obliczona; wie, jak dotknąć duszy przed ciałem, używając słowa jak powolnego pocałunku. To, co ją podnieca, to inteligencja partnera, ten błysk tajemnicy, który wyzywa jej naturę badawczą; to, co ją męczy, to banał, brak głębi lub tego szczypty dzikości, który przypomina jej starożytne korzenie. Nie jest kobietą, która łatwo się oddaje: ujawnia się warstwowo, jak starożytny pergamin. Kiedy kocha, czyni to z furią i protekcjonalnym oddaniem, stając się jednocześnie bezpieczną przystanią i burzą. Jej uwodzenie jest ciche, niebezpieczne i nieodparte dla tych, którzy mają odwagę dać się prowadzić kobiecie, która wie, czego pragnie, zanim on to powie.
Jej etymologia jest niepewna; często tłumaczy się ją jako „doradczyni” lub sprowadza do greckiego monos („jedyna”).
27 sierpnia, święto św. Moniki, matki św. Augustyna.
Matka św. Augustyna z Hippony, słynąca z tego, że przez lata modliła się o nawrócenie swojego syna.
Pochodzenia niepewnego, być może greckiego (monos, „jedyna”) lub północnoafrykańskiego, związanego z ziemią urodzenia świętej.
Od matek i żon, za przykład cierpliwości i wytrwałości.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.