Znaczenie: godny pochwały (tradycyjnie); z rodu Antoniuszów.
Antonio wywodzi się od rzymskiego imienia Antonius, z rodu Antoniuszów, o niepewnym etruskim pochodzeniu; ludowa tradycja przypisuje mu znaczenie „godny pochwały”.
13 czerwca
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święty Antoni z Padwy.
Portugalski franciszkanin i kaznodzieja z XIII wieku, aktywny we Włoszech. Rewolucjonizował kaznodziejstwo dzięki swojej biegłości w interpretacji tekstów oraz zdolności do dotarcia do najuboższych rzesz wiernych, stając się intelektualnym autorytetem swojego zakonu.
Co z tego zostaje: Dowiaduje się, że słowo może być narzędziem sprawiedliwości i więzi społecznej, gdy jest karmione uważnym czytaniem świata. Siła przekonania tkwi mniej w głośności, a bardziej w jasności myśli.
Antonio obchodzi imieniny we Francji, w USA, we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii, w Argentynie i w Niemczech 13 czerwca.
Antonio jest jednym z wielkich klasycznych imion w świecie hiszpańskojęzycznym. Pochodzi od rzymskiego Antonius, imienia sławnej rodziny starożytnego Rzymu, do której należał Marek Antoniusz. Tradycja ludowa przypisuje mu znaczenie „godny pochwały”, choć jego rzeczywiste etruskie pochodzenie jest niepewne.
Swoją ogromną popularność zawdzięcza ono głównie św. Antoniemu z Padwy, portugalskiemu franciszkaninowi z XIII wieku, wybitnemu kaznodziei i jednemu z najbardziej kochanych świętych: patronowi zagubionych przedmiotów oraz, w folklorze, opiekunowi kawalerów poszukujących partnera. Jego święto, przypadające 13 czerwca, jest jednym z najbardziej obchodzonych w Hiszpanii.
Antonio przez pokolenia był jednym z najczęstszych imion męskich w Hiszpanii i Ameryce Łacińskiej. Postrzegane jest jako solidne, szlachetne i bliskie, z nutą tradycji i ciepła. Jego wszechstronność w formie zdrobnień – Toño, Toni, Antón – czyni je jednocześnie formalnym i rodzinnym.
Antonio to imię filara. Jego profil rysuje go jako kogoś o najwyższej lojalności i dużej stabilności, osobę, na którą można liczyć, gdy sprawy przybierają zły obrót, emocjonalny dąb, który nie przewraca się przy pierwszym podmuchu wiatru. Nie jest to przypadkowe: dziedziczy aurę św. Antoniego z Padwy, hojnego świętego, do którego wszyscy zwracają się, by odzyskać to, co zaginęło, a także szlachetny ciężar rzymskiego imienia rodu Antoniuszów.
W Antonim jest spokojna szlachetność, poczucie obowiązku i danego słowa, które czyni go wiarygodnym. Z natury dyplomatyczny, woli budować mosty niż stawiać mury, a jego energia jest stała, a nie wybuchowa: to energia kogoś, kto przychodzi, zostaje i wykonuje pracę bez potrzeby oklasków. Dlatego jego potrzeba uwagi jest umiarkowana; wystarcza mu szacunek swoich bliskich.
Ale jego solidność nie czyni go całkowicie przewidywalnym. Liczba 7, która rządzi jego imieniem, ujawnia refleksyjny, niemal filozoficzny podtekst, a wielkie postacie, które nosiły to imię – poeta Machado, malarz Antonio López, aktor Banderas – przypominają, że pod pozorem powagi może bić wybitna wrażliwość artystyczna. Antonio obserwuje, medytuje i od czasu do czasu zaskakuje nieoczekiwaną głębią.
Jego fantazja jest stonowana i woli konkret od chimery; jego ambicja jest zdrowa, ale bez rozpychania się łokciami. Ryzyko dla Antoniego polega na tym, że przyzwyczaja się do swojej wiarygodności i bierze na siebie zbyt wiele cudzych odpowiedzialności z czystego poczucia obowiązku. Gdy nauczy się delegować i puszczać, pozostaje tym, kim zawsze był: hojnym i lojalnym przyjacielem, który pojawia się, gdy jest potrzebny, tak samo wiarygodnym jak święty, który dał mu imię.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Antonio nie udaje tajemniczego; jego uwodzenie to powolny ogień, bezpośredni i obciążony prastarą godnością, która hipnotyzuje. Kochając, czyni to z intensywnością, która jest posesywna, ale szanująca, szukając głębokiej więzi, która potwierdzi jego istotę. Przyciąga go kobieta, która rzuca wyzwanie jego spokojowi inteligencją i pasją, ktoś zdolny zrównoważyć jego tradycyjną tendencję z nowoczesną, nieprzewidywalną iskrą. Jednak jego cierpliwość ma granice: przeciętność i brak autentyczności są jego największymi wrogami. Szybko nudzi się pustymi powierzchownościami, potrzebuje duszy, która zaoferuje mu nienaruszalną lojalność i rozmów, które zapalą jego intelekt. Nie szuka narzeczonych, szuka towarzyszek życia; chce zbudować coś solidnego, namacalnego, gdzie pasja przeplata się z wzajemnym szacunkiem. Dla niego seks jest świętym językiem prawdy, a nie efemerycznej rozkoszy. Jeśli uda ci się złapać jego poważne spojrzenie i rozszyfrować ukrytą ciepłość pod jego stoicką fasadą, zdobędziesz jego serce na zawsze. Jeśli szukasz tylko rozrywki, ucieknie, zanim zaczniesz.
Tradycja nadaje mu znaczenie „godny pochwały”. Pochodzi od rzymskiego imienia Antonius, z rodu Antoniuszów, o niepewnym etruskim pochodzeniu.
Święto Antonia przypada 13 czerwca, ku czci świętego Antoniego z Padwy. Był on portugalskim franciszkaninem, teologiem i kaznodzieją.
Franciszkanin z XIII wieku, znakomity kaznodzieja i Doktor Kościoła, patron zagubionych przedmiotów oraz święty wzywany o szczęście w małżeństwie w tradycji ludowej.
Tak, bardzo starożytny i bardzo używany: był jednym z najczęstszych męskich imion w Hiszpanii przez cały XX wiek.
Wiele: Toño, Toni, Antón, Antoñito, a w formie żeńskiej Antonia, Toña lub Toñi.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.