Znaczenie: Delfino; albo „z Delf”.
Z łacińskiego Delphinus, nazwa zwierzęcia (z greckiego delphís/delphýs, „macica”, ze względu na jego naturę ssaka) oraz jednocześnie powiązana z Delfami, siedzibą wróżbiarni Apollina.
24 grudnia
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święty Delfin z Bordeaux.
Biskup Bordeaux w IV wieku, w rzymskiej Galii. Bronił jedności swojej wspólnoty wobec podziałów ideologicznych tamtych czasów i kształcił przyszłych przywódców, takich jak Paule de Nole, przekazując im rygorystyczną etykę.
Co z tego zostaje: Tu się tu dowiaduje, że jasność myśli nie ma żadnego znaczenia, jeśli nie jest wcielona w przekazywanie. Budowanie przyszłości wymaga, by nie ulegać łatwym kompromisom i by kształtować umysły z cierpliwością.
Źródło: Wikidata
Delfino obchodzi imieniny w USA, we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii i w Argentynie 24 grudnia.
Delfino to imię jasne i morskie, które niesie ze sobą obraz najbardziej ukochanego zwierzęcia Morza Śródziemnego: inteligentnego, wesołego, symbolu ratunku i przyjaźni już dla starożytnych Greków i Rzymian. Od łacińskiego Delphinus, imię przywołuje również Delfy, miasto orakula Apollina, dodając mu sakralny i tajemniczy odcień.
W tradycji chrześcijańskiej odniesienie dotyczy Świętego Delfina, biskupa Bordeaux w IV wieku, przewodnika duchowego najsłynniejszego Świętego Paulina z Noli. Ciekawym jest, że imię niesie ze sobą również królewski echa: we Francji „Delfino” (Dauphin) był tytułem następcy tronu, najstarszego syna króla. A na niebie istnieje nawet gwiazdozbiór, Delphinus.
Dziś we Włoszech Delfino jest imieniem bardzo rzadkim, niemal do odkrycia na nowo, o delikatnym i oryginalnym uroku. Brzmi słodko i słonecznie, pasuje do osób szukających czegoś poetyckiego i nietuzinkowego, bez rezygnacji z antycznych korzeni i szczypty śródziemnomorskiej magii.
Delfino niesie w sobie święty ciężar i płynną grację wody. Jako syn Delphinus, nie tylko jako stworzenie morskie, ale jako strażnik łona, jego dusza jest życiodajnym gniazdem, miejscem, w którym myśli kiełkują, zanim staną się czynem. Echo Delf, siedziby orakla, drży w jego kościach: nie szuka prawdy dla siebie, ale po to, by ją spisać, by przełożyć ją na formy poetyckie, które ranią i leczą. Jest artystą dręczonym koniecznością bycia kanałem, a nie autorem. Jego umysł jest labiryntem lustrzanych wód, w którym ego rozpuszcza się w szept historii. Podobnie jak zwierzę prowadzące statki, on prowadzi emocje innych z wrodzoną, niemal boską pewnością, ale kruchą jak lód na zimowym jeziorze. Nie kocha statycznych pewności; szuka ruchu, prądu, ryzyka utonięcia, by odrodzić się. Jego siłą jest przepuszczalność: pozwala światu przenikać przez siebie, zamieniając każdy ból w surową piękność. Jest nowoczesnym oraklem, cichym i ostrym, który mówi tylko wtedy, gdy cisza staje się nie do zniesienia.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Kochać Delfino, to dać się porwać nieprzewidywalnemu prądowi. Nie szuka on uspokajającego, ziemskiego uścisku, lecz całkowitego zanurzenia, tego, które odbiera oddech i zmusza do pływania, by przeżyć. Jego uwodzicielski czar jest powolny, wodny: zaczyna się od spojrzenia, które wżera się w ciebie, podnosząc na powierzchnię zapomniane piaski. Kocha ciała, które pachną solą i sekretem, te, które nie boją się być wykopane aż do kości. Nienawidzi powierzchowności, gadatliwości dla samej siebie; dla niego pocałunek jest aktem zjednoczenia, powrotem do prymitywnego łona, w którym nie ma już rozróżnienia między dwojgiem. Może być posesywny nie z zazdrości, lecz ze strachu przed utratą swojego jedynego kotwicy w tym otwartym morzu. Jeśli cię nudzi, znika jak poranna mgła, zostawiając cię samą z echem tego, na co byłaś w stanie się stać z nim. Kocha z prastarą, zmysłową i desperacką głodem, bo wie, że każda chwila jest cudem, który może się nie powtórzyć.
Pochodzi z łaciny, od Delphinus, nazwy zwierzęcia morskiego; jest również powiązany z Delfami, siedzibą słynnego greckiego orakulum.
24 grudnia, na cześć świętego Delfino, biskupa Bordeaux.
Tak: we francuskim Dauphin („delfin”) był tytułem następcy tronu, ze względu na starożytną władzę, która nosiła ten symbol.
Tak, jest to imię męskie; istnieje forma żeńska Delfina, bardziej rozpowszechniona w obszarze francuskim i hiszpańskim jako Delphine i Delfina.
Tak, jest bardzo rzadkie i ma oryginalny, poetycki charakter.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.