Znaczenie: Odważny w radach, odważny doradca.
Pochodzi od germańskiego Konrad, zlatynizowanego jako Conradus, od rdzeni kuoni („odważny, dzielny”) i rad („rady”): „odważny w radach”.
26 listopada
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święty Konrad.
Biskup Konstancji w X wieku, w regionie dzisiejszej Niemiec. Poświęcił swoje życie konkretnej dobroczynności wobec najuboższych i podjął długie pielgrzymki do Ziemi Świętej, nie z prostej rutyny, lecz z potrzeby duchowej i solidarności.
Co z tego zostaje: Tu uczy się tu, że hojność nie jest opcją, lecz wyborem życiowym, który wymaga czasu i odwagi. Idąc w nieznane, by służyć innym, pozostaje to potężnym aktem wolności.
Corrado obchodzi imieniny we Włoszech i w Hiszpanii 26 listopada.
Corrado wywodzi się z germańskiego imienia Konrad, zlatynizowanego jako Conradus, utworzonego z rdzeni kuoni („odważny, dzielny”) i rad („rada”): „odważny w radzie”, czyli odważny i mądry doradca. Do Włoch przywieźli je Longobardowie i Frankowie, a sławę nadali mu władcy i cesarze Świętego Cesarstwa Rzymskiego.
We włoskim kalendarzu imię to jest związane ze świętym Corrado z Konstancji, biskupem X wieku, którego wspomina się 26 listopada, ale także z niezwykle popularnym świętym Corrado Confalonieri z Piacenzy, eremitą i patronem Noto na Sycylii (19 lutego).
We włoskiej wyobraźni Corrado ma szlachetny, a zarazem domowy smak: przywołuje na myśl starożytnego Corradino ze Szwabii, ale też uspokajający wizerunek telewizji, dzięki prowadzącym, którzy weszli do domów całych pokoleń. To imię solidne, męskie, nieco w stylu vintage, które przeżywa cykl imion „dziadka”, gotowych ponownie stać się modnymi.
Corrado niesie w swoim imieniu starożytny i piękny zawód: odważnego doradcy. Germańskie korzenie kuoni i rad, oznaczające „odwaga” i „rada”, rysują postać łączącą w sobie dwie rzadkie cechy: odwagę do działania i mądrość, by robić to dobrze. Corrado nie jest narwańcem, który rzuca się na oślep, ani tchórzem, który w nieskończoność kalkuluje; to ten, kto przemyśli, a potem podejmuje decyzję, i jego decyzja ma wagę.
Tkwi w nim coś arystokratycznego, odziedziczone po cesarzach i królach, którzy nosili to imię w średniowieczu: pewna godność, smak do robienia rzeczy porządnie, poczucie wierności danemu słowu. Ale włoski Corrado ma też drugą twarz, ciepłą i ludową, tych wielkich komunikatorów: potrafi mówić do ludzi, sprawiać im komfort, trzymać razem stół pełen gości jak studio telewizyjne.
Jest to mężczyzna godny zaufania, taki, którego naprawdę prosi się o radę, bo słucha, zanim odpowie. Ma ambicję, ale tę umiarkowaną, która dąży do szacunku, a nie do hałasu. Stabilność to jego teren: trwałe uczucia, uspokajające nawyki, lojalność jako reguła niepodlegająca negocjacji.
Ryzyko, jeśli jakieś istnieje, to odrobina uporu „starego mędrca”: kiedy jest przekonany, że ma rację, przekonanie go to nie lada wyczyn. A jego opanowanie czasem ukrywa więcej emocji, niż pokazuje. Ale to właśnie ta mieszanka refleksyjnej odwagi i dyskretnego serca czyni go klasycznym punktem odniesienia grupy. Corrado to imię tego, kto nie krzyczy, by go usłyszano: wystarczy, że mówi, a inni słuchają.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Corrado, syn germańskiego rodu, w którym odważność łączyła się z mądrością, nie szuka miłości – zdobywa ją spokojną siłą godnego doradcy. W łóżku jego zmysłowość jest aktem strategii, a nie chaosu. Przyciągnie Cię spojrzeniem, które obiecuje ochronę, i dotykiem, który wie dokładnie, gdzie uderzyć, by obudzić Twoje najgłębsze zmysły. Nie lubi subtelnych gier ani niepewności; dla niego pasja to odważna rada wypowiedziana z determinacją. Zakochuje się w tych, którzy mają siłę, by utrzymać jego ciężar, w tych, którzy nie gubią się we mgle wahania. Co jednak może go zmęczyć, to pasywność i brak wizji. Jeśli związek stanie się płaski, pozbawiony tej iskry obliczonego ryzyka, która go definiuje, Corrado wycofa się w swoje milczenie, jak generał, który przegrał bitwę. Kocha z oddaniem, ale wymaga szacunku dla swojego umysłu tak samo, jak dla ciała. W miłości jest lojalnym sojusznikiem, ale ogniem, który nie gaśnie, jeśli nie jest podsycany tym samym odważnym płomieniem.
„Odważny w radzie”, od germańskich kuoni („odważny”) i rad („rada”).
Głównie 26 listopada (święto św. Corrada z Konstancji); bardzo popularne jest również 19 lutego, święto św. Corrada Confalonieri.
Jest pochodzenia germańskiego, sprowadzone do Włoch przez Longobardów i Franków oraz rozpowszechnione przez średniowiecznych cesarzy.
Tak, Corradino, jak Corradino di Svevia, ostatni spadkobierca Hohenstaufów.
Dziś jest mniej popularne, ma nieco retro charakter, ale pozostaje rozpoznawalnym klasykiem.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.