Znaczenie: co należy do morza.
Wywodzi się z łacińskiego marinus, jest to forma włoska, hiszpańska i korsykańska imienia Marin.
3 września
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święty Marcin.
Rzemieślnik pochodzenia dalmatyńskiego z IV wieku, osiadły na górze Tytan. Założył wolną wspólnotę opartą na wzajemnej pomocy i autonomii, kładąc podwaliny republiki, która przetrwała do dnia dzisiejszego.
Co z tego zostaje: Można budować przestrzenie trwałej wolności dzięki upartości i odmowie poddania się. Jest to dowodem na to, że organizacja zbiorowa, wywodząca się z prostego rozsądku, opiera się upływowi czasu.
Źródło: Wikidata
Marino obchodzi imieniny we Francji, w USA, we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii, w Argentynie i w Niemczech 3 września.
Marino to forma włoska, hiszpańska i korsykańska imienia Marin, wszystkie wywodzące się z łacińskiego marinus, „ten, który należy do morza”. Imię przywołuje śródziemnomorskie wybrzeża, porty, w których suszy się sieci, oraz słony horyzont. Przywołuje zarówno zawód marynarzy, jak i ochronę, pod którą schroniali się żeglarze.
Jego patronem jest św. Marcin, rzeźbiarz w kamieniu z IV wieku, który uciekając przed prześladowaniami, schronił się na górze Titano i założył tam erem, który stanie się Republiką San Marino, najstarszym suwerennym państwem na świecie. 3 września, dzień jego wspomnienia, jest świętem narodowym Sanmarino. Nominis łączy ponadto francuską formę z innym św. Marcinem, którego wspomnienie obchodzi się 3 marca.
We Włoszech Marino to ciepłe imię i popularne nazwisko; przekazuje obraz spokojnej solidności i przywiązania do korzeni. we Francji, rzadsze, przyciąga swoją słoneczną brzmieniem i transalpeńskim akcentem, jednocześnie męskim i melodyjnym.
Marino niesie w swoim imieniu morze, co czuć można w jego charakterze: to natura tak solidna jak skała, którą się rzeźbi, a jednocześnie ruchliwa jak fala. Chętnie przypisuje mu się spokój marynarzy, tę zdolność do obserwowania horyzontu przed podjęciem działania, do niebrania siebie zbyt poważnie, gdy zbliża się burza. W nim tkwi spokojna wytrzymałość, odziedziczona po jego świętym patronie, rzeźbiarzu, który zbudował państwo na skale.
Przypięty do swoich korzeni i rodziny, Marino pielęgnuje wierność jako cnotę kardynalną. Południowiec duszą, kocha towarzystwo, długi i głośny stół, wino dzielone o zachodzie słońca. Posiada jednak też bardziej tajemniczą, niemal kontemplacyjną stronę: potrzebuje chwil dla siebie, twarzą w twarz z otwartym morzem, by naładować baterie i posłuchać tego, co przez niego przepływa.
Jego niezależność jest realna: Marino nie lubi, gdy mówi mu się, jak ma postępować, i woli wytyczać własną drogę, nawet jeśli oznacza to żeglowanie pod prąd. Ta wolność nie wyklucza hojności, przeciwnie; chętnie daje, ale na własnych warunkach.
Jako spadkobierca człowieka, który zamienił ucieczkę w fundament, posiada ten talent do podnoszenia się, do czynienia z wrogego terenu punktu kotwicznego. W nim ambicja nie jest nieograniczona: to cierpliwa stałość, ta wielkich dzieł, które trwają stulecia. Dusza budowniczego, z wzrokiem skierowanym ku otwartemu morzu, ciepła w postawie i wolna na pełnym morzu.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Marino nie szuka tarcia, szuka otchłani. Kiedy kocha, czyni to z cichą głębią prądów podwodnych: nie krzyczy, nie wzburza się na powierzchni, lecz łapie z akwatykiem uporem, który nie znosi kompromisów. Jego uwodzicielska moc jest wizceralnym wezwaniem, powolnym falowaniem, które owija partnera niczym rosnący przypływ – nieodpartym i otulającym. Pociąga go intensywność dusz, które potrafią pływać w chaosie, nie tonąc; Marino szuka porozumienia, które jest jak ocean: rozległe, tajemnicze, zdolne do spokojnych pieszczot i gwałtownych burz. Skłania się jednak do nudzenia się płaską powierzchnią, bezpieczną banalnością, która nie oferuje nic do odkrycia. Dla niego nudna miłość jest jak stojąca, zalegająca woda. Wolniejszy jest ruch, ciągłe odkrywanie, ten dreszcz nieznajomego, który przywołuje jego morskie korzenie. Kocha z absolutną lojalnością, zakorzenioną jak skaliste dno, ale wymaga swobody oddechu. Bez tego tańca między panowaniem nad falami a oddaniem prądowi, gaśnie, stając się cichy i odległy jak mgła rozpuszczająca się o świcie.
Wywodzi się z łacińskiego marinus, „z morza”, i dosłownie oznacza to, co morskie, skierowane ku otwartemu morzu.
Marino to włoska i hiszpańska forma francuskiego imienia własnego Marin; ten sam rdzeń, z dodatkowym południowym brzmieniem.
San Marino, rzeźbiarz z IV wieku i założyciel Republiki San Marino, świętowany 3 września.
Pozostaje rzadkie i często związane z włoskim pochodzeniem, ale przyciąga swoim śródziemnomorskim urokiem.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.