Znaczenie: Ten, którego pragną, oczekiwany, upragniony.
Z łacińskiego Desiderius, związanego z desiderium („pragnienie, żądza”), terminem, który według tradycyjnej etymologii zawiera sidus/sidera („gwiazdy”), jak czynienie polegające na skierowaniu wzroku ku gwiazdom w poszukiwaniu tego, czego brakuje.
23 maja
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święty Desiderius z Wiednia.
Biskup Wienne w Galii na początku VII wieku. Z uporem bronił dyscypliny i integralności swojego kleru, odmawiając ugięcia się pod naciskami. Ta moralna stanowczość sprawiła, że w 607 roku został ukamienowany przez przeciwników.
Co z tego zostaje: Poznajemy tu, że uczciwość czasem ma swoją cenę, ale można trzymać się swoich zasad do samego końca. To przypomnienie, że wewnętrzna spójność jest formą odwagi, nawet w obliczu przemocy.
Źródło: Wikidata
Desiderio obchodzi imieniny we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii i w Argentynie 23 maja.
Desiderio to imię, które niesie w sobie własne znaczenie: jest to „pożądane” dziecko, oczekiwane, to, o którym tak bardzo marzono. Łaciński rdzeń desiderium szepcze o poetyckim związku z gwiazdami (sidera): pragnienie oznaczałoby dosłownie „odczuwać brak gwiazd”, zwracać oczy ku niebu w oczekiwaniu. Kilka słów opisuje emocję z taką gracją.
Historycznie imię jest nierozerwalnie związane z Longobardami: Desiderio był ich ostatnim królem, pokonanym przez Karola Wielkiego w 774 roku, postać zmierzchowa i melancholijna, zamykająca epokę. Ale pobożność łączy je przede wszystkim ze św. Desiderio z Vienne, męczennikiem i biskupem VII wieku. W średniowieczu imię nosili opaci i ludzie kultury, jak Desiderio z Montecassino, przyszły papież Wiktor III.
Dziś Desiderio jest imieniem rzadkim i cennym, o starożytnym i lekko arystokratycznym smaku. Kto je nosi, wyróżnia się natychmiast: przywołuje słodycz, oczekiwanie, coś romantycznego i ponadczasowego, nigdy nie wydając się ciężkie.
Desiderio to nie imię, to orbita grawitacyjna. Syn sidus, tej gwiazdy, która prowadzi nawigatora w ciemności, żyje w nieustannym tykaniu oczekiwania. Nigdy nie jest w pełni obecny; jego dusza zawisła jest między tu i teraz a tam, gdzie błyszczy. Jest archetypem Wizjonera, udręczonego artysty, który maluje to, czego jeszcze nie widzi, popychany nieposkromionym głodem znaczenia. Jego dominującą cechą jest nostalgia przyszłości: dusza, która próbuje chwycić efemeryczne, zanim zniknie. Jak mówił Leopardi, „często wadą ludzką jest szukanie szczęścia gdzie indziej”, a Desiderio jest na to żywym dowodem, wiecznym wędrowcem, który wierzy, że prawdziwa esencja życia tkwi w następnym horyzoncie. Nie zadowala się rzeczywistością; transfiguruje ją przez żądze. Jest fascynujący, bo niepojęty, fascynujący, bo nigdy nie jest syty. Żyje w oddechu między pragnieniem a posiadaniem, czyniąc każdy podbój efemerycznym, a każdy sen prywatną religią.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
W miłości Desiderio nie szuka współudziału, szuka zjednoczenia. Jego uwodzenie to powolna sztuka, oparta na spojrzeniach, które przenikają cudowną zbroję, i obietnicach szeptanych jak sekrety państwowe. Kocha z cichym apetytem, zamieniając intymność w sakralny rytuał, w którym ciało jest jedynie świątynią duszy. To, co go pociąga, to niedostępność: kocha polowanie na obojętność, by zamienić ją w palącą pasję. Jednak to jego własny ogień go pożera. Gdy druga osoba staje się bliska, pewna, przewidywalna, Desiderio czuje, jak grunt ucieka spod nóg. Rutyna jest jego trucizną. Męczy go nie osoba, lecz pewność. Potrzebuje tej cienia tajemnicy, tego niezbędnego dystansu, by ponownie pragnąć. Kocha jak pije rzadkie wino: powoli, z lękiem przed wypiciem ostatniego łyka, starając się rozciągnąć chwilę aż do pęknięcia.
Oznacza „tego, kto jest pożądany, oczekiwany”, od łacińskiego desiderium; tradycyjna etymologia dopatruje się w nim również nawiązania do gwiazd (sidera).
23 maja, ku czci świętego Desiderio z Vienne, biskupa i męczennika.
To imię o łacińskim pochodzeniu, rozpowszechnione w średniowieczu, związane z ostatnim królem Longobardów oraz z kilkoma świętymi.
Tak: we francuskim Didier, w hiszpańskim Desiderio, pierwotna forma łacińska to Desiderius.
Jest dość rzadkie i poszukiwane, wybierane ze względu na swój starożytny urok i czułe znaczenie.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.