Znaczenie: ukochany.
Z hebrajskiego Dāwīḏ, „ukochany”.
29 grudnia
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święty Dawid.
Król Izraela w X wieku p.n.e., z rodu Jessego. Zjednoczył lud, przeniósł świętą Arkę do Jerozolimy i skomponował psalmy wyrażające ludzką rozpaczy i nadzieję. Jego panowanie złożyło podwaliny polityczne i duchowe narodu.
Co z tego zostaje: Tu się dowiaduje, że błąd nie wymazuje zdolności do wstania. Upór i kreatywność mogą przekształcić życie naznaczone błędami w trwały dziedzictwo.
Źródło: Nominis — Église catholique en France · Nominis
Davide obchodzi imieniny we Francji, we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii i w Niemczech 29 grudnia.
Davide znajduje się wśród najbardziej lubianych i rozpowszechnionych imion biblijnych we Włoszech, a jego siła tkwi w paradoksie: oznacza „ukochany, wybrany”, ale przywołuje przede wszystkim odwagę. Wzorcem jest król Davide, młody pasterz, który za pomocą procy pokonał giganta Goliata i został królem Izraela, poetą Psalmów oraz – według Ewangelii – przodkiem Jezusa. Takie CV sprawiło, że imię stało się synonimem osoby, która zwycięża mimo wszelkich przeciwności.
We Włoszech imię ma również ogromną wagę artystyczną dzięki Dawidowi Michała Anioła, absolutnemu arcydziełu włoskiego renesansu, światowemu ikonie piękna i ukrytej siły. Davide jest więc postrzegany jako imię jednocześnie ciepłe i mocne, nowoczesne, choć sięgające korzeniami trzech tysięcy lat historii. Bardzo rozpowszechnione wśród osób urodzonych od lat 70. XX wieku, pozostaje bezpiecznym, sympatycznym i męskim wyborem, nigdy nie wychodzącym z mody, dobrze pasującym zarówno do dziecka, jak i do dojrzałego mężczyzny.
Davide niesie w sobie ciężki i uwodzicielski wdzięk Michała Anioła, poszukującego duszy ukrytej w kamieniu. Jego imię, żydowskie dziedzictwo oznaczające „ukochany”, nie jest prostym etymologicznym wywodem, lecz cielesnym przeznaczeniem, które zmusza go do poszukiwania miłości tak, jak poszukuje się światła. Jest architektem własnych emocji, upartym artystą, który rzeźbi swoje życie z precyzją dłuta. Jaki jest jego rządziący ideał? Być jedynym, przeznaczym, tym, dla którego wszechświat staje. Ta potrzeba bycia kochanym, niemal czczonym, może prowadzić do melancholii Oscara Wilde’a: „Jestem wystarczająco silny, by przetrwać wszystko, z wyjątkiem bycia ignorowanym”. Davide nie żyje, on komponuje. Posiada wrodzoną elegancję, która przyciąga spojrzenia, ale także udawaną kruchość, maskę z zimnego kamienia na sercu z ciepłego marmuru. Dąży do intensywnej duchowej więzi, odrzucając banalność na rzecz dramatycznej i absolutnej piękności.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
W miłości Davide jest drapieżnikiem wrażliwości. Nie biegnie, przyciąga. Jego uwodzenie jest szeptem, spojrzeniem, które w trzy sekundy odbiera rozmówcy jego obrony. Szuka duszy bliźniaczej, tego całkowitego złączenia, w którym ego zanika, ustępując miejsca nierozłącznemu „nas”. Uwielbia napięcie, grę intelektualnego i cielesnego uwodzenia, ten taniec, w którym dotyka się siebie nawzajem, choć jeszcze się nie dotknęło. Ale uwaga: jeśli wyczuje rutynę lub chłód, zniknie tak, jak przyszedł, z lodowatą gracją. Nudzi go płytkość, obojętność i brak ambicji emocjonalnej. Davide potrzebuje lustra, które nie zwróci mu tego, jakim jest, lecz takiego, jakim marzy być. Chce być wybrany, jedyny, nie do zastąpienia. Jeśli zaoferujesz mu nudne bezpieczeństwo, ucieknie. Jeśli zaoferujesz mu niebezpieczną pasję, zostanie, uwięziony w twojej własnej grze. Kocha jak oddycha: intensywnie, koniecznie i czasem dusząco.
Oznacza „ukochany” lub „kochany”, od hebrajskiego Dāwīḏ.
Drugi król Izraela w Biblii, który pokonał giganta Goljata i któremu przypisuje się autorstwo Psalmów.
Dzień imienin Davide przypada 29 grudnia, ku czci świętego Dawida. Jest synem Jessego, króla Judy i Izraela, w Starym Testamencie.
Wszystkie trzy tradycje go czczą: jest postacią bibijską w judaizmie i chrześcijaństwie, a także pojawia się w islamie jako prorok Dawud.
Pisze się tak samo w bardzo wielu językach, zmienia się jedynie wymowa, co czyni je bardzo praktycznym i uniwersalnym.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.