Znaczenie: ukochana, ceniona.
Od przymiotnika imiesłowowego (participe passé) starofrancuskiego czasownika esmer, oznaczającego „szacować, kochać, cenić”, wywodzącego się z łacińskiego aestimare; Esmée oznacza więc „tę, którą szanuje się, którą się kocha”.
20 lutego
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święta Elżbieta z Asyżu.
Włoska szlachcianka z XIII wieku, bratanica Klary z Asyżu. Po życiu towarzyskim dołącza do swojej ciotki w klasztorze Świętego Damiana, by tam żyć w ascezie i ciszy.
Co z tego zostaje: Można wybrać zmianę kursu i odrzucić pozory, by szukać tego, co najważniejsze. Ta odważna skromność pozostaje wzorem wewnętrznej jasności.
Źródło: Nominis — Église catholique en France · Nominis
Esmée obchodzi imieniny we Francji 20 lutego.
Esmée ma staroświecki i wyszukany urok imion średniowiecznych. Nie wywodzi się od świętego, lecz od słowa: jest to imiesłów przymiotnikowy bierny starofrancuskiego czasownika esmer, oznaczającego „szanować, kochać”, który sam pochodzi z łacińskiego aestimare. Esmée oznacza więc dosłownie „ta, która jest kochana i szanowana” — komplement w formie imienia.
Pokrewny z imieniem Aimée, był ceniony przez frankofońską szlachtę w średniowieczu, a następnie rozprzestrzenił się w świecie anglojęzycznym w formie Esme, spopularyzowanej w XX wieku przez opowiadanie J.D. Salingera. Ciekawostka: początkowo Esmé mogło być imieniem męskim, jak w przypadku szkockiego księcia Esmé Stuarta.
Dziś Esmée zachwyca swoim miękkim brzmieniem i romantycznym charakterem, łącząc retro delikatność z dyskretną elegancją. Ożywione niedawno przez kulturę popularną, jest rzadkim, czułym i wyrafinowanym imieniem, które ma smak dobrze strzeżonej tajemnicy.
Esmée nosi swoje etymologiczne znaczenie na ramieniu: to „ukochana, ceniona”, a od niej promieniuje łagodność, która natychmiast budzi czułość i szacunek. Dzięki rzadkiej wrażliwości (8/10) i dyplomacji pełnej subtelności (8/10), Esmée należy do tych osób, które dostrzegają niuanse, wyczuwają niedopowiedzenia i potrafią znaleźć właściwe słowo w odpowiednim momencie. W jej towarzystwie czujemy się zrozumiani.
Jej imię ma średniowieczny i cenny szlif, co odbija się na jej wyglądzie: Esmée pielęgnuje retro urok, gust w wyrafinowaniu i dyskretną elegancję, która nigdy nie stara się za bardzo (potrzeba uwagi 4/10). Przedkłada niuanse nad blask, a szczere rozmowy w cztery oczy nad wielkie sceny.
Ale nie dajmy się zwieść: pod delikatnością kryje się głęboka lojalność (8/10) i piękna stabilność (7/10). Esmée przywiązuje się na dobre, dotrzymuje słowa i staje się wiarygodną przystanią dla swoich bliskich. Jej fantazja (7/10) wyraża się w światach, które kocha – książkach, estetyce, romansowym imaginarium – bardziej niż w zamieszaniu.
Jej ambicja (6/10) jest realna, ale stonowana: Esmée idzie swoim tempem, z wymagającą postawą i poczuciem piękna, nie rozpychając się łokciami. Ta powściągliwość, daleka od nieśmiałości, jest formą wybranej elegancji. Podobnie jak jej imię, odrodzone dzięki literaturze i kinematografii, Esmée ma coś rzadkiego i słodkiego, co zostaje na długo – jest to osoba, której nie zapomina się, właśnie dlatego, że nigdy nie musiała się wysilać, by być cenioną.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
W swoim imieniu, które szeptem wyraża „ukochana”, Esmée nosi w sobie paradoksalne pragnienie bycia wybraną, ale nigdy po prostu posiadanej. Jej podejście do uwodzenia nie jest atakiem, lecz powolnym, zmysłowym i nieodpartym zaklęciem. Nie goni za sercami; pozwala swojej aurze, stworzonej z godności i naturalnej elegancji, działać jak cichy magnes. To, co ją budzi, to inteligencja, ta iskra, która sprawia, że czuje się naprawdę szanowana w oczach drugiej osoby. Szuka lustra, które odbija jej wartość, partnera zdolnego do odczytania jej subtelności bez ponaglania jej.
Z drugiej strony, nic nie męczy jej bardziej niż emocjonalna przeciętność lub powierzchowność. Ucieka przed okrutnymi grami władzy i pustymi deklaracjami. Dla niej miłość musi być wzajemnym uznaniem, wymianą szacunku, w której każdy gest ma znaczenie. Oddala się, gdy tylko gasi się światło szacunku, przedkładając królewską samotność nad banalną obecność kogoś, kto nie widzi jej naprawdę, nie dość dobrze.
Esmée oznacza „ukochana, ceniona”, od starofrancuskiego czasownika esmer („cenić, kochać”), wywodzącego się z łacińskiego aestimare.
Esmée obchodzi imieniny 20 lutego ku czci świętej Aimée. Była siostrzenicą świętej Klary z Asyżu.
Esmée, z akcentem i końcowym e, to francuska forma żeńska; Esme, bez akcentu, to zapis anglojęzyczny, czasem uniseksowy.
Jedno i drugie: średniowieczne z pochodzenia, przeżyło ostatnio wyraźny renesans, w dużej mierze dzięki kulturze popularnej.
Historycznie forma Esmé bywała czasem męska (jak w przypadku Esmé Stuart). Dziś Esmée jest w języku francuskim żeńska.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.