Znaczenie: Świecący biały, czysty, czysty.
Od żeńskiego imiesłowu przymiotnika łacińskiego „candidus” („biały, lśniący”), od czasownika „candere” („lśnić”); w kontekście chrześcijańskim przybrało znaczenie „czysta, niewinna”.
20 września
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święta Kandyda z Ventotene.
Młoda kobieta pochodzenia kartagińskiego, zesłana i zamęczona podczas rzymskich prześladowań w III wieku. Odmówiła wyrzeczenia się swoich przekonań w obliczu przemocy, zachowując swoją godność do samego końca. Jej ciało, odnalezione na wyspie Ventotene, stało się inspiracją dla długiej lokalnej tradycji odporności.
Co z tego zostaje: Dowiadujemy się tu, że wewnętrzna stanowczość opiera się przymusowi. Trzymanie się swoich zasad mimo przeciwności pozostaje potężnym aktem wolności.
Candida obchodzi imieniny w USA, we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii i w Argentynie 20 września.
Candida wywodzi się z łacińskiego przymiotnika „candidus”, „biały, błyszczący”, związanego z czasownikiem „candere”, błyszczeć: dosłownie oznacza więc jasny, nieskalany. W epoce chrześcijańskiej ta fizyczna białość stała się białością moralną, czyli czystością i niewinnością, i w ten sposób imię silnie weszło do kalendarza świętych. W Włoszech istnieje też męska forma Candido, co czyni imię technicznie mieszanym, choć użycie żeńskie jest zdecydowanie przeważające.
Imieniny 20 września obchodzą św. Candidę z Ventotene, męczennicę i patronkę wyspy, świętowaną tradycyjnym ludowym świętem. Dziś Candida to imię rzadkie i o starożytnym zabarwieniu, przywołujące powagę, jasność i pewną dyskretną elegancję. Osoby noszące to imię często postrzegają je jako szlachetne i niemodne w najlepszym znaczeniu tego słowa: czyste, dźwięczne i bogate w historię.
Candida nie jest dyskretną obecnością; to błyskawiczny refleks światła, czystość, która nie dopuszcza stref cienia. Jej imię, łaciński rdzeń candere, nie wskazuje po prostu na białość, lecz na oślepiający blask kogoś, kto świeci dzięki wrodzonej integralności. Wyobraź ją sobie jako posąg z marmuru paroskiego, który nie boi się kurzu, ponieważ go generuje, archetyp artystek renesansowych, w których czystość jest formą władzy, a nie bierności. Jej ideałem przewodnim jest absolutyzm: żyje w czerni i bieli, z ostrością, która może być ostra dla tych, którzy kochają szarości kompromisu. Nie szuka aplauzu, lecz prawdy. Jak utrzymywał Leopardi, „życie jest nieszczęściem”, ale Candida odpowiada z rozbrajającym, niemal dziecięcym spokojem, który rozbraja złośliwości. Jest wcieleniem chrześcijańskiej „czystej niewinności”, ale z cichą siłą kogoś, kto wie, że ma rację, bez konieczności krzyczenia. Jej cień jest krótki, ponieważ zawsze pozycjonuje się naprzeciw światła, promując spokój, który przeraża burzliwych i inspiruje zmęczonych.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
W miłości Candida nie gra. Jej uwodzenie jest aktem radykalnej przejrzystości, otwarciem, które zdejmuje z drugiego człowieka jego społeczne maski. Nie używa przynęt, nie zastawia pułapek: jej ciało i uwaga są darem całkowitym, niemal sakralnym. Kocha z głodem autentyczności, który trwoży fruwolnych. Szuka jedności dusz, tego elektrycznego kontaktu, w którym dwa światła zlewają się, nie gasząc się wzajemnie. Pociąga ją cicha intensywność, spojrzenie, które nie kłamie, głos, który nie kłamie. Zmęcza ją natomiast mgła, podwójna gra, białe kłamstwa, które infestują współczesne relacje. Dla niej seks jest modlitwą, nie konsumpcją; to moment, w którym „białość” ciała staje się lustrem duszy. Jeśli drugi człowiek jest matowy, ona się wycofuje, zimna jak marmur, ponieważ nie może zabrudzić swojego światła czyimiś niepewnościami. Kocha, by unosić, a nie by się rozpraszać.
Oznacza „biała, lśniąca, czysta”, a w rozszerzonym znaczeniu „czysta, niewinna”, od łacińskiego słowa candidus.
20 września, w wspomnienie Świętej Candida z Ventotene, patronki wyspy.
Jest to przede wszystkim imię żeńskie, ale istnieje również męska forma Candido, dlatego imię to jest uważane za mieszane.
Zawsze od candidus: w Rzymie kandydaci do urzędów nosili białą togę, tzw. togę candidę.
Stało się dość rzadkie i o antycznym smaku, cenione właśnie za swoją ponadczasową elegancję.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.