Znaczenie: potężny na swojej ziemi.
z germańskiego „land” (ziemia, kraj) i „ric” (potężny, król).
10 czerwca
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święty Landry.
Biskup Paryża w VII wieku. W obliczu zniszczającej głodu sprzedał skarby swojego kościoła, aby kupić chleb i nakarmić swój lud. Następnie założył szpital, który stał się Hôtel-Dieu, tworząc strukturę przyjęcia dla najbardziej wrażliwych.
Co z tego zostaje: Dowiadujemy się tu, że bogactwo nie jest stworzone do trzymania, lecz do dzielenia, gdy w grę wchodzi przetrwanie. To przykład odwagi: preferowanie konkretnego dobra innych ponad prestiż pełnionych funkcji.
Landry obchodzi imieniny we Francji i w USA 10 czerwca.
Landry to stare frankijskie imię, za którym stoi rzeczywisty święty. Złożone z germańskich elementów „land” (kraj) i „ric” (władza), oznacza coś w rodzaju „władcy kraju”. Jego najbardziej znanym nosicielem jest święty Landry z Paryża, biskup VII wieku, który podczas straszliwego głodu w 650 roku sprzedał srebrne sztabki kościoła oraz swój własny majątek, aby nakarmić głodnych – i założył szpital, który stał się słynnym Hôtel-Dieu w Paryżu.
We Francji Landry przetrwało głównie jako nazwisko oraz jako regionalne, starożytne imię, przywołujące jego średniowieczne korzenie. W Stanach Zjednoczonych zyskało nowe życie, zwłaszcza w kulturze kajuńskiej i kreolskiej Luizjany, gdzie Landry jest dumnym nazwiskiem (Parafia Landry, ktoś wie?). Amerykańscy rodzice coraz częściej używają tego imienia dla chłopców i dziewcząt, przyciągnięci jego miękkim, ale solidnym brzmieniem.
Dziś Landry brzmi ciepło, południowo i nieco arystokratycznie – to imię, które niesie ze sobą prawdziwą historię, francuską elegancję i świętego, który wcielał w sobie hojność.
Landry miesza ze sobą dwa bardzo różne smaki: stal imienia starego frankijskiego pana wojennego — „reguła kraju” — i czułość świętego, który je nosi, biskupa, który ogołocił własny kościół, by nakarmić głodnych. To połączenie nadaje imieniu szlachetny spokój: łagodny autorytet wynikający z dobroci, siłę oddaną do dyspozycji innych. Landry często posiada naturalną, nienarzuconą godność, jest tego typu osobą, do której ludzie instynktownie zwracają wzrok, gdy sprawy stają się trudne.
Imię Landry ma jakość nowoczesnego dżentelmena (lub damy) z Południa, dzięki swoim głębokim korzeniom w kraju kajuńskim Luizjany. W sobie nosi gościnność — jest hojny, gościnny, przywiązany do rodziny i lojalności. Można sobie wyobrazić Landry’ego przyjmującego całą rodzinę, pamiętającego imię każdego, dbającego o to, by nikt nie odszedł głodny. To dziedzictwo świętego, które spokojnie żyje w nas.
Liczba dwa, która rządzi imieniem, skłania się ku harmonii i współpracy: Landry’owie mają tendencję do bycia dyplomatami i budowniczymi mostów, bardziej zainteresowanymi łączeniem ludzi niż ich dominowaniem. Jednak dawne „ric” — moc — nie zniknęło. Pod łagodnością kryje się prawdziwa siła charakteru i uparty kompas moralny; Landry będzie stał twardo za tym, co jest słuszne, i będzie mógł zdecydowanie prowadzić, gdy będzie to konieczne, jednocześnie pozbawiony próżności. Pomyśl o spokojnym trenerze, noszącym kapelusz, który dowodzi szatnią swoją stabilnością. W głębi Landry to imię pełnej gracji siły: zakorzenione, lojalne, hojne i cicho sprawujące władzę. Udaje mu się być jednocześnie arystokratycznym i rodzinnym — regułą kraju, która woli służyć niż rządzić.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Landry nie uprawia uwodzenia, on je w sobie nosi. Z tym germańskim rdzeniem zakorzenionym w ziemi podchodzi do namiętności jak do wylewania fundamentów: ciężko, z zamiarem, z intensywnością, która trzęsie ścianami. Uwodzenie, dla niego, jest aktem łagodnego, ale nieuchronnego podboju. Przyciąga dusze swoją magnetyczną obecnością, tym naturalnym autorytetem wypływającym z „ric”, wewnętrznego króla. Nie goni za miłością; czeka, aż świat przyjdzie do niego, oczarowany jego cielesną stabilnością i żywotną potrzebą posiadania emocjonalnego.
Co go męczy? Ulotna lekkość, niezdecydowanie, wszystko, co nie zakorzenia się. Potrzebuje czuć, że posiada teren sentymentalny, być niewzruszonym filarem. Jego miłość jest zmysłowa, dotykowa, niemal zbyt realna. Chce czuć drugą osobę pod palcami, sprawdzić solidność więzi. Jeśli partnerka próbuje bawić się w emocjonalne łaskotki, on się rozpada. Chce porozumienia królów i królowych, zjednoczenia, w którym ziemia i władza się łączą. Bez tej głębi pozostaje na swojej ziemi, samotny i potężny.
Wywodzi się z frankijskiego Landric, oznaczającego „rządzenie krajem”, łączącego „kraj” i „ric” (władza).
Biskup Paryża z VII wieku, który karmił ubogich podczas głodu i założył szpital, który stał się Hôtel-Dieu; jego święto przypada na 10 czerwca.
Oba. Historycznie męskie i francuskie, jest obecnie używane w Stanach Zjednoczonych zarówno dla chłopców, jak i dziewcząt.
Tak, to francuskie imię o frankijskim pochodzeniu, dziś najbardziej znane jako nazwisko, w tym w Luizjanie.
Jego święto obchodzone jest 10 czerwca.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.