Znaczenie: pożądane, tak oczekiwane dziecko.
Z łacińskiego desiderium, pragnienie, lub desideratus, pożądany.
23 maja
Dlaczego ten dzień? Ucy.me świętuje to imię na cześć postaci: Święty Didak. Pamięć o niej trwa w osobie, która nosi to imię.
Biskup Wienne na początku VII wieku, w Frankijskiej Galii. Odmówił poddania się królowej Brunehaut, która żądała, by tolerował nadużycia i zbrodnie jej dworu. Za obronę prawdy wobec absolutnej władzy został zamordowany na rozkaz władczyni.
Co z tego zostaje: Można zachować integralność, gdy wszyscy oczekują, że ugniesz się. To obywatelskie męstwo, polegające na powiedzeniu „nie” niesprawiedliwości nawet kosztem własnego bezpieczeństwa, pozostaje wzorem godności.
Didier obchodzi imieniny we Francji, w Hiszpanii, w Brazylii i w Argentynie 23 maja.
Didier to imię o serdecznym sercu ukrytym pod bardzo stanowczymi pozorami. Pochodzi od łacińskiego „desiderium”, pragnienie, lub „desideratus”, pożądany — dosłownie tak oczekiwane dziecko, to, którego się oczekiwano. Afektywna etymologia, która wiele mówi o przyjęciu zarezerwowanym dla tych, którzy je noszą.
Jego święty, Didier z Vienne, był biskupem z czasów wczesnego średniowiecza, nieugiętym strażnikiem dyscypliny, zmartwionym za panowania królowej Brunehaut; jest czczony 23 maja. Smakowity szczegół: wielki humanista Erasmo nazywał się Desiderius, czyli po łacinie Didier.
Imię to rozkwitało przede wszystkim we Francji w latach 50. i 60. XX wieku, co nadaje mu dziś smakowity, wintage’owy, ciepły i popularny w najlepszym tego słowa znaczeniu aromat. Wciela się w sympatycznych i dobrze znanych nam postaciach: mistrzu świata Didierze Deschampse, komiku Didierze Bourdonie oraz napastniku Didierze Drogbie. W rezultacie Didier przywołuje na myśl wiernego przyjaciela, o dobrym humorze, nieco żartownisia — tego, z którym ponownie rozważa się świat przy kieliszku.
Didier to złoty przyjaciel, filar grupy, ten, którego samo imię wywołuje uśmiech pełen czułości. Jego etymologia – „pożądany”, tak oczekiwane dziecko – idealnie pasuje do jego natury: Didier to ten, na widok którego czujemy radość. Ciepły i zabawny (humor 7/10), ma zmysł do łagodnego żartu i dobrej atmosfery, w stylu Didiera Bourdona: potrafi rozbawić cały stół, nigdy nie raniąc nikogo.
Pod maską żartowniś kryje się skała niezawodności. Jego stabilność (8/10) i lojalność (8) czynią go przyjacielem na całe życie, tego typu, który po dwudziestu latach odpowiada „obecny”, jakby nic się nie zmieniło. Nie potrzebuje błyszczeć (potrzeba uwagi 3/10): Didier woli być dyskretnym fundamentem niż gwiazdą, co nie przeszkadza mu mieć osobowości i pięknej niezależności (7) – potrafi powiedzieć „nie” i bronić swoich pozycji, w stylu Deschampsa, który prowadzi, nie zapierając się własnych zasad.
Jego energia jest spokojna (5/10), bardziej wytrzymały żółw niż pośpiechliwy zając: idzie swoim tempem, pewny siebie, i to zawsze się opłaca – zobaczmy dorobek selekcjonera. Jego umiarkowana ambicja (5) i spokojna fantazja (5) wykreowały zrównoważonego mężczyznę, bez przesady, który znajduje szczęście w rzeczach prawdziwych: przyjaciele, rodzina, dobry posiłek, partia w karty. Z pokolenia lat 50. i 60., Didier ma ten vintage, pocieszający aromat solidnego i hojnego typu, z którym można przemyśleć świat przy kieliszku i na którym naprawdę można polegać. Pożądany, który, gdy dorośnie, nadal sprawia, że wszystkim jest dobrze.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Didier nie jest z tych, którzy bawią się z adeptami czarodziejskiej sztuki uwodzenia. Jego imię, to „pożądane”, ten ciężar oczekiwania, nadaje mu magnetyczną, niemal ciężką zmysłowość. Nie goni za miłością; pozwala jej przyjść, pewny, że grawitacja jego aury w końcu przyciągnie ku niemu ciała i dusze. Uwodzenie dla niego jest aktem opanowanej cierpliwości, wolnym tańcem, w którym ujawnia swoją wyliczoną wrażliwość. To, co go porusza, to ta rzadka intensywność, ten wzrok, który mówi „czekałem na ciebie”. W zamian ucieka od bezczelnej powierzchowności i wiecznych gier bez wyjścia. Obojętność lub powierzchowność bez głębi męczą go natychmiast; szuka cielesnego i duchowego połączenia, które uzasadni oczekiwanie. Dla Didiera kochać to słodka, ale nieuchronna zdobycz, w której pragnienie nie jest impulsem, lecz ciężkim dowodem sensu. Chce być tym, którego nie zapomina się, tym, który zostaje.
Didier oznacza „pożądany” lub „ten, którego oczekiwano”, od łacińskiego „desiderium” (pożądanie).
Jest to imię własne o łacińskim pochodzeniu, wywodzące się od „desideratus”, które dało średniowieczny łaciński „Desiderius”.
23 maja, w dniu świętego Didiera z Vienne, biskupa i męczennika z wczesnego średniowiecza.
Didier był bardzo popularny we Francji w latach 50. i 60. XX wieku.
Tak: Desiderio we włoskim i hiszpańskim oraz Desiderius w łacinie, forma, którą nosił humanista Erasmo.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.