Znaczenie: Droga lub wielkie fale.
Z chińskiego 道 (dào), „Droga”, lub z homofonicznego znaku 涛 (tāo), „wielkie fale”.
3 lipca
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święty Tomasz.
Uczeń Jezusa z I wieku, pochodzący z Galilei. W obliczu ogłoszenia zmartwychwstania odmówił uwierzenia na słowo i zażądał dotknięcia ran, aby się o tym przekonać. Później towarzyszył swoim współbraciom aż do Indii, gdzie przekazywał swoje nauczanie.
Co z tego zostaje: Wątpliwość nie jest wadą, to forma rygoru intelektualnego, który chroni przed iluzją. Ma się prawo wymagać dowodów przed przyjęciem tego, co niewidzialne, i ta jasność umysłu jest siłą.
Źródło: Nominis
Tao obchodzi imieniny we Francji, w Hiszpanii i w Niemczech 3 lipca.
Tao to imię podróżnika, urodzonego na styku Wschodu i Zachodu. Jego korzenie sięgają chińskiego znaku 道 (dào), „Drogi” – tej zasady harmonii i naturalnego porządku, którą taoizm, tysiącletnia filozofia przypisywana Laozi, podniósł do rangi wizji świata. W przypadku imienia męskiego często stosuje się inny znak homofoniczny, 涛 (tāo), oznaczający „wielkie fale”: piękny obraz spokojnej siły.
We Francji Tao zawdzięcza swój wzrost fascynacji kulturami azjatyckimi oraz swojej skrajnej prostocie: trzy litery, zaokrąglona i otwarta wymowa, brak trudności w wymowie. Zbiera wszystkie cechy krótkiego i międzynarodowego imienia, poszukiwanego od lat 2000.
Dziś Tao przywołuje mądrość, równowagę i formę przyjętego zenu. Kalendarz chrześcijański we Francji, nie mając świętego o tym samym imieniu, łączy go przez grę znaczeń ze św. Tomaszem – „Ja jestem drogą, prawdą i życiem” – którego wspomina się 3 lipca.
Tao ma szczęście: niewiele imion ma w swoich literach zapisany program życia. „Droga”, ścieżka, przepływ – wszystko skłania do wyobrażenia sobie temperamentu, który idzie naprzód bez forsowania, jak woda, która omija przeszkodę zamiast uderzać w nią czołowo. W Tao tkwi spontaniczna filozofia, zdolność do puszczenia, której wielu potrzebuje całego życia, by ją nabyć.
Inspirowany mądrością taoistyczną oraz tym wizerunkiem „wielkich fal”, jaki niesie jego chiński znak, Tao rysuje się jako aktywny kontemplatywny: spokojny na powierzchni, potężny w głębi. Wyobraża się go jako osobę mało gadatliwą, ale sprawiedliwą, z tych, które długo obserwują przed podjęciem decyzji, a potem decydują dobrze. Jego siła nie leży w zamęcie, lecz w stałości.
Pokoleniowo Tao należy do tej fali krótkich i kosmopolitycznych imion wybieranych przez otwartych na świat rodziców, ciekawych tego, co inne. To nadaje jego profilowi dużą tolerancję, gust w różnorodności i łatwość w poruszaniu się między kulturami.
W miłości Tao często ukrywa dużą wrażliwość za swoją flegmatycznością, fantazję, która ujawnia się przez drobne akcenty ironicznego humoru. Nie ma imperatywnej potrzeby bycia w centrum uwagi: preferuje jakość więzi nad ilość spojrzeń. Niezależny, nieco marzycielski, nienawidzi, gdy ktoś mu dyktuje, i działa w oparciu o wzajemny szacunek. Podsumowując, Tao łączy dwie rzadko kompatybilne cechy: spokój i poryw. Temperament rzeki – spokojny, ale zawsze zmierzający w jakieś miejsce.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Tao nie goni za ogniem, pozwala mu przyjść. Z duszą przesiąkniętą „Droga”, podchodzi do uwodzenia jak do naturalnego przepływu, nie wymuszając nurtu. Jego urok jest cichy, nasycony zmysłowością, która nie krzyczy, ale otula, jak poranna mgła nad spokojnym jeziorem. Szuka harmonii, a nie brutalnego podboju. To, co go porusza, to głębokość spojrzeń, ta rzadka alchemia, w której słowa stają się zbędne. Z drugiej strony, ucieka wielkimi krokami przed jawną frywolnością, wyczerpującymi grami o władzę i jałowym wyczerpaniem. Potrzebuje więzi, która rezonuje z tym, co istotne, porozumienia, które bardziej przypomina wspólną drogę niż narzucony los. Męczy się, gdy lekkość staje się pusta, gdy dusza nie ma korzeni, które podtrzymują lot. Dla niego kochać to sztuka obecności, delikatny taniec, w którym każdy gest ma znaczenie, w którym nie się posiada, lecz wzajemnie oferuje przestrzeń do oddychania.
Z języka chińskiego: z ideogramu 道 (dào), „droga”, serca taoizmu, lub z jego homofonu 涛 (tāo), „fale”, częściej używanego w imionach.
„Droga, ścieżka” w sensie filozoficznym; dzięki znakowi 涛, „wielkie fale, potężne fale”.
Tak: Tao obchodzone jest 3 lipca, dnia, który kalendarz poświęca świętemu Tomaszowi. Apostoł (I w.) — Tomasz, zwany Didymos (Bliźniak), należał do małej grupy uczniów, których Jezus wybrał od pierwszych dni swojego życia publicznego, aby uczynić z nich apostołów. Jest „jednym z Dwunastu”, jak to
Słowo Tao jest fundamentalnym pojęciem taoizmu, ale imię nie ma znaczenia religijnego: jest przede wszystkim imieniem świeckim i poetyckim.
Nadawane jest głównie chłopcom we Francji, ale jego dźwiękowa neutralność sprawia, że teoretycznie jest imieniem męsko-damskim.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.