Znaczenie: mieszkaniec Mauretanii.
Wypływa z łacińskiego słowa Maurus, co oznacza mieszkańca Mauretanii, a następnie ciemną karnację.
15 stycznia
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święty Maure.
Rzymski szlachcic z VI wieku, w Galii. Porzucił swój stan, by założyć klasztor w Glanfeuil i narzucić w nim dyscyplinę pracy i ciszy, która ustrukturyzowała życie monastyczne w Anjou. Jego niezachwiana wierność regule świętego Benedykta pozwoliła tej organizacji przetrwać burzliwe czasy jego epoki.
Co z tego zostaje: Można wybrać budowanie czegoś trwałego, zamiast po prostu zajmowania miejsca. Jest to dowód na to, że stałość i poszanowanie wspólnych zasad są siłami mocniejszymi niż indywidualna władza.
Źródło: Nominis
Mauro obchodzi imieniny w USA, we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii, w Argentynie i w Niemczech 15 stycznia.
Mauro wywodzi się z łacińskiego Maurus, co oznaczało „mieszkaniec Mauretanii”, a później „o ciemnej karnacji”. Rozgłosu przysporzył mu święty Mauro (VI wiek), pierwszy uczeń świętego Benedykta i kluczowa postać w rozpowszechnianiu benedyktyńskiego monastycyzmu: tradycja wspomina go, gdy biegnie po wodzie, by uratować brata Placida.
Z tego samego korzenia wywodzą się również imiona Maurício oraz francuskie Maurice. Bardzo popularne we Włoszech w drugiej połowie XX wieku, Mauro ma krótki, wyraźny i konkretny dźwięk, pozbawiony ozdobników. Wiele włoskich gmin nosi imię świętego Mauro, od San Mauro Torinese, przez San Mauro Cilento, aż po San Mauro Pascoli.
Dziś Mauro postrzegany jest jako imię solidne, godne zaufania, ziemiste: przywołuje powagę i lojalność bardziej niż wystawność. Jego konkretność czyni z niego męski klasyk, który nie traci na wartości, ceniony za swoją szczerość.
Mauro to imię, które trzyma się samodzielnie, jak skała. Etymologia mówi „ciemny”, pochodzenie wiąże je ze św. Maurem, pierwszym i najwierniejszym uczniem św. Benedykta, tym, który według legendy pobiegł po wodzie, aby uratować małego Placida. W tym geście jest cały Mauro: absolutna lojalność, cicha gotowość, działanie przed mówieniem. Jego stabilność jest niemal mineralna: Mauro nie traci równowagi, nie goni za modami, nie potrzebuje oklasków. Żyje odwiecznym „ora et labora”, z głową nisko, dobrze wykonaną pracą i małą ilością słów. Ambicja jest skromna, ponieważ Maurowi nie zależy na byciu pierwszym, zależy mu na byciu solidnym, obecnym, kimś, na kim można polegać. Niezależny, wie, jak dobrze czuć się ze sobą: to typ, który kocha góry, ciszę, prawdziwe i szorstkie rzeczy, nie bez powodu Mauro Corona, rzeźbiarz-alpinista-pisarz, idealnie wciela ten nieuchwytny i uparty duch. Energia jest stała bardziej niż wybuchowa, humor suchy, wrażliwość obecna, ale dyskretna: Mauro czuje dużo i mówi mało. Dyplomatyczny tylko w niezbędnym zakresie, woli fakty niż dyplomacje. To imię XX wieku, benedyktyńskie i konkretne, które pachnie drewnem, szlakami i starą lojalnością. Kto nazywa się Mauro, rzadko rozczarowuje: to przyjaciel, do którego dzwonisz o trzeciej w nocy, wiedząc, że przyjdzie, kolega, który nie robi scen, ale podtrzymuje zespół. Nie błyszczy, żeby się wyróżnić, błyszczy, bo wytrzymuje. A w świecie ludzi, którzy mówią, Mauro to ten, który po prostu tam jest.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Mauro niesie ze sobą starożytny cień i czerwoną ziemię Północnej Afryki, cichy magnetyzm, który przyciąga jak piasek na słońcu. W miłości nie szuka ulotnej lekkości, lecz głębi morza, którego dna nie widać. Jego zmysłowość zbudowana jest z ciężkich cisz i spojrzeń, które rozbierają duszę przed ciałem; to miłość, która nie prosi o pozwolenie, która zawłaszcza ze słodyczą koniecznego nawyku. Uwielbia intensywność, prawdziwą cielesność, tę, która pachnie potem i ciemną skórą pod światłem księżyca. To, co go pobudza, to autentyczność, zdolność kogoś, by patrzeć na niego bez filtrów. Męczy go natomiast powierzchowność, społeczne maski, puste rozmowy, które nie odżywiają. Dla Maura kochać to akt oporu przeciwko nudzie; to przymierze krwi i pożądania. Szuka duszy, która nie boi się ubrudzić rąk pasją, która potrafi utrzymać się na powierzchni nawet w burzach. Jego oddanie jest zaciekłe, ochronne, niemal plemienne. Nie kocha dla zabawy, kocha, by należeć. A gdy wybiera, czyni to z pewnością kogoś, kto już widział przyszłość i żarliwie jej pragnie.
Pochodzi z łaciny, od terminu Maurus, czyli „mieszkaniec Mauretanii”, a następnie „o ciemnej karnacji”.
Dniem imienia Mauro jest 15 stycznia, poświęcony św. Mauremu, opatowi. Był on rzymskim szlachcicem z VI wieku oraz pierwszym i najwierniejszym uczniem św. Benedykta.
Mieszkaniec Mauretanii, o ciemnej karnacji.
Z tego samego korzenia wywodzą się imiona Maurício oraz francuskie Maurice.
Pierwszy uczeń świętego Benedykta, benedyktyński patron, tradycyjnie wzywany przeciwko bólowi.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.