Pochodzi od hebrajskiego Miryam, za pośrednictwem greki i łaciny Maria.
15 sierpnia
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Maria.
Kobieta z I wieku, żyjąca w Judei pod rzymską okupacją. Po śmierci swego Syna postanowiła pozostać przy rodzącej się wspólnocie, przyjmując gościnę apostoła Jana, by nadal żyć w tym kruchym zespole.
Co z tego zostaje: Można przejść przez ogromną stratę, nie cofając się w siebie, wybierając obecność zamiast ciszy. Ta dyskretna wytrwałość pokazuje, że można pozostać na nogach i być użytecznym, nawet gdy świat się wali.
Źródło: Nominis
Mary obchodzi imieniny we Francji, w USA, we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii, w Argentynie i w Niemczech 15 sierpnia.
Imię „Mary” to to, które bije w samym sercu zachodniej cywilizacji. Wywodzące się z hebrajskiego Miryam przez grekę i łacinę Maria, należy przede wszystkim do Matki Jezusa – najbardziej czczonej kobiety w chrześcijaństwie i, pod imieniem Maryam, postaci czczonej w islamie. Nabożeństwo do Matki Boskiej uczyniło Mary tak świętym, że przez wieki niektórzy chrześcijanie uważali je za niemal zbyt święte, by je nosić, zanim popadło w drugą skrajność.
I popadło: Mary królowało jako najpopularniejsze imię żeńskie w anglojęzycznym świecie przez pokolenia, od średniowiecza do połowy XX wieku. Posadziło ogromny ogród wariantów – Maria, Marie, Miriam, Molly, Polly, Mae – oraz niezliczone imiona złożone, takie jak Mary Anne i Rosemary.
Dziś Mary posiada łagodną i ponadczasową godność: mniej wszechobecne niż wcześniej, co nadało mu dyskretnie elegancki, niemal vintage urok. Brzmi klasycznie, ciepło i bez pretensji – imię królowych i świętych, poetek takich jak Mary Shelley i pionierek takich jak Marie Curie (urodzona jako Maria). Proste, jasne i głęboko zakorzenione, Mary to imię, które pociesza świat od dwóch tysięcy lat.
Imię „Mary” to imię głównej patronki, a jej profil cech promieniuje: lojalnością w najwyższym stopniu, dyplomacją, która sięga bardzo wysoko, oraz głęboką wrażliwością. To kobieta, której wszyscy powierzają swoje sekrety, emocjonalny zwornik swojego otoczenia, która potrafi, w sposób nie do końca zrozumiały, sprawić, że każdy czuje się jej ulubieńcem. W samym imieniu tkwi maryjna czułość — dwa tysiące lat nabożeństwa do matki Jezusa nadały „Mary” aurę łaski, cierpliwości i spokojnego pocieszenia, której żadne inne imię nie niesie w pełni.
Ale nie mylcie łagodności ze słabością. Stabilność Mary czyni ją nie do złamania w kryzysie; gdy inni popadają w panikę, ona jest spokojną dłonią na Twoim ramieniu. Jej dyplomacja jest niemal nadprzyrodzona — czyta sytuację, uśmierza tarcia i pojednuje tych, których nikt inny nie potrafi połączyć, wszystko to bez jakiegokolwiek pozoru wysiłku. A jej bardzo niska potrzeba uznania oznacza, że robi to wszystko z poświęceniem, z cienia, nigdy dla braw.
Pod tym spokojem kryje się prawdziwa siła, prawdziwa substancja. Umiarkowana niezależność i ciepły, szybki humor nie pozwalają jej być czyimś podnóżem — pomyślcie o stalowym blasku Marie Curie lub o odważnej wyobraźni Mary Shelley, wymyślającej Frankensteina w wieku dziewiętnastu lat. Mary może być cichą rewolucjonistką, Wollstonecraft, właśnie dlatego, że nie docenia się determinacji ukrytej pod całą tą dobrocią.
Jej energia i ambicja pozostają łagodnie w połowie drogi: Mary nie goni za reflektorami ani za prestiżowym stanowiskiem, buduje coś trwalszego — zaufanie, rodzinę, wspólnotę, sztukę, która przetrwa. Ogólna aura jest ponadczasowa i promienna, nieco w stylu vintage, głęboko ciepła: mądra i współczująca przyjaciółka ze stalowym kręgosłupem i sercem wystarczająco szerokim dla wszystkich. Słowem, Mary jest osobą, na której cała historia opiera się w ciszy.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Pod imieniem Mary miłość nie jest prostą namiętnością, lecz prastarą dewocją. Dzięki tej podwójnej, hebrajskiej naturze, oscylującej między słodyczą „ukochanej” a goryczą „gorzkiej”, posiada ona fascynującą alchemię. Nie dąży do przemijających namiętności; szuka duszy, która odpowiada jej wewnętrznej intensywności, tego „pożądanego dziecka”, które zawsze znajdowało się w centrum jej wszechświata. Jej uwodzenie jest ciche, niemal sakralne, inspirowane czystością 15 sierpnia. Przyciąga tych, którzy szanują jej głębię, tych, którzy wiedzą, że prawdziwa miłość wymaga nieprzemijalnej wierności. Co ją nudzi, to powierzchowność, dziecinne gierki i obojętność. Dla niej kochać oznacza wybierać. Po podjęciu tej decyzji jest lojalna do bólu, zdolna do głębokiej czułości i spokojnej siły, która oczarowuje nawet najbardziej buntownicze serca.
Pochodzi od hebrajskiego Miryam, przekazanego do łaciny jako Maria za pośrednictwem greki. Zyskało popularność na całym Zachodzie dzięki chrześcijańskiemu kultowi Matki Boskiej.
Jego znaczenie jest przedmiotem sporów: najczęściej cytowane hipotezy to „ukochana”, „pani” i „kropla morza”. W tradycji ludowej kojarzy się z „ukochaną Boga”.
Jej imieniny obchodzone są 15 sierpnia, dzień poświęcony Maryi, Matce Jezusa. Jest Matką Jezusa Chrystusa.
Przez wieki prawie wszystkie dziewczynki były chrzczone jako María, po którym następowało wezwanie (del Carmen, de los Dolores, del Pilar...), co stworzyło ogromną rodzinę imion złożonych.
Nie. Choć złożone formy imienia odnotowały spadek popularności, Mary w swojej prostej formie nadal jest bardzo często używane i postrzegane jako klasyczne i ponadczasowe, a nie jako przestarzałe.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.