Znaczenie: Wyprowadzony od Antoniego, od gens Antonia (później utożsamiany z greckim „anthos”, kwiat).
Jest to pochodna od Antonio, od łacińskiego nazwiska rodowego 'Antonius' (gens Antonia) o niepewnym etymologicznym pochodzeniu, które później, w wyniku paretymologii, zostało skojarzone z greckim 'ánthos' (kwiat).
10 maja
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święty Antonin z Florencji.
Dominikanin i arcybiskup Florencji w XV wieku. Przekształcił swój klasztor w miejsce piękna i gościnności, zapraszając artystę Beato Angelico do malowania w jego murach. Prowadził życie oparte na rygorze intelektualnym i konkretnej miłosierdziu wobec najuboższych.
Co z tego zostaje: Dowiaduje się, że doskonałość nie stoi w sprzeczności z dobrocią. Rozwijanie własnego umysłu, pozostając jednocześnie otwartym na innych, jest potężną formą ludzkiego przywództwa.
Źródło: Wikidata
Antonino obchodzi imieniny we Włoszech, w Brazylii i w Niemczech 10 maja; w Hiszpanii i w Argentynie 2 maja; we Francji 13 czerwca.
Antonino to forma zdrobniała i czuła imienia Antonio, ten „mały Antonio”, który z czasem stał się imieniem autonomicznym, szczególnie ukochanym na Sycylii i w południowych Włoszech. Za nim stoi szlachetny ród Antonii rzymskiej oraz cesarze, tacy jak Antoninus Pius, ale jego dewocyjne serce bije dla świętego Antonina Pierozziego, dominikańskiego arcybiskupa Florencji, słynącego z miłosierdzia i przyjaźni z błogosławionym Fra Angelico.
Jest to imię ciepłe, ludowe, które pachnie rodziną i tradycją. Na Sycylii rodzi zdrobnienia, które stały się legendarne: Nino, Totò, Ninuccio, z tym czułym brzmieniem, jakie mają tylko bardzo kochane imiona. Nie bez powodu noszą je słoneczne i błyszczące postacie włoskiej kultury.
Dziś Antonino zachowuje autentyczny i nieco vintage smak, co czyni go sympatycznym i rozpoznawalnym: przywołuje autentyczność, ciepło ludzkie i sporą dawkę ducha. To imię wesołego sąsiada, kucharza, który wita Cię z uśmiechem, przyjaciela, który sprawia, że wszyscy czują się swobodnie.
Antonino wchodzi do pokoju i rozświetla go. Jego najbardziej wyrazistą cechą jest humor (8 na 10): jest duszą towarzystwa, tym z szybkim żartem i łatwym uśmiechem, zdolnym rozładować każdą sytuację dzięki autentycznemu, nigdy nie złośliwemu poczuciu humoru. Jest w nim całe słoneczne ciepło Południa, ta typowo sycylijska zdolność do zamieniania obiadu w ucztę.
Z błyskotliwością łączy piękną energię i żywą wyobraźnię: lubi wymyślać, opowiadać, zaskakiwać. Nie jest typem przewidywalnym, ma twórcze zrywy i smak do życia, który czyni go porywającym. Podobnie jak szef Cannavacciuolo, potrafi mieszać rzemiosło z dobrodusznością, hojność z talentem, sprawiając, że inni czują się swobodnie, z naturalnością.
Za wesołością Antonino kryje się pokład czułej lojalności: ceni swoich przyjaciół i rodzinę, choć nie lubi obciążać innych ani zbyt od nich zależeć, zachowując swoją niezależność. Jest umiarkowanie ambitny, ale kariera nie jest jego obsesją: woli cieszyć się teraźniejszością, dobrym towarzystwem i codziennymi małymi radościami. Jego stabilność to spokojna stabilność kogoś, kto nie bierze siebie zbyt poważnie.
Z tym nieco staroświeckim i bardzo ciepłym imieniem Antonino ma urok rzeczy autentycznych: żadnych poz, żadnych masek, tylko prawdziwa sympatia. To jest przyjaciel, którego chciałbyś mieć przy swoim stole, ten, który pamięta twoje problemy, ale woli cię rozbawić, ten, który jednym „Nino, chodźmy!” podnosi cię na duchu. Rozbawiający, ciepły i szczery: małe wielkie antidotum na zły nastrój.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Antonino nie szuka miłości, lecz pielęgnuje ją z cierpliwością ogrodnika, który potrafi czekać na rozkwit. Pociąga go dusza, a nie forma; pozwala się prowadzić głębokiemu instynktowi, niemal jakby na nowo odkrywając etymologiczne powiązanie z anthos, kwiatem: szuka delikatności, która muska, zapachu, który unosi się z codzienności. Jego uwodzenie jest ciche, zbudowane z ważnych spojrzeń i ciszy, która mówi więcej niż słowa. Nie lubi powierzchownych gier; szuka współudziału, który zakorzenia, czegoś wiecznego i starożytnego, jak jego pochodzenie z gens Antonia. Zakochuje się w tym, kto potrafi słuchać jego cieni, w tym, kto nie boi się głębi. Jednak jego głód autentyczności może zamienić się w frustrującą powolność dla tych, którzy szukają jedynie efemerycznych iskr. Jego zmysłowość jest przypływem: nie prosi o pozwolenie, wdziera się, otula. Kocha z siłą łacińskiej ziemi, z ciepłem, które grzeje, ale nie parzy, pozostawiając jedynie popiół niezatartego wspomnienia. Szuka zjednoczenia dusz, a nie posiadania ciał.
Pochodzi jako zdrobnienie od imienia Antonio, ale jest już powszechnie używanym imieniem autonomicznym, szczególnie na Sycylii.
Wynika z Antonia, od gens Antonia; jego dokładne znaczenie jest niepewne, tradycyjnie kojarzone z ideą „kwiatu” (greckie anthos).
10 maja, na cześć świętego Antonina Pierozziego, arcybiskupa Florencji.
Nino, Totò, Tonino, Ninuccio: bardzo rozpowszechnione w południowych Włoszech formy czułe.
Szczególnie na Sycylii i w południowych Włoszech, gdzie jest to tradycyjne imię, bardzo głęboko zakorzenione.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.