Znaczenie: mały święty.
włoski zdrobniałe od Santo, z łacińskiego „sanctus”: święty.
1 listopada
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Wszystkich Świętych.
Powszechne wspomnienie, które od wczesnego średniowiecza gromadzi pamięć o wszystkich osobach godnych uwagi, niezależnie od tego, czy zostały one oficjalnie uznane, czy nie. Oficjalnie przestrzeń do celebracji tym, którzy nie mają własnego dnia, czcząc wszystkie życia, które zapisały się w historii dzięki swej szlachetności lub hojności.
Co z tego zostaje: Można w tym dostrzec dowód na to, że wzorowość nie ogranicza się do kilku odosobnionych bohaterów, lecz przejawia się w tysiącach zwykłych życiorysów. To sposób na uznanie, że ludzka wielkość ma charakter zbiorowy i ciągły.
Źródło: catholicsaints.info
Santino obchodzi imieniny we Francji, w USA, w Hiszpanii, w Brazylii, w Argentynie i w Niemczech 1 listopada.
Santino jest w stu procentach włoskie, to czuły zdrobniały wariant imienia Santo, wywodzącego się z łacińskiego „sanctus”, czyli „święty”. Dosłownie oznacza „mały święty”. Kiedyś nadawano je z pobożności, a dziś ceni się je za melodyjny rytm i niezaprzeczalny włoski ciepło. Ponieważ wywodzi się bezpośrednio z słowa oznaczającego świętego, naturalnie kojarzy się ze świętem Wszystkich Świętych, Ognissanti, obchodzonym 1 listopada.
W Stanach Zjednoczonych Santino niesie ze sobą bogaty, italo-amerykański smak, przywołując na myśl rodzinę, tradycje i pewien filmowy urok, na zawsze naznaczony postacią Sonny’ego Corleone z „Ojca chrzestnego”. Jednak poza tym popularnym echem jest to po prostu eleganckie, romantyczne i dziedziczne imię, które zyskuje nową popularność wśród rodziców, którzy cenią jego rytm oraz powiązania z imionami Antonio i Marco oraz z klasycznym włoskim repertuarem.
Dziś Santino wydaje się charyzmatyczne, stylowe i czyste, jest to imię, które w sobie niesie muzykę. Udaje mu się być jednocześnie pobożnym w pochodzeniu i eleganckim w brzmieniu, oferując przyjazne zdrobnienia Sonny lub Tino do codziennego użytku.
Santino niesie w sobie rezonujący echo łacińskiego sanctus, ale przefiltrowane przez czułość potocznego zdrobniałego włoskiego. To nie jest zimna majestatyczność kanonizowanego świętego, lecz ciepła, niemal dotykowa świętość. Archetyp świętego rzemieślnika, tego, kto dotyka surowego materiału, by ujawnić w nim ukrytą łaskę. Jego przewodni ideał to nie chwała, lecz subtelna integralność, ta zdolność do pozostawania czystym, nie będąc przy tym kruchym. Posiada łagodną władzę, tę ostrza dobrze naostrzonego noża: tnącą, precyzyjną, niezbędną. Jak mówił Dostojewski: „Piękno zbawi świat.” Santino jest właśnie tym pięknem, nie tym z witraży, lecz tym rąk, które budują. Jest zasiany przez swoją etymologię: mały wzrostem, ogromny obecnością. Nie dąży do dominacji, dąży do uświęcenia chwili. Jego siła tkwi w przyjętej prostocie, w ziemskim zakorzenieniu, które kontrastuje z lekkością jego imienia. Jest mostem między profanum a sakram, realistą-poetą, który znajduje boskie w codzienności. Jego spojrzenie jest czyste, bez owijania w bawełnę, bo nie ma nic do ukrycia za pancerzem. Jest Santino: mały święty, który chodzi wśród nas, bez osądzania, z aktywną życzliwością i zaskakującą głębią dla kogoś, kto wydaje się taki lekki.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
W miłości Santino nie gra w kotka i myszkę; jasno i wyraźnie kładzie na stół swoje dłonie i intencje. Porywa swoją obecnością, a nie popisami. Jego podejście jest zmysłowe, bezpośrednie, wręcz zbyt szczere dla niektórych. Przyciąga dusze, które szukają kotwicy, a nie burz. Nie znosi dwuznaczności ani dziecinnych gier: dla niego miłość jest aktem tworzenia, jak dzieło sztuki wymagające absolutnej uwagi. Co go męczy? Płytkość, ta pustka, która za głośno się śmieje. Potrzebuje głębi, tej milczącej wspólnoty, w której wystarczy jedno spojrzenie, by powiedzieć wszystko. Jest pełen pasji, ale nie zazdrosny; chce partnera, a nie przedmiotu. Jego czułość jest jak w pracowni: pracuje się tam, buduje, zostawia ślady. Kocha dotyk, ciepło, surową rzeczywistość ciał i umysłów. Nie obiecuje wieczności kwiatami, oferuje ją czynami. Jeśli szukasz wiatru, uciekaj. Jeśli szukasz stabilnego płomienia, kominkowego ognia, który ogrzewa duszę i ciało, to znalazłeś swój odpowiednik. Jest bezpośredni, zmysłowy i duchowo otwarty.
To włoskie określenie oznaczające „mały święty”, zdrobnienie od Santo, wywodzące się z łacińskiego sanctus, co oznacza święty.
Tak, to klasyczne włoskie imię, czulejsza forma imienia Santo.
Tradycyjnie jest powiązany z świętem Wszystkich Świętych, obchodzonym 1 listopada, co doskonale pasuje do imienia oznaczającego „święty”.
Tak, Santino „Sonny” Corleone uczynił to imię znanym w popkulturze, choć imię to istnieje od dawna przed filmem.
Sonny, Tino i Santi to powszechne formy imienia Santino.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.