Znaczenie: Bruna, pochodząca z Mauretanii, o ciemnej karnacji.
Wynika z łacińskiego cognomen „Maurus”, które oznaczało osobę pochodzącą z Mauretanii lub o ciemnej skórze.
13 lutego
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święta Maura z Troyes.
Frankonka z IX wieku, znana ze swojej pobożności i miłosierdzia w Troyes. Poświęciła życie opiece nad najbardziej bezbronnymi i gościnności dla potrzebujących, odrzucając wszelką formę przywilejów społecznych. Jej konkretne zaangażowanie na rzecz najsłabszych pozostawiło ślad w jej społeczności.
Co z tego zostaje: Dowiaduje się, że można uczynić troskę o drugiego człowieka centrum swojego istnienia, nie oczekując wdzięczności. Ta stała gotowość wobec cierpienia innych pozostaje wzorem ludzkiej godności.
Maura obchodzi imieniny we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii i w Argentynie 13 lutego; w USA 21 września.
Maura wywodzi się z łacińskiego cognomen Maurus, którym Rzymianie określali mieszkańców Mauretanii i, w szerszym znaczeniu, osoby o ciemnej karnacji. Forma żeńska zachowuje ten odcień „ziemistej brunetki”, jest to imię, które kojarzy się ze słońcem i odległymi ziemi. Tradycja chrześcijańska poświęciła je następnie dzięki świętej Maurze, wiernej opiekunce świętej Foski: według rawnieńskiej legendy obie kobiety razem przyjęły męczeństwo, dlatego Maurę wspomina się jako patronkę opiekunek dziecięcych i wzór troskliwości.
We Włoszech Maura cieszyła się umiarkowaną popularnością, zwłaszcza w latach pięćdziesiątych i siedemdziesiątych, postrzegana jako imię skromne, ciepłe i pozbawione ozdobników. Dziś brzmi nieco retro, ale właśnie dlatego elegancko, z tym wiktoriańskim urokiem, który potrafi wrócić do mody.
Ciekawostką jest to, że w Irlandii Maura stała się anglicyzowaną formą Máire, czyli Marii, co nadaje jej zupełnie inne życie po drugiej stronie Kanału.
Kto nazywa się Maura, nosi imię, które pachnie ciepłą ziemią i troską. Łaciński rdzeń Maurus, z jego odcieniem „ziemistego śródziemnomorza”, sugeruje kobietę słoneczną, konkretną, mocno stąpającą po ziemi; pamięć o świętej Maurze, wiernej opiekunce, która wybrała śmierć u boku swojej Foski, dodaje rys, być może najgłębszy w tym imieniu: lojalność, która nie robi hałasu, ale nigdy się nie wycofuje. Maura jest, w wyobraźni, osobą, na której można polegać, tą, która przyjmuje, słucha i porządkuje sprawy, nie prosząc o oklaski.
W niej jest chroniący spokój, domowa energia w najbardziej szlachetnym sensie: potrafi tworzyć przestrzenie, w których inni czują się bezpiecznie. Nie jest kobietą od reflektorów, i być może właśnie dlatego jej wpływ jest trwały, ponieważ działa w czynach, a nie w deklaracjach. Trochę wintage’owy smak imienia, popularnego we Włoszech lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych, daje jej aurę uspokajającej autentyczności.
Ale nie wolno mylić słodyczy z uległością: za łagodnymi manierami kryje się uparta wola, ta sama, która pozwoliła świętym Maurze i Fosce nie poddać się. Maura broni tego, co jej bliskie, z cichą, niemal matcziną stanowczością. Kocha stabilność, trwałe uczucia, codzienne rytuały, które nadają czasowi sens. Odrobina idealizmu, ta numerologiczna dziewięćka wielkich serc, popycha ją do dbania o świat, często bardziej, niż świat oddaje. W przyjaźni jest bezpieczną przystanią; w miłości – lojalną towarzyszką, która domaga się szczerości i oferuje obecność. W gruncie rzeczy Maura jest właśnie tym: ciepłym, dyskretnym płomieniem, który grzeje, ale nigdy nie parzy.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Maura to pasja utkana z ziemi i ognia. Jej maurytańskie pochodzenie, naznaczone cieniem skóry i ciepłem południa, przejawia się w miłości zmysłowej, dotykalnej, która nie znosi chłodu ani powierzchowności. Kocha z intensywnością, która pachnie przyprawami i gorącym piaskiem: to kobieta, która nie szeptuje, lecz deklaruje, używając ciała jako głównego języka. Jej zmysłowość jest prastara, zakorzeniona w głębokiej empatii, która czyta duszę, zanim ją dotknie.
To, co ją wyczerpuje, to nuda, szara rutyna, która dusi instynkt. Szuka partnera, który potrafi nadążyć za jej wizceralną energią, kogoś, kto nie boi się ciemności jej pragnień. Nie interesują ją dowody tożsamości ani etykiety społeczne; interesuje ją iskra, ten błysk ognia, który spotyka się w oczach. Maura nie kocha z przyzwyczajenia, kocha z potrzeby życiowej. Jeśli nie ma ognia, jest cisza. A cisza jest jedynym wrogiem, którego naprawdę się boi.
Jest łacińskiego pochodzenia: wywodzi się od cognomen Maurus, oznaczającego „mieszkańca Mauretanii” lub „osobę o ciemnej skórze”.
„Bruna, czarna”, w pierwotnym znaczeniu „pochodząca z Mauretanii”.
13 lutego, w hołdzie świętej Maurze, męczennicy i karmicielce świętej Foski.
Tak, jest mniej popularne niż w szczytowym okresie lat 50. i 70., ale pozostaje klasycznym, stonowanym i rozpoznawalnym imieniem.
Nie etymologicznie, ale w Irlandii Maura jest używana jako angielska forma imienia Máire (Maria).
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.