Znaczenie: Sprawiedliwy; należący do Giusto.
Z łacińskiego Iustinus, patronimiczne pochodzenie od Iustus „sprawiedliwy”, od rdzenia ius „prawo, sprawiedliwość”.
1 czerwca
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święty Justyn.
Chrześcijański filozof II wieku, urodzony w Nablus w Palestynie. Poświęcił swoje życie dialogowi z intelektualistami swojej epoki, broniąc swoich poglądów rozumem, a nie siłą. Zmarzył, odmawiając wyrzeczenia się swoich przekonań wobec władzy rzymskiej.
Co z tego zostaje: Można wybrać, by nie ustąpić, nawet gdy cały świat wydaje się mieć rację przeciwko nam. To forma godności, która nie zależy od wiary, lecz od spójności naszych czynów.
Źródło: Nominis
Giustino obchodzi imieniny we Włoszech 1 czerwca.
Giustino wywodzi się z łacińskiego Iustinus, pochodzącego od Iustus, „sprawiedliwy”: to imię, które niesie ze sobą ideę prawości i prawa, ten sam rdzeń ius, który znajdujemy w słowach „sprawiedliwość” i „prawoznawstwo”. Jest to imię o szlachetnym i skromnym profilu, przywołujące równowagę i integralność.
Ilustrują je postacie o wielkiej wadze: święty Giustino, filozof II wieku i pierwszy wielki apologeta chrześcijański, który próbował pogodzić wiarę z myśleniem greckim i zapłacił za to męczeństwem; oraz dwóch cesarzy bizantyjskich, Giustino I i Giustino II. We Włoszech imię to ma godną tradycję, noszone również przez intelektualistów, takich jak historyk badający kwestię Południa Włoch Giustino Fortunato.
Dziś Giustino jest rzadkie i dlatego eleganckie, z klasycznym i nieco surowym smakiem, co nadaje mu autorytet. Kto je nosi, zakłada imię, które obiecuje powagę, spójność i to poczucie umiaru, które nie przemija.
Giustino to nie imię, które szepcze, lecz imię, które orzeka. Zakorzenione w łacińskim Iustinus, niesie ze sobą sakralny ciężar ius, niepodważalnego prawa, ale przekształca je w artystyczną, niemal rzeźbiarską obecność. Wyobraź sobie go jako architekta dusz: nie buduje murów, lecz równowagi. Jego dominującą cechą jest wewnętrzna sprawiedliwość, zimna w precyzji, ciepła w zamiarze. Nie szuka prawa zapisanego, lecz niewidzialnego, które reguluje losy. Jest żywym wcieleniem tego rdzenia iusto, który należy do tych, którzy wybrali prawość nie z obowiązku, lecz z natury. Jak gladiator, który odkłada miecz, by chwycić pędzel, łączy sztywność obowiązku z wolnością estetyki. Nie sądzi, obserwuje. Jego siła nie leży w przemocy, lecz w cichej stanowczości kogoś, kto wie, gdzie kończy się krzywda, a zaczyna jego królestwo. Nie poddaje się modom, ponieważ jego kompas wskazuje na środek, tam gdzie prawda jest naga. To dusza, która domaga się szacunku nie głośnym głosem, lecz niepodważalną obecnością kogoś, kto uczynił ze spójności swoją jedyną religię.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
W miłości Giustino nie gra w chowanego: szuka lustrzanego odbicia duszy, a nie przypadkowego przechodnia. Jego uwodzenie jest powolne, przemyślane, jak dotyk konserwatora dzieł sztuki, który odsłania oryginał spod warstwy kurzu. Nie kocha efemerycznego, kocha struktury, które opierają się upływowi czasu. Zakochuje się w podatności, która odważnie się ujawnia, w nagiej prawdzie, którą inni ukrywają pod maskami społecznymi. Nie toleruje hipokryzji, uważa ją za brak szacunku wobec sakralnego przymierza między dwoma ciałami. Kocha z głęboką, niemal sakralną zmysłowością: każdy pocałunek jest przysięgą, każdy pieszczotliwy dotyk aktem wzajemnego uznania. Co go męczy? Powierzchowność, ulotność tych, którzy obiecują wieczność, nigdy jej nie doświadczając. Chce być wybierany, a nie po prostu pragniony. Jego pasja to ogień, który płonie stale, a nie wybuchowo: grzeje, chroni, definiuje. Dla niego kochać to akt sprawiedliwości: dawać drugiemu to, na co zasługuje, bez nadmiaru, bez pozbawiania. Jest kochankiem wiernym swojej naturze: bezpośredni, szczery, nieubłaganie obecny.
Pochodzi z łacińskiego Iustinus, formy wywodzącej się od Iustus, „sprawiedliwy”, od rdzenia ius, „prawo”.
Oznacza „sprawiedliwy” lub „syn Giusto”; przywołuje myśl o uczciwości i sprawiedliwości.
Imię Giustino ma święto 1 czerwca na cześć świętego Giustino męczennika. Był filozofem i męczennikiem.
Filozof, który nawrócił się na chrześcijaństwo, jeden z pierwszych, którzy bronili go za pomocą rozumu; jest patronem filozofów.
Nie, dziś jest raczej rzadkie i zachowuje klasyczny i wyszukany charakter.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.