Znaczenie: „niech Bóg doda”, „przez Boga powiększony”.
Wyprowadzone z hebrajskiego Yosef, „niech Bóg doda”, które dotarło do włoskiego przez greckie Ioseph i łacińskie Ioseph/Iosephus.
19 marca
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święty Józef.
Charpentier z Nazaretu, mąż Marii i ojciec chrzestny Jezusa, w I wieku w Galilei. Ochronił swoją rodzinę, uciekając do Egiptu, by uniknąć prześladowań, a następnie wychowywał Jezusa, przekazując mu swój zawód i wartości ludzkie.
Co z tego zostaje: Odkrywa się w niej dyskretną siłę codziennego zaangażowania: chronić to, co nam powierzone, i brać odpowiedzialność za swoje działania, nie szukając chwały. To przykład wybranego ojcostwa, opartego na działaniu i poświęceniu, a nie na krwi.
Giuseppe obchodzi imieniny we Francji, w USA, we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii, w Argentynie i w Niemczech 19 marca.
Giuseppe jest jednym z filarów włoskiej onomastyki: przez pokolenia figurował wśród najczęściej nadawanych imion męskich, wraz z nieskończoną kolekcją czułych zdrobnień. Wywodzi się z hebrajskiego Yosef, które w Biblii nosił syn Jakuba, sprzedany przez braci i stający się potężny w Egipcie, a następnie stał się uniwersalny dzięki świętemu Józefowi, cieśli i mężowi Maryi.
Kulturowo Giuseppe przywołuje solidność, zamiłowanie do pracy i poczucie rodzinne: to imię głowy rodziny, rzemieślnika, człowieka słowa. Święto 19 marca, z jego ogniskami i zeppole, stało się z jego powodu we Włoszech Dniem Ojca. Imię przeszło przez historię Włoch, od Garibaldiego po Verdiego, nabierając patriotyzmu i wielkiej sztuki.
Dziś Giuseppe zachowuje tradycyjny i uspokajający blask, nieco w stylu vintage, ale wciąż budzący szacunek. Młodzi chętnie go skracają (Peppe, Beppe, Pino), czyniąc go ciepłym i nieformalnym. To klasyk, który się nie starzeje, synonim niezawodności.
Giuseppe emanuje lojalność: jest skałą, na której można polegać, wiernym przyjacielem i członkiem rodziny, którego słowo jest równoznaczne z zobowiązaniem. Jego humor jest żywy i hojny, zdolny jednym trafnie dobranym słowem rozluźnić atmosferę przy stole, podczas gdy jego spokojna energia skłania go do działania bez zbędnego agitu. Postępuje z uspokajającą stabilnością, wyraźnym poczuciem obowiązku i naturalną dyplomacją, która pozwala mu łagodzić napięcia. Jest wrażliwy, ale nie eksponuje tego, posiada umiarkowaną fantazję i pielęgnuje spokojną ambicję: tę dotyczącą trwałych rezultatów, a nie efektownych zrywów. Jest niezależny, ale nie samotny, nie ma dużego potrzeby błyszczenia pod reflektorami i preferuje dyskretne uznanie za dobrze wykonaną pracę.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Giuseppe nie jest miłośnikiem płonących słomianych ogników; szuka akumulacji, gęstości, tej boskiej łaski, która „dodaje” do duszy. W miłości jest budowniczym intymnych sanktuariów, uwodzącym ciężką od obietnic obecnością i zakorzenioną, niemal ziemską zmysłowością. Nie goni za efemerycznymi błyskawicami, preferuje wolny ogień, który spala i przemienia. Fascynuje go głębia, ta zdolność do wzbogacania ukochanej osoby częścią siebie, do uczynienia z dwóch samotności nierozłącznej całości. Z drugiej strony szybko nudzi go powierzchowność, te gładkie relacje, pozbawione historii lub duchowej wagi. Dla niego nuda jest prawdziwym cudzołóstwem. Potrzebuje porozumienia, które rezonuje jak wzajemna modlitwa, w którym każdy gest, każdy wzrok dołącza do wspólnego dzieła, tworząc bogactwo emocjonalne, którego nic nie jest w stanie zachwiać. Kocha z żarliwością, która wydaje się błogosławiona, ale wymaga lojalności na każdą próbę.
Pochodzi z hebrajskiego Yosef i oznacza „niech Bóg doda” lub „przez Boga pomnożony”, będąc wyrazem pragnienia pomyślności i potomstwa.
19 marca, dzień świętego Józefa, męża Marii, który we Włoszech pokrywa się z Dniem Ojca.
Pochodzi z Biblii i jest hebrajskiego pochodzenia: to imię należy zarówno do patriarchy, syna Jakuba, jak i do świętego Józefa, ojca chrzestnego Jezusa.
Jest ich wielu: Beppe, Peppe, Pino, Pippo, Bepi, Geppo, Josè, a także żeńska forma Giuseppina.
Przez długi czas znajdował się w czołówce najczęściej nadawanych imion we Włoszech; dziś wybiera się go rzadziej dla noworodków, ale pozostaje bardzo cenionym klasykiem, zwłaszcza na południu.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.