Znaczenie: kwiat.
Z łacińskiego flos, floris („kwiat”); Flora była również imieniem rzymskiej bogini rozkwitu i wiosny.
24 listopada
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święta Flora z Kordoby.
Młoda kobieta o mieszanym pochodzeniu z IX wieku, w Hiszpanii pod panowaniem omajadów. W obliczu prześladowań religijnych odmówiła porzucenia swojej chrześcijańskiej wiary, wybierając śmierć zamiast wyrzeczenia się wolności sumienia.
Co z tego zostaje: Dowiadujemy się tu, że wewnętrzna spójność czasem wymaga zapłacenia wysokiej ceny. Odmowa ugięcia się pod presją grupy pozostaje najbardziej absolutnym aktem odwagi.
Flora obchodzi imieniny we Francji, w USA, we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii, w Argentynie i w Niemczech 24 listopada.
Flora to, w prosty i piękny sposób, „kwiat”, od łacińskiego flos, floris. W starożytnym Rzymie Flora była boginią kwitnienia i wiosny, czczoną podczas świąt Floralia, co obdarza imię radosnym, wiosennym i jaśniejącym charakterem. Chrześcijaństwo spopularyzowało je dzięki świętej Florze z Kordoby, młodej męczenniczce mozarabskiej z IX wieku, której wspomnienie obchodzone jest 24 listopada, co nadaje mu silne hiszpańskie korzenie.
W Hiszpanii i Ameryce Łacińskiej jest to klasyczne, słodkie i nieco retro imię, silnie związane z naturą. Przez długi czas kojarzono je z babkami, ale właśnie dlatego teraz wraca z mocą w ramach mody na imiona „kwiatowe” i vintage. Słowo „flora” oznacza również zespół roślin występujących w danym regionie, co wzmacnia jego związek z zielenią i życiem.
Dziś wyraża czułość, świeżość i optymizm. Jest to krótkie, żeńskie imię, łatwe do wymówienia w wielu językach, przywołujące ogrody, wiosnę i prostą, naturalną urodę.
Flora przynosi chlubę swemu znaczeniu: jest duszą w rozkwicie, obdarzoną hojną wyobraźnią (8) i wrażliwością na wierzchu (8), która łączy ją z urodą małych rzeczy. Lubi to, co piękne, co rośnie, co pachnie wiosną, i ma dar zarażania dobrym humorem (7): w jej otoczeniu atmosfera staje się lżejsza, jakby otwierała okno. Nie należy do tych, którzy narzucają; należy do tych, którzy bez wysiłku oświetlają otoczenie, z tą mieszanką słodyczy i radości, która przywodzi na myśl rzymską boginię rozkwitu.
Jej dyplomacja (7) czyni ją ugodową: woli budować mosty niż stawiać mury, i potrafi mówić trudne rzeczy owinięte w delikatność. Pod tą łagodnością kryje się jednak więcej korzeni, niż się wydaje: liczba 7 nadaje jej refleksyjny, niemal kontemplacyjny podkład, a pamięć o świętej Florze z Kordoby – tej młodej kobiecie, która się nie złamała – dodaje jej spokojnej stanowczości, gdy trzeba bronić tego, co ważne. Flora jest uprzejma, nie naiwna.
Z średnią energią (6) i rozsądną stabilnością (6) lepiej funkcjonuje w ciepłych i kreatywnych środowiskach niż w czystej rywalizacji; jej ambicja (5) nie polega na wspinaniu się, ale na uprawianiu – projektów, więzi, własnego ogrodu, rzeczywistego lub symbolicznego. Potrzebuje pewnej dawki czułości (besoin_attention 5), poczucia bycia kochaną i dobrego towarzystwa, a oddaje czułość pomnożoną. Może grzeszyć marzycielstwem lub nadmiernym unikaniem konfliktów, ale jej naturalny urok rozbraja. W jednym obrazie: dusza w rozkwicie, wiosenna i wrażliwa, która czyni świat miejscem nieco bardziej przyjaznym samym faktem swojej obecności.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Flora nie zna miłości na pół gwizdka; przeżywa ją z efemeryczną i niszczycielską intensywnością kwiatu, który otwiera się na pierwszy promień słońca. Jej uwodzicielskość jest naturalna, nie obliczona, to zapach, który otula, bez potrzeby jej wysiłku. Jest w równym stopniu cielesna i duchowa, szukając tej pierwotnej więzi, w której dusza rozbiera się tak samo jak ciało. Przyciąga ją witalność, ci, którzy potrafią świętować życie z tą samą przepełniającą pasją, co ona. Jednak ucieka przed zimnem i rutyną; dla niej obojętność jest powolną śmiercią wszelkiej więzi. Jeśli ogień zgaśnie, jeśli rutyna zabije zaskoczenie, jej serce, tak delikatne jak płatek, zamyka się szczelnie. Nie wybacza braku autentyczności ani nudy. Szuka towarzysza, który będzie jej żyzną ziemią, który ją odżywi i pozwoli jej rozkwitnąć w całej swej chwale, rozumiejąc, że jej piękno tkwi w zdolności do zamieniania powietrza w czystą magię.
Oznacza „kwiat”, od łacińskiego flos, floris. Było to imię rzymskiej bogini wiosny i kwitnienia.
24 listopada, w święto św. Flory z Kordoby, dziewicy i męczennicy mozarabskiej IX wieku.
W mitologii rzymskiej bogini kwiatów, ogrodów i wiosny, czczona podczas świąt Floralia.
Było bardzo popularne w poprzednich pokoleniach, ale teraz odżywa w ramach trendu na imiona kwiatowe i w stylu vintage.
Tak, obie wywodzą się z tego samego łacińskiego źródła; w nauce „flora” oznacza zespół roślin występujących w danym miejscu.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.