Znaczenie: Ten, kto jąka się lub bąka.
Z łacińskiego Blasius, prawdopodobnie związanego z „blaesus” (kto jąka się, kto mamrocze, o niezręcznej mowie); jego ostateczne pochodzenie jest niepewne.
3 lutego
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święty Błażej.
Biskup Sebasty w Armenii w IV wieku, wykształcony w medycynie. Wykonywał swój zawód z absolutną hojnością, lecząc najuboższych, nigdy niczego nie żądając. Jego odmowa wyrzeczenia się swoich przekonań w obliczu prześladowań przyniosła mu męczeństwo.
Co z tego zostaje: Widzi się w nim siłę, by pozostać wiernym swoim zasadom, gdy wszystko skłania do poddania się. To również idea, że kompetencja powinna służyć ludzkiej godności, bez żadnych warunków.
Źródło: Wikidata
Blas obchodzi imieniny w USA, w Hiszpanii i w Argentynie 3 lutego.
Blas to krótkie i stanowcze imię, wywodzące się z łacińskiego Blasius, które tradycja wiąże z „blaesus”, czyli „ten, kto jąka się”. Swoją sławę zawdzięcza w całości świętemu Blasowi z Sebasty, biskupowi i męczennikowi IV wieku, który według legendy uratował dziecko przed udławieniem się ością; stąd jest patronem gardeł. Jego święto, przypadające 3 lutego, jest jednym z najżywszych w popularnym kalendarzu świętych: w wielu hiszpańskich miejscowościach błogosławi się gardła i spożywa roscos, „bula świętego Blasa”.
W świecie hiszpańskojęzycznym imię ma również swojego flagowego bohatera: admirała Blasa de Lezo, który zaledwie garstką ludzi bronił Cartageny de Indias w 1741 roku. Święty Blas nadaje nazwę dzielnicom, miasteczkom i świętom na terenie całej Hiszpanii i Ameryki Łacińskiej.
Dziś Blas postrzegany jest jako imię rdzennie hiszpańskie, ludowe i z tradycją, rzadko spotykane wśród noworodków, ale pełne korzeni i tradycji świątecznej. Brzmi prosto, uczciwie i serdecznie.
Blas to imię krótkie, ale o głębokim charakterze. Jego liczba 7 rysuje kogoś refleksyjnego, obserwującego, z wewnętrznym światem bogatszym, niż to, co pokazuje: Blas słucha, wyczuwa i dopiero wtedy mówi, a kiedy już to robi, zwykle trafia w sedno. W nim tkwi dyskretna mądrość, niemal uzdrawiająca — ukłon w stronę świętego lekarza z Sebasty —, ta zdolność uspokajania innych bez zbędnego gestykulowania.
Ale imię ma też niezwykle ludowy i ciepły podkład, kuty przez stulecia wiejskich świąt, błogosławionych roscos i chronionych gardeł. Dlatego Blas łączy introwersję siódemki z prostym humorem i lojalnością na całe życie: jest zamknięty w sobie, tak, ale nie suchy. W gronie swoich bliskich się otwiera, żartuje powoli i chroni z cichą stałością. Jego potrzeba uwagi jest niska; woli szczere uznanie niż głośne brawa.
Zabawna etymologia — „ten, kto jąka się” — pasuje do niego jak ukłon: Blas może potrzebować czasu, by ruszyć z miejsca, by się otworzyć, ale pod tą pozorną skąpością kryje się stanowczość. Nie bez powodu imię to nosił admirał, który z połową ciała i garstką ludzi stawił czoła całej flocie: kiedy Blas broni czegoś lub kogoś, staje się nieugięty, uparty i odważny aż do brawury.
Jego słabym punktem jest ta rezerwa: może wydawać się zdystansowany lub zamknięty, a prośba o pomoc przychodzi mu z trudem, jakby pokazanie gardła oznaczało obniżenie czujności. Ale kto ma cierpliwość, odkrywa lojalnego, mądrego i serdecznego Blasa, człowieka o głębokich korzeniach, który daje z siebie więcej im dłużej przebywa u twojego boku. Autentyczny, bez pozowania, swojski w najlepszym sensie.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Blas nie jest miłośnikiem górnolotnych przemówień ani teatralnych deklaracji. Jego esencja, naznaczona tym korzeniem, który sugeruje jąkanie, zamienia stosunek w taniec ciężkich cisz i spojrzeń, które niosą ciężar tego, co niewypowiedziane. W łóżku jego zmysłowość jest dotykowa, powolna, obsesyjna. Nie szuka prędkości, lecz rezonansu. Jego sposób uwodzenia jest hipnotyczny; porywa dzięki kruchości własnej początkowej niezręczności, tej, która zachęca do cierpliwości i intymnej eksploracji. Podnieca go porozumienie szeptu, otarcie skóry, które mówi więcej niż słowa, które z trudem mu wychodzą. Jednak to, co go odpycha, to intelektualny chłód, powierzchowność wymagająca płynności bez duszy. Potrzebuje głębi, tej, która buduje się w pauzach, w tłumionych jękach i w pewności, że jego brak werbalnej elokwencji jest kompensowany przez instynktowną, trzewiową intensywność. Kocha z pilnością kogoś, kto wie, że każde wypowiedziane słowo jest aktem odwagi, dlatego oddaje swoje ciało z surową szczerością, szukając tego elektrycznego połączenia, które wykracza poza język.
Tradycja łączy je z łacińskim „blaesus”, „ten, kto jąka się lub mamrocze”, choć jego ostateczne pochodzenie pozostaje niepewne.
3 lutego, jedno z najbardziej zakorzenionych świąt ludowych w hiszpańskim kalendarzu świętych.
Według legendy uratował dziecko, które dławiło się ością ryby; dlatego jest patronem chorób gardła.
W wielu miejscowościach błogosławi się gardła i spożywa błogosławione rogaliki, znane jako „bulla św. Blasa”.
To klasyczne, rdzennie hiszpańskie imię, dziś rzadko nadawane noworodkom, ale bardzo obecne w nazwach własnych miejscowości oraz w ludowych świętach.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.