Znaczenie: jedyna, szlachetna; (arabskie) pragnienie, życzenie.
Mona ma kilka źródeł: arabskie „Mouna” (życzenia, pragnienia), irlandzkie Muadhnait („szlachetna”) oraz greckie, jako zdrobnienie od Monica; we francuskim jest często kojarzone ze świętą Moniką.
27 sierpnia
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święta Monika.
Berberska kobieta z IV wieku, pochodząca z Afryki Północnej i matka filozofa Augustina. Wykazała się nieustanną cierpliwością, pozostając blisko swojego buntowniczego syna, wspierając go swoją obecnością i wytrwałością, aż znalazł swoją drogę.
Co z tego zostaje: Dowiaduje się tutaj, że miarą miłości nie jest zgodność, lecz zdolność do pozostania wiernym tym, których kocha, nawet gdy się oddalają. Ta delikatna upór jest uniwersalną siłą, która przenika pokolenia.
Mona obchodzi imieniny we Francji, w USA, w Hiszpanii, w Brazylii i w Niemczech 27 sierpnia; w Argentynie 31 sierpnia.
Mona to krótkie, uniwersalne i uroczo wieloznaczne imię, ponieważ jego korzenie sięgają jednocześnie kilku kultur. W języku arabskim „Mouna” przywodzi na myśl życzenia, pragnienia i aspiracje serca; w irlandzkim gaelickim Muadhnait oznacza „szlachetna”; a w świecie chrześcijańskim Mona służy jako zdrobnienie od Monica — stąd jego związek ze świętą Moniką z Hippony, matką świętego Augustyna, której wspomnienie obchodzone jest 27 sierpnia.
Ta mnogość czyni z Mony imię-paszport, które czuje się swobodnie wszędzie: w Maghrebie, w Irlandii, w Skandynawii, we Włoszech. Przywołuje ono również nieodparcie Mona Lisę — „Mona Lisa” Leonarda da Vinci — co nadaje mu aromat tajemnicy i ponadczasowej elegancji.
Dziś Mona uwodzi swoją retro-modernością: dwie zaokrąglone sylaby, miękka i pewna brzmieniowo nazwa, wygląd zarówno vintage, jak i modny. To imię, które pamięta o swoim szlachetnym pochodzeniu, pozostając przy tym niezwykle przystępne.
Mona nosi w sobie uroczą tajemnicę, niczym uśmiech jej słynnej imienniczki namalowanej przez Leonarda da Vinci. Jej wielorakie korzenie – arabskie, związane z życzeniami, irlandzkie, oznaczające szlachetność, oraz greckie, nawiązujące do świętej Moniki – czynią z tego imienia skrzyżowanie dróg, a typowa Mona odziedziczyła po tej różnorodności osobowość trudną do zamknięcia w jednej kategorii. Wyjątkowa, nieco nieuchwytna, chętnie podkreśla swoją unikalność.
Ze swojego znaczenia „szlachetna” czerpie naturalną elegancję i pewien dystans: Mona nie znosi wulgarności ani byle jakich kompromisów. Ale ta szlachetność nie jest wcale zimna; towarzyszy jej prawdziwe ciepło i wrażliwość, która łatwo daje o sobie znać. Uważna wobec innych, lojalna w przyjaźni, potrafi też schronić się w swoim ogrodzie tajemnic, co podkreśla jej numerologia z siódemką – to upodobanie do introspekcji, książek i myśli, które potrzebują czasu.
Jej słynne imienniczki, historyczka Mona Ozouf czy eseistka Mona Chollet, rysują pociągający czerwony wątek: to kobiety myślące, wykształcone, niezależne, które myślą własnym głosem i nie boją się płynąć pod prąd. U typowej Mony odnajdujemy ten miks inteligencji i łagodności, tę zdolność do obserwacji przed podjęciem decyzji.
Pod pozorem powściągliwości tli się piękna fantazja i poczucie humoru często pozbawionego uśmiechu. Mona intryguje tak samo, jak uspokaja: nigdy nie da się do końca przejrzeć jej uśmiechu, a to właśnie czyni jej urok. Krótkie, ale gęste znaczeniowo imię – jest z tych, o których się pamięta – dyskretna obecność, a jednak niemożliwa do zapomnienia.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Mona, ta płonąca dualność między celtycką elegancją a orientalną mistyką, nie lubi przemijających gier. Dla niej miłość jest świętą przysięgą, „Mouną” składaną z niemal duchową intensywnością. Urzeka aurą greckiej szlachetności, która czyni ją jednocześnie niedostępną i nieodparcie łagodną. Przyciąga ją głębia duszy, ta „jedyna” więź, która oddaje echo jej własnej potrzeby wyłączności. Ale uwaga: jeśli zapanuje rutyna lub powierzchowność, jej irlandzko-święty ogień szybko gaśnie. Szybko nudzą ją lekkie serca, niezdolne zrozumieć, że każdy pieszczotliwy gest musi mieć znaczenie, a każde spojrzenie być dotrzymaną obietnicą. Mona kocha tak, jak się modli: z całkowitą, zmysłową i bezkompromisową oddanością. Nie szuka kochanka, lecz świadka swojej duszy. Jeśli nie umiesz czcić tego żaru, odejdzie z cichym wdziękiem tej, która wie, że pozostaje jedyna.
Mona ma kilka pochodzeń: arabskie („Mouna”, życzenia), irlandzkie („szlachetna”) oraz greckie, jako zdrobnienie od Monica.
Obchodzone jest zwykle 27 sierpnia, wraz ze świętą Moniką, od której Mona jest zdrobniałą formą.
Według pochodzenia: „jedyna, szlachetna”, a także „pragnienie, życzenie” w języku arabskim.
Tak, obraz Leonarda da Vinci jest nazywany „Mona Lisa”, a „Mona” jest skrótem włoskiego słowa „Madonna” (pani).
Jest w zdecydowanej większości żeńskie.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.